Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

The Wolf of Wall Street [4/5]

Βλέποντας τον «Λύκο της Wall Street» ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, ταινία που εξιστορεί τη ζωή του χρηματιστή Jordan Belfort, ενός ανθρώπου που ενώ είχε όλα τα μέσα να ζήσει μια αριστοκρατική ζωή, κατέληξε στο έγκλημα, τη διαφθορά και τη σύλληψη. Απεικονίζοντας την άνοδο και την πτώση αυτού του ανθρώπου με τέτοιο ηδονιστικό τρόπο που δεν θα μπορείτε να τραβήξετε τα ματιά σας από την οθόνη, αυτή η ιστορία ενός αντι-ήρωα (γνώριμος χαρακτήρας των ταινιών του Scorsese) αποτελεί την πέμπτη συνεργασία του μαγικού δίδυμου Martin Scorsese και Leonardo DiCaprio και όπως και τις προηγούμενες φορές («Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης», «Ιπτάμενος Κροίσος», «Ο Πληροφοριοδότης» και «Το Νησί των Καταραμένων») οι δυο τους τα καταφέρνουν περίφημα παραδίδοντας μια τρίωρης διάρκειας καθηλωτική εξτραβαγκάντσα.

Ο Leonardo DiCaprio πρωταγωνιστεί ως Belfor. Ο χαρακτήρας του ζει μια πολυτελή ζωή και χάρη στην ερμηνεία του DiCaprio θα νιώσετε τον εαυτό σας σαν ένα κομμάτι του κόσμου του, καθώς η ταινία εξελίσσεται. Όπως Belfort, έτσι και εμείς παρασυρόμαστε από τις πλούσιες υπερβολές στην οθόνη και απορροφιόμαστε από έναν κόσμο που μοιάζει να ζει με ευαγγέλιο το μότο του Gordon Gekko («Γουώλ Στρητ»), «Greed is Good». Ξεπερνώντας για άλλη μια φορά τον εαυτό του (μετά το περσινό «Django, ο Τιμωρός»). ο DiCaprio παραδίδει μια επικών διαστάσεων ερμηνεία από εκείνες που απαιτούν την προσοχή σου από την αρχή έως το τέλος. Με ομιλίες κατευθείαν μέσα στην κάμερα, αλλά και με πιο συναισθηματικά προσωπικές στιγμές, ο Belfort γίνεται στα χέρια του DiCaprio ταυτόχρονα ένα κατηγορητήριο και μια γιορτή του αμερικανικού ονείρου και όσων το απολαμβάνουν.

Η ερμηνεία του DiCaprio οφείλεται φυσικά στον Scorsese. Συνδυάζοντας το σκοτεινό κωμικό στοιχειό του «Βασιλιά για μια Νύχτα» με το στιλιστικό, κινηματογραφικό παθός του «Τα Καλά Παιδιά», ο θρυλικός σκηνοθέτης επιστρέφει στα κινηματογραφικά δρώμενα με ίσως την πιο τολμηρή και προκλητική ταινία του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτή την ταινία ο Scorsese το διασκεδάζει, απελευθερώνεται και φτιάχνει ένα φιλμ που καταπλήσσει και παρόλο που διαρκεί τρεις ώρες, δεν αφήνει την πλήξη να κυριαρχήσει ούτε δευτερόλεπτο, παρέχοντας μας λεπτό προς λεπτό συγκινήσεις, αλλά και στιγμές καθαρής αδρεναλίνης. Με σύμμαχο του ένα, άξιο για Όσκαρ, μοντάζ από τη Thelma Schoonmaker και μια εξαιρετική φωτογραφία από τον Rodrigo Prieto, ο Scorsese με αυτό το αδυσώπητα κυνικό roller-coaster εδραιώνει τη θέση του ως, αναμφισβήτητα, ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες εν ζωή.

Εν ολίγοις, θα έλεγα ότι το «Ο Λύκος της Wall Street» είναι μια πραγματικά καταπληκτική ταινία. Αναδεικνύει το απίστευτο ταλέντο όλων όσων εμπλέκονται στην παραγωγή του, είτε αυτό είναι οι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης, οι τεχνικοί και ούτω καθεξής. Ένα εξαιρετικό χριστουγεννιάτικο δώρο για όλους τους κινηματογραφόφιλους και μια ταινία που πραγματικά, ούτως ή άλλως, αξίζει να δεις.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Lee Daniels' The Butler [3.5/5]

Είναι ελάχιστες οι ταινίες για τις οποίες, αφού τελειώσουν, συνειδητοποιείς ότι οι προσδοκίες που είχες για αυτές έχουν ικανοποιηθεί. Δεν τις ξεπέρασε, ούτε απογοήτευσε, απλά είναι ακριβώς αυτό που περίμενες να δεις. Μια τέτοια ταινία είναι και ο «Μπάτλερ» του Lee Daniels, μια ως επί το πλείστον ενδιαφέρουσα, ελευθέρα βασισμένη σε αληθινή γεγονότα ιστορία για την τριακονταετή σταδιοδρομία ενός μπάτλερ στον Λευκό Οίκο. Επικεντρωνόμενο κυρίως στις φυλετικές αλλαγές που γνώρισε η Αμερική όλα αυτά τα χρόνια, η ταινία του Lee Daniels διαθέτει μια ιστορία που κατά κύριο λόγο θα πρέπει να ακούσετε.

Αν και η πλοκή μοιάζει να επικεντρώνεται κυρίως στον μπάτλερ Cecil Gaines, ο ίδιος δεν είναι παρά ένα κομμάτι της πολύ μεγαλύτερης ιστορίας που ο Daniels θέλει να διηγηθεί. Εκτελώντας χρέη σεναριογράφου, ο Danny Strong («Η Καταμέτρηση», «Game Change») κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια στο να απεικονίσει πολλά ιστορικά γεγονότα, αλλά και πολλούς χαρακτήρες κάτω από τα στενά πλαίσια μιας δίωρης διάρκειας, αποφεύγοντας επιτυχημένα το λάθος τού να κάνει κάθε ένα άτομο το φερέφωνο για οποιαδήποτε πτυχή του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων. Ισχυρότερο όταν ασχολείται με τη δυναμική της οικογενείας, αλλά παράξενα αδύναμο όταν μοιάζει υποχρεωμένο να μιλήσει για ορισμένες ιστορικές περιόδους, το σενάριο του Strong, παρά τις εποχές που περνά και τις συμπτώσεις στις οποίες υποπίπτει, δεν παύει ποτέ να είναι ένα αξέχαστο ταξίδι αυτοπροσδιορισμού και φυλετικής ισότητας.

Σκηνοθετικά, αναλαμβάνοντας ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα, ο Daniels δεν χάνει το προκλητικό του ύφος (μιλάμε ούτος ή άλλως για έναν άνθρωπο που δεν έχει δείξει σημάδια λεπτότητας) και καταφέρνει να εμφυσήσει στο φιλμ την ένταση της «Μονάκριβης», αλλά και λίγο από τον προκλητικό χαρακτήρα του «Paperboy». Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός άκρως απολαυστικού αλλά και συγκινητικού έργου με σωστό ρυθμό κι αποφυγή κηρυγμάτων, αφήνοντας τις εικόνες αλλά και τους ηθοποιούς να πουν την ιστορία τους. Και μιας κι ανέφερα τους ηθοποιούς, όπως πάντα ο Daniels τα καταφέρνει περίφημα στην καθοδήγηση τους. Παρόλο που κουμαντάρει πολλούς και διάσημους ηθοποιούς, φτιάχνει μια ταινία γεμάτη υπέροχες ερμηνείες από όλους μαζί, αλλά κι από τον καθένα χωριστά.

Οι David Oyelowo, Yaya Alafia και Cuba Gooding Jr. ξεχωρίζουν από το πολυπληθές καστ, είναι όμως το πρωταγωνιστικό δίδυμο που κλέβει την παράσταση. Στον ρόλο του κεντρικού χαρακτήρα, ο Forest Whitaker, θυμίζοντας μας γιατί είναι βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία επιδεικνύοντας ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων. Ακόμα καλύτερη του, δε, είναι η Oprah Winfrey στον ρόλο της γυναικάς του, Gloria Gaines. Η διάσημη τηλεοπτική περσόνα επιστρέφει δυναμικά στα κινηματογραφικά δρώμενα. Κάνοντας δίκες της τις σκηνές στις οποίες συμμετέχει, ανάβοντας την οθόνη οπότε εμφανίζεται και διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας ακόμα και τις στιγμές που η ταινία μοιάζει να χάνει τον προορισμό της, η ήδη υποψηφία για Όσκαρ Oprah μας θυμίζει ότι είναι πρωτίστως ηθοποιός.

Όπως είπα και στην αρχή, το «Ο Μπάτλερ» είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις. Η προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε μια ζωή γεμάτη ακεραιότητα κάτω από τις απειλητικές και ταπεινωτικές συνθήκες του ρατσισμού, παρουσιασμένη μέσω μιας άρτιας παραγωγής και ερμηνευμένη υπέροχα από όλους. Τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Χρυσές Σφαίρες 2014


Καλύτερη Δραματική Ταινία
12 Years a Slave
Captain Phillips
Gravity
Philomena
Rush

Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ
American Hustle
Her
Llewyn Davis
Nebraska
Wolf of Wall Street 

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Δραματική Ταινία
Chewitel Ejiofor, 12 Years a Slave
Idris Elba, Mandela: Long Walk to Freedom
Tom Hanks, Captain Phillips
Matthew McConaughey, Dallas Buyers Club
Robert Redford, All is Lost 

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Ταινία 
Cate Blanchett, Blue Jasmine
Sandra Bullock, Gravity
Judi Dench, Philomena
Emma Thompson, Saving Mr Banks
Kate Winslet, Labor Day  

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ
Christian Bale, American Hustle
Bruce Dern, Nebraska
Leonardo DiCaprio, The Wolf of Wall Street
Oscar Isaac, Inside Llewyn Davis
Joaquin Phoenix, Her 

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ
Amy Adams, American Hustle
Julie Delpy, Before Midnight
Greta Gerwig, Frances Ha
Julia Louis Dreyfus, Enough Said
Meryl Streep, August: Osage County 

Καλύτερη Ερμηνεία Β`Ανδρικού Ρόλου
Barkhad Abdi, Captain Phillips
Daniel Bruhl, Rush
Bradley Cooper, American Hustle
Michael Fassbender, 12 Years a Slave
Jared Leto, Dallas Buyers Club

Καλύτερη Ερμηνεία Β`Γυναικείου Ρόλου
Sally Hawkins, Blue Jasmine
Jennifer Lawence, American Hustle
Lupita Nyong'o, 12 Years a Slave
Julia Roberts, August: Osage County
June Squibb, Nebraska

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Alfonso Cuaron, Gravity
Paul Greengrass, Captain Phillips
Steve McQueen, 12 Years a Slave
Alexander Payne, Nebraska
David O. Russell, American Hustle 

Καλύτερο Σενάριο
Spike Jonze, Her
Bob Nelson, Nebraska
Steve Coogan and Jeff Pope, Philomena
John Ridley, 12 Years a Slave
Eric Singer and David O. Russel, American Hustle 

Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
Blue is the Warmest Color
The Great Beauty
The Hunt
The Past
The Wind Rises 

Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
The Croods
Despicable Me 2
Frozen 

Καλύτερο Τραγούδι
"Atlas", The Hunger Games: Catching Fire 
"Let It Go", Frozen
"Ordinary Love", Mandela: Long Walk to Freedom
"Please Mr Kennedy", Inside Llewyn Davis
"Sweeter than Fiction", One Chance 

Καλύτερη Μουσική
Alex Ebert, All is Lost
Alex Heffes, Mandela: Long Walk to Freedom
Steven Price, Gravity
John Williams, The Book Thief
Hans Zimmer, 12 Years a Slave 

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Tracks [2/5]

Το «Tracks» είναι μια μάλλον όμορφη, πανέμορφα κινηματογραφημένη ταινία που περιγράφει την αληθινή ιστορία της αυστραλής Robyn Davidson που έκανε μια πορεία 1.700 μιλίων διασχίζοντας την αχανή χώρα της, από τις κεντρικές ερήμους μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό, παρέα μόνο με τέσσερις καμήλες και τον πιστό της σκύλο.

Ξεκινώντας με τα θετικά… Τα στοιχειά εκείνα που ξεχωρίζουν στο φιλμ είναι δύο. Η Mia Wasikowska, που κουβαλήσει όλη την ταινία πάνω της και δίνει μια άρτια ερμηνεία σε έναν σωματικά δύσκολο ρόλο, και η φωτογραφία της Mandy Walker, μια άξια οσκαρικής βράβευσης κινηματογράφηση που απεικονίζει στο έπακρο το άγονο περιβάλλον και τις δυσκολίες που αυτό διαθέτει. Από εκεί και πέρα, το κύριο πρόβλημα της είναι ότι δεν υπάρχει και πολύ ιστορία να αφηγηθείς. Είναι άκρως ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης John Curran δεν αισθάνεται την ανάγκη να κάνει τα πάντα προφανή κι εύκολα, επιτρέποντας μας να ανακαλύψουμε το μυστήριο της πρωταγωνίστριας, από την άλλη όμως το οδοιπορικό ενός ατόμου μέσα στις έρημους δεν προσφέρει και πολλά από την άποψη της ψυχαγωγίας. Το έργο στερείται κινηματογραφικής «σπίθας». Υπάρχουν ελάχιστες στιγμές έντασης και αυτές όχι αρκετά ισχυρές προκειμένου να εξάψουν και κυρίως να συντηρήσουν το ενδιαφέρον μας στα 110 λεπτά διάρκειας της.

Χωρίς να προσφέρει τίποτα καινούργιο στο είδος των ταινιών περί ανακάλυψης του εαυτού σου στη φύση, το φιλμ, αν και βασισμένο σε μια απίστευτη ιστορία (ένα τολμηρό κατόρθωμα που θα ήταν αδιανόητο σήμερα), δυστυχώς δεν καταφέρνει ούτε στιγμή να ξεφύγει από τη μετριότητα.

12 Years a Slave [3/5]

Για ένα φιλμ που μαζεύει τόσα βραβεία κι επαίνους ως μια ασυμβίβαστη ματιά στην κουλτούρα των σκλάβων στον βαθύ νότο, έχω να πω ότι βρήκα το «12 Χρόνια Σκλάβος» κάπως λειψό. Με κάθε ειλικρίνεια, δεν υπήρχε κάτι που μου έδωσε μια βαθύτερη κατανόηση του «πραγματικού» κόσμου της δουλείας, όπως τόσοι πολλοί έχουν ισχυριστεί. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα πάντα σε αυτή την ταινία είναι εντελώς ρεαλιστικά, ενώ είμαι βέβαιος ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι φρόντισαν τη διατήρηση της αυθεντικότητας του όλου εγχειρήματος, αλλά στο τέλος, τίποτα δεν βοήθησε στην παροχή μιας οποιαδήποτε σκληρότερης απεικόνισης της δουλείας από οτιδήποτε είχα δει παλιότερα.

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν μειώνει τα επιτεύγματα που διαθέτει η ταινία. Πρώτα απ` όλα, το σενάριο είναι διαφορετικό από τις άλλες ιστορίες σκλάβων που ξέρουμε. Έχουμε δει ανθρώπους να οδηγούνται από την Αφρική στη σκλαβιά (Amistad), να πωλούνται και να αγοράζονται (Django, ο Τιμωρός), να συλλαμβάνονται και ούτω καθεξής, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε έναν ελεύθερο άνθρωπο να απαγάγεται με σαφή σκοπό τη δουλεία.

Ο Solomon Northrup είναι ένας επιτυχημένος μουσικός και οικογενειάρχης. Όταν η σύζυγος και τα παιδιά του φεύγουν, προσεγγίζεται από δύο άνδρες που του προσφέρουν δουλειά. Επειδή γνωρίζουμε την ιστορία (και τον τίτλο), γνωρίζουμε ότι αυτό είναι απλά ένα τέχνασμα σχεδιασμένο για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του προκειμένου να οδηγήσει στην εύκολη σύλληψή του. Σενάριο τραβηγμένο σε πρώτη φάση, αφού αναρωτιέσαι γιατί να μπει κάποιος σε τόσο κόπο για να συλλάβει έναν άνδρα, όλα όμως εξηγούνται μέσα από την ιστορία. Έτσι, λοιπόν, ξεκινά το ταξίδι του Solomon στη σκλαβιά.

Με τον σκηνοθέτη να μην παρακάμπτει ούτε στιγμή από την πορεία της αφήγησης του, το «12 Χρόνια Σκλάβος» μας παρέχει μια, χωρίς λογοκρισία, ματιά στο πώς λειτουργεί το δουλεμπόριο. Και όπως πάντα το πιο ενοχλητικό μέρος δεν είναι η βιαιότητα των δουλεμπόρων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι δουλέμποροι φαίνονται εντελώς συμφιλιωμένοι με τη διαδικασία.

Η ταινία εστιάζει στην πλειοψηφία της στο κομμάτι εκείνο σχετικά με τη σκληρή πραγματικότητα της βιαιότητας των δουλεμπόρων. Τιμωρία, μαστιγώσεις, ταπείνωση και τα λοιπά. Στην πραγματικότητα, όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι νέο, τίποτα δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί σε άλλες ταινίες. Εκείνο που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους δημιουργώντας το δράμα, όχι απλά αυτό που κάνουν ο ένας στον άλλο. Η συνειδητοποίηση ότι δεν είναι απλά αρχέτυπα, αλλά πλήρως σκιαγραφημένοι άνθρωποι με πεποιθήσεις και κίνητρα. Οι περισσότερες ιστορίες σκλάβων είναι συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ο σκλάβος εναντίον του κακού ιδιοκτήτη σκλάβων. Εδώ, δεν ανταγωνίζονται τον άνθρωπο, αλλά και τις κοινωνικές δομές.

Η έκβαση της μπορεί να σας αφήσει να θέλετε περισσότερα. Ίσως γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, να αποζητάτε την ανάγκη για εκδίκηση. Η αποκάλυψη στον επίλογο θα κάνει σίγουρο το τέλος πιο γλυκόπικρο. Από εκεί και πέρα, όμως, όσο καλή κι αν ήταν η ταινία υποκριτικά (η Lupita NyongΑo στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση θα διεκδικήσει επάξια το Όσκαρ Β` γυναικείου ρόλου), όσο σωστή ήταν η σκηνοθεσία κι όσο σαγηνευτική γινόταν η ιστορία καθώς προχωρούσε, στο τέλος δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό που διαχωρίζει τις απλώς καλές ταινίες από τις σπουδαίες ταινίες είναι ο τρόπος που αισθάνεται κάποιος όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Σου παρείχε μια συναισθηματική αντίδραση; Σκέφτεσαι την ταινία καθώς γυρνάς σπίτι; Τη σκέφτεσαι μήπως τις επόμενες μέρες; Η απάντηση είναι όχι. Ίσως είμαι πολύ απευαισθητοποιημένος με τη βία, ίσως έχω δει τόσα πολλά σε τόσο πολλές ταινίες που δεν με επηρεάζουν όλα όσο πρέπει. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι η ταινία δεν θα καταφέρει να επηρεάσει το ευρύ κοινό όπως θα έπρεπε. Και λόγω αυτού, δεν είναι τίποτα περισσότερο από απλά καλή.

20th Screen Actors Guild Awards Nominations



Ανακοινώθηκαν σήμερα οι υποψηφιότητες του αμερικάνικου σωματείου ηθοποιών (SAG) για τον κινηματογράφο. Αναλυτικά, η λίστα των υποψηφιοτήτων έχει ως εξής:


Καλύτερος Β' Αντρικός Ρόλος
Barkhad Abdi, Captain Phillips
Daniel Brühl, Rush
Michael Fassbender, 12 Years a Slave
James Gandolfini, Enough Said
Jared Leto, Dallas Buyers Club


Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος
Jennifer Lawrence, American Hustle
Lupita Nyong'o, 12 Years a Slave
Julia Roberts, August: Osage County
June Squibb, Nebraska
Oprah Winfrey, Lee Daniels' The Butler 

Καλύτερος Α' Αντρικός Ρόλος
Bruce Dern, Nebraska
Chiwetel Ejiofor, 12 Years a Slave
Tom Hanks, Captain Phillips
Matthew McConaughey, Dallas Buyers Club
Forest Whitaker, Lee Daniels' The Butler 


Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος
Cate Blanchett, Blue Jasmine
Sandra Bullock, Gravity
Judi Dench, Philomena
Meryl Streep, August: Osage County
Emma Thompson, Saving Mr Banks


Καλύτερη Ερμηνεία Από Όλο το Καστ
12 Years a Slave
American Hustle
August: Osage County
Dallas Buyers Club
Lee Daniels' The Butler

The Hobbit: The Desolation of Smaug [4/5]

Σχεδόν τα πάντα στο «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» είναι βελτιωμένα σε σχέση με το πρώτο μέρος της τριλογίας του Peter Jackson. Και αυτή η γνώμη προέρχεται από κάποιον που απόλαυσε το «Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» πολύ περισσότερο από τον μέσο θεατή. Επίσης, οποιεσδήποτε ανησυχίες είχα (και πιστεύω και πολλοί άλλοι μαζί με μένα) σχετικά με το αν και πώς ο Jackson θα μπορούσε να κάνει τρεις ταινίες, με δεδομένη την πρώτη ύλη στην οποία βασίστηκε, έχουν παραμεριστεί.

Η ταινία ξεκινάει εκεί ακριβώς εκεί όπου μας είχε αφήσει η προηγούμενη. Ο Bilbo Baggins (Martin Freeman) μαζί με τους νάνους συνεχίζουν την πορεία τους στη Μέση Γη με τελικό προορισμό το Όρος Erebor και τη διεκδίκηση του από τον δράκο Smaug (Benedict Cumberbatch). Χωρίς να χρειάζεται να συστήσει τους χαρακτήρες όπως έκανε την πρώτη φορά, ο Jackson είναι σε θέση να παρουσιάσει συναρπαστικές σκηνές δράσης, τη μια μετά την άλλη. Από το συναρπαστικό ταξίδι μέσα από το σκοτεινό δάσος μέχρι την τολμηρή απόδραση από τα ξωτικά, όλες οι σκηνές θυμίζουν έντονα «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και σε κρατούν συνεχώς σε εγρήγορση, ανά στιγμές σου κόβουν την ανάσα και φυσικά σου προσφέρουν τον ενθουσιασμό που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από αυτές τις ταινίες. Ενώ χάρη σε αυτή την ευδιάκριτη έλλειψη ανάγκης ανάπτυξης χαρακτήρων, η «Ερημιά του Νοσφιστή» μπορεί είναι και πιο σκοτεινή, και πιο σοβαρή και πιο έντονη σαν εμπειρία σε αντίθεση με την ελαφρότητα της πρώτης.

Πέρα όμως από όλα τα φανταστικά στοιχεία, τα υπερφυσικά περιβάλλοντα και τις απίθανες σκηνές δράσης που, ούτως ή άλλως, σε μια ταινία τέτοιου είδους κλέβουν την παράσταση, υπάρχουν δύο στοιχειά τα όποια ανεβάζουν την ταινία σε άλλο επίπεδο. Πρώτον, το γεγονός ότι η ταινία μπορεί να ειδωθεί κι από μια ανθρώπινη προοπτική, αφού το κυρίαρχο θέμα τη, καθόλη τη διάρκεια της, είναι εκείνο της απληστίας και του εθισμού. Και δεύτερον, το ποσό σαφές γίνεται πως το δεύτερο κεφάλαιο του Χόμπιτ είναι εξίσου σημαντικό κι άμεσα συνδεδεμένο τόσο με το «Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» όσο και με την αρχική αριστουργηματική τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Ο Peter Jackson παίζει έξυπνα με τα στοιχειά εκείνα που έχουν δημιουργήσει αυτή την εκπληκτική μυθολογία και πραγματικά όσοι είστε φαν δεν θα απογοητευτείτε καθόλου.

Επίσης, είναι σημαντικό να μιλήσουμε για το τεχνικό επίτευγμα το οποίο ο Jackson και οι συνεργάτες του έχουν κατορθώσει. Φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια, όλα, όπως είναι αναμενόμενο, αγγίζουν την τελειότητα. Ενώ δεν υπάρχουν αρκετοί έπαινοι που μπορούν να δοθούν στον Benedict Cumberbatch και την ομάδα των ειδικών εφέ για τη δημιουργία του δράκου Smaug. Πραγματικά, μιλάμε για ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα του κινηματογράφου, που αποδεικνύει τις εξαιρετικές δυνατότητες των σύγχρονων εφέ.

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι όπως κάθε μεσαία ταινία μοιάζει να ξεκίνα όταν φτάνει στο αποκορύφωμά της, έτσι και το «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» δεν είναι εξαίρεση στον κανόνα. Διαθέτοντας, όμως, ένα ανεπανάληπτο «cliffhanger», αυτό το συναρπαστικό κι ενδιαφέρον ταξίδι αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουμε στη Μέση Γη.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

The Secret Life of Walter Mitty [4/5]

Το «Η Κρυφή Ζωή του Γουόλτερ Μίτι» είναι βασισμένο στο διήγημα του Adam Thurber και αφορά έναν άνδρα που ονομάζεται, ναι σωστά μαντέψατε, Walter Mitty (Ben Stiller). Στην ταινία, ο Walter εργάζεται ως διευθυντής στο τμήμα αρνητικών του περιοδικού Life. Ο Walter είναι ένας απλός καθημερινός τύπος με μια αχαλίνωτη φαντασία. Το μονό ενδιαφέρον που φαίνεται να έχει είναι το πώς θα μιλήσει στην Cheryl (Kristen Wiig), την έξυπνη κι όμορφη συνάδελφο του. Μη θέλοντας να αποκαλύψω τα πάντα, θα πω μονό ότι τα πράγματα παίρνουν τέτοια τροπή που οδηγούν τον Walter σε καταστάσεις εξωπραγματικές.

Πριν από όλα πρέπει να πούμε ότι το έργο, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο, είναι εκθαμβωτικό. Ο Stiller κι ο κινηματογραφιστής του, Stuart Dryburgh, παίρνουν την αισθητική των εικονικών φωτογραφιών του περιοδικού Life και την εμφυσούν στο πώς ο Walter αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Εντελώς αβίαστα, ο Stiller κι ο Dryburgh επιτρέπουν στην πραγματικότητα να αποτραβηχτεί κάθε φορά που ο Walter ονειροπολεί. Επηρεασμένος από τις ιδιορρυθμίες του Wes Anderson και την απεριόριστη δημιουργικότητά του Michel Gondry, ο Stiller καταφέρνει και βάζει τη δίκη του πινελιά σε αυτό που λέγεται μαγεία του κινηματογράφου. Πέρα όμως από τα όνειρα του πρωταγωνιστή, κάθε «αληθινή» στιγμή της ταινίας είναι ένα κομψοτέχνημα. Η απίστευτα φωτογραφημένη Νέα Υόρκη αλλά και όλα τα πανέμορφα φυσικά θαύματα που ο Walter εξερευνά, σου προκαλούν δέος. Γιγαντιαία βουνά, καταγάλανοι ωκεανοί, καταπράσινοι λόφοι σε κάνουν να μη θέλεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου.

Ανεξάρτητα όμως από το οπτικό κομμάτι της ταινίας, το «Η Κρυφή Ζωή του Γουόλτερ Μίτι» έχει και αλλά χαρίσματα. Πέρα από το γεγονός ότι ίσως να είναι η πιο γλυκιά ταινία της χρονιάς, αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι το κινηματογραφικό ταξίδι στο οποίο μας πάει. Ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτεια, γέλιο και μερικές δραματικές στιγμές. Ένα ταξίδι που, ενισχυμένο από άριστες μουσικές επιλογές, καταφέρνει και δημιουργεί μια απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία για τον θεατή. Τα εύσημα αυτής της επιτυχίας αποδίδονται κατά κύριο λόγο στο σενάριο και ιδιαίτερα στο γράψιμο του ρολού του Walter. Χωρίς πότε να είναι ένας χαρακτήρας χωρίς ελαττώματα, το μεγαλύτερο προτέρημα της ταινίας είναι το ότι δεν μας τον παρουσιάζει πότε ως μια χαμένη υπόθεση. Εκεί όπου πιο δραματικές ταινίες θα χρησιμοποιούσαν την κατάθλιψη και τη μελαγχολία του χαρακτήρα ως μια αλληγορία, το σενάριο του Steve Conrad καταφέρνει και κρατά την αισιοδοξία και το παιχνιδιάρικα ύφος. Το κεντρικό μήνυμα του σεναρίου του Conrad είναι επίμονα θετικό διαθέτοντας και μια αντί-μεγάλο-εταιρική χροιά. Ανεξάρτητα από τα όποια στραβοπατήματα θα βρείτε, η δομημένη πλοκή του Conrad επιτρέπει στην ταινία να χτίσει ένα συναισθηματικό κρεσέντο που κάνει το κάθε βήμα της περιπέτειας του Walter να αξίζει τον κόπο.

Ερμηνευτικά, ο Stiller, ενδίδοντας στην κωμική πλευρά του μόνο κατά τη διάρκεια των ονείρων, δίνει μια λεπτή αλλά αποτελεσματική ερμηνεία. Η Wiig καταφέρνει και δημιουργεί έναν χαρακτήρα κάτι περισσότερο από το αντικείμενο πόθου του Walter, που όμως διαθέτοντας μια υπέροχη αυθεντικότητα, σε κάνει να πιστέψεις γιατί την ειδωλοποιεί. Ο Scott στον ρολού του κακού είναι απολαυστικός. Ο Penn είναι ο Penn. Ενώ, τέλος, η Shirley MacLaine σε έναν μικρό ρόλο δίνει το απαραίτητο κύρος παραδίδοντας μια όμορφη ερμηνεία.

Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία που χωρίς αμφιβολία θα αφήσει μια γλυκιά κι ελπιδοφόρα αίσθηση στο κοινό. Κυκλοφορώντας την πιο σωστή περίοδο, είναι ωραίο να βλέπεις μια οικογενειακή ταινία που δεν φοβάται να αλλάξει την πεπατημένη και να εξάψει τη φαντασία του κοινού της. Αυτό από μόνο του είναι μια σπάνια κινηματογραφική απόλαυση. Παραμερίστε κάθε απαισιοδοξία που τυχών έχετε και απλά απολαύστε την.

The Fifth Estate [0.5/5]

Παρά τις πραγματικά αξιέπαινες ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και κυρίως του Benedict Cumberbatch, τίποτα δεν μπορεί να σώσει τον «Άνθρωπο που Πούλησε τον Κόσμο» από τη μοίρα του.

Ένοχο από την ιδία γρήγορη κρίση που σαφέστατα δεν υποστηρίζει, το έργο είναι ένα άξιο περιφρόνησης, ηθικολογικό κι άστοχο φιλμ με μοναδικό σκοπό την αμαύρωση του ονόματος του Assange, παρουσιάζοντας τον ως έναν εγωιστικό παλιάνθρωπο. Παλεύοντας να αναδημιουργήσει τη δυναμική που κινούσε δεξιοτεχνικά το «The Social Network» του Fincher, η ταινία του Condon δυστυχώς δεν καταφέρνει ούτε μία στιγμή να προβεί σε μια συνθέτη μελέτη χαρακτήρων.

Διαθέτοντας ένα αδύναμα γραμμένο σενάριο με άσχετες δευτερεύουσες πλοκές να ξεχειλώνουν τη διάρκεια, αλλά κι ένα απίστευτα περίεργο σύνολο επιλογών από άποψη σκηνοθεσίας, μετατρέπουν το «Ο Άνθρωπος που Πούλησε τον Κόσμο» σε μια πραγματικά κακή ταινία.