Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Skyfall [4.5/5]

Η πολυαναμενόμενη 23η νέα ταινία του James Bond σκηνοθετημένη από τον Sam Mendes με πρωταγωνιστές τους Daniel Craig και Javier Bardem είναι γεμάτη από όλες εκείνες τις τυπικές συγκινήσεις κι ενθουσιασμούς που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τον αγαπημένο κατάσκοπο της Αυτού Μεγαλειότητος τα τελευταία πενήντα χρόνια. Ωστόσο, αυτή τη φορά, ερχόμαστε, προς έκπληξη μας, με μια αναζωογονητική προσέγγιση που καταφέρνει να δώσει νέα ενέργεια στο μακροβιότερο franchise όλων των εποχών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από την πρώτη κιόλας εκπληκτική εναρκτήρια σεκάνς που ξεκινά με μια καταδίωξη με μοτοσικλέτες στις στέγες των σπιτιών για να καταλήξει σε μια σώμα με σώμα μάχη στην κορυφή ενός κινούμενου τρένου, αντιλαμβάνεσαι ότι όλα όσα θα περίμενες από μια ταινία Bond είναι εδώ. Οι εξωτικές τοποθεσίες υπάρχουν (Κωνσταντινούπολη, Σαγκάη, Μακάο), όπως και οι όμορφες γυναίκες (Naomie Harris, Berenice Marlohe και η δική μας Τόνια Σωτηροπούλου). Τα επικίνδυνα ακροβατικά και οι περιπετειώδεις σκηνές δίνουν και αυτά το παρόν. Η δράση και η αγωνιά είναι πανταχού παρούσες, όπως και το χιούμορ. Και καθώς η ταινία προχωράει, αντιλαμβάνεσαι ότι με το «Skyfall» ο Mendes θέλει και καταφέρνει να αποδώσει έναν φόρο τιμής σε ολόκληρο το franchise εκθέτοντας και μερικές φορές ανατρέποντας τις ιδέες μας για το ποιος είναι ο Bond, μέσα από ένα σενάριο που προσπαθεί να ανακαλύψει την προέλευση του, ενώ παράλληλα με έξυπνο τρόπο κάνει και μια εξερεύνηση των αλλαγών που ο χαρακτήρας έχει υποστεί μέσα σε αυτά τα πενήντα χρόνια.

Αντίθετα με τις περισσότερες ταινίες του James Bond, η πλοκή είναι απλή και δεν σας αφήσει με ένα πονοκέφαλο προσπαθώντας να καταλάβετε το τι συμβαίνει. Στον πυρήνα του «Skyfall» υπάρχει όμως κάτι πιο έντονο και διαφορετικό που ανεβάζει την ταινία σε νέα ύψη και επικεντρώνεται σε δυο σημεία. Πρώτον η ταινία θέτει πανέξυπνα ένα μεγάλο ερώτημα: είναι η βρετανική μυστική υπηρεσία, και κατ’ επέκταση ο Bond και η Μ, χρήσιμοι στον 21ο αιώνα; Και οι δύο αμφισβητούν τη θέση τους στον κόσμο, αναρωτώμενοι αν είναι πάρα πολύ μεγάλοι για αυτό το παιχνίδι και αν εξακολουθούν να είναι αναγκαίοι σε έναν κόσμο όπου ο εχθρός δεν είναι πλέον ολόκληρα έθνη, αλλά απρόσωποι άνδρες που κρύβονται στις σκιές. Και δεύτερον μεγάλο βάρος στην ταινία δίνεται στο δεσμό του Bond με την M. Πάντα υπήρχαν δείγματα της σχέσης τους σε προηγούμενες ταινίες, αν θυμάστε στο GoldenEye του 1995, η Μ (η Dench, στην πρώτη Bond εμφάνιση της) αποκαλεί τον Bond (τότε Pierce Brosnan) έναν σεξιστικό, απαρχαιωμένο μισογύνη κι ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου. Το «Skyfall», όμως, πηγαίνει τη σχέση τους ένα βήμα παραπέρα διερευνώντας την πλήρως για πρώτη φορά. Και αυτό ισχύει εδώ, πέρα από όσα θα περίμενε κανείς από μια ταινία Μποντ, προσθέτοντας κάτι νέο και διαφορετικό στο έργο. Του δίνει καρδιά και συναισθηματικό βάθος. Μέσα από αυτά τα δύο σημεία λοιπόν, ο νέος Bond που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Casino Royale, εδώ πατάει γερά στη γη και βρίσκει τον δρόμο του σε νέους ορίζοντες. Και τα αποτελέσματα είναι συναρπαστικά.

Μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας του φιλμ για άλλη μια φορά είναι οι συντελεστές του. Από την μια έχουμε τους ηθοποιούς. Πρώτον και καλύτερο τον Daniel Craig, ο οποίος, εδώ στην τρίτη του φορά στον ρόλο του Bond, είναι καλύτερος από ποτέ. Κινείται πιο εύκολα, χαμογελάει πολύ περισσότερο, είναι πολύ πιο σίγουρος, πιο ανθρώπινος. Στην αντίπερα όχθη, στον ρόλο του κακού, συναντάμε τον Javier Bardem. Πέρα για πέρα απολαυστικός, είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους κακούς που έχουμε δει στη σειρά κι αυτό γιατί καταφέρνει να πλάσει έναν ολοκληρωμένο και τρομερά απειλητικό χαρακτήρα. Η μαεστρία, τώρα, της ενσωμάτωσης στο καστ της Judi Dench ως Μ στο Goldeneye εξακολουθεί να αποδίδει καρπούς και το «Skyfall» είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή της. Τέλος, οι νέες προσθήκες στο καστ, από τον Ralph Fiennes και τον Ben Whishaw μέχρι τη Naomie Harris, είναι εξίσου υπέροχες. Και από την άλλη έχουμε τον σκηνοθέτη του έργου. Στο «Skyfall», ο Mendes έχει επιδέξια κατασκευάσει μια εξαιρετική ταινία, καταφέρνοντας να βρει μια ισορροπία μεταξύ δράσης και δράματος, φως και σκοταδιού, όπως επίσης παλιού και νέου Bond, κάτι που κανένας σκηνοθέτης δεν έχει καταφέρει εδώ και δεκαετίες.

Μπορεί λοιπόν να είναι 50 ετών, αλλά χάρη στον Mendes, την εκπληκτική δουλειά του κινηματογραφιστή Roger Deakins και το άπαιχτο καστ, αυτή είναι, χωρίς αμφιβολία, μια από τις πιο όμορφες ταινίες του Bond που θα δείτε ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου