Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

The Man from U.N.C.L.E.[3.5/5]

To 2015 αποτελεί αποδεδειγμένα τη χρονιά της αναγέννησης των ταινιών κατασκοπείας. Με το «Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία» να ξεκινάει δυναμικά τη χρονιά, ακολούθησαν τα «Spy» και «Επικίνδυνη Αποστολή: Μυστικό Έθνος» και οσονούπω το επερχόμενο έργο του James Bond «Spectre» αναμένεται να κλείσει τη σαιζόν εξίσου δυνατά. Πριν όμως φτάσουμε εκεί, στις αίθουσες κυκλοφορεί το έργο «Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E.», μια διασκεδαστική, κεφάτη και γοητευτική ιστορία κατασκοπείας με ένα τρίο εξαιρετικών πρωταγωνιστών.

Βασισμένο στην τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα, η ταινία ακολουθεί τον Napoleon Solo, έναν πράκτορα της CIA στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο οποίος, εντελώς αναπάντεχα, πρέπει να συνεργαστεί με έναν κατάσκοπο της KGB. Αποστολή τους: να σταματήσουν μια μυστηριώδη εγκληματική οργάνωση με επικεφαλής τη Victoria Vinciguerra. Με τη βοήθεια μιας μηχανικού, της οποίας ο πατέρας μπορεί να εμπλέκεται στις σκοτεινές πράξεις της οργάνωσης, οι δυο τους ξεκινούν έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο.

Μην σας απωθεί η ανάγνωση της παραπάνω υπόθεσης, το έργο διαθέτει πολλά καλά. Σαφέστατα και η πλοκή είναι μία που αυτολεξεί έχουμε ξαναδεί σε άλλες παρόμοιες ταινίες, όμως εδώ η διαφορά είναι ότι εξυπηρετεί τους εξής δύο λόγους: πρώτον, μας δίνει την ευκαιρία να παρακολουθούμε τα μέλη του καστ να συγκρούονται μεταξύ τους και δεύτερον παρουσιάζει μια θαυμάσια εξιδανικευμένη εκδοχή της δεκαετίας του 1960. Αναλύοντας αρχικά το δεύτερο σκέλος, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εξαίρετη παραγωγή, η οποία ξεχειλίζει από κομψότητα και στυλ. Από τα κοστούμια μέχρι τα αυτοκίνητα και από τα χτενίσματα μέχρι τις τοποθεσίες, η ταινία είναι το απόλυτο ερωτικό γράμμα προς τη χρυσή εποχή των φιλμ κατασκοπείας, χωρίς ποτέ να φτάνει στο σημείο της κοροϊδίας. Είναι πραγματικά υπέροχο να βλέπει κανείς μια ταινία με τέτοιο τεχνικό ταλέντο παρουσιασμένο με άνεση και γκλάμουρ.

Περνώντας στους πρωταγωνιστικούς ηθοποιούς, ως Napoleon Solo, ο Henry Cavill παίζει έναν πολύ συγκεκριμένο «τύπο», γνωστό σε όσους είναι εξοικειωμένοι με το είδος, αλλά καταφέρνει και του προσδίδει κάτι νέο και φρέσκο ξεχειλίζοντας star-charisma. Ως Illya Kuryakin, ο Armie Hammer διαθέτει έναν συνδυασμό διακριτικής αλλά κι ακαταμάχητης παρουσίας, η οποία δημιουργεί ωραία αντίθεση με τη στωικότητα του χαρακτήρα που υποδύεται, κάτι που τον καθιστά μια προσφιλή εικόνα για τον θεατή, με αποτέλεσμα ανά στιγμές να κλέβει την παράσταση. Ενώ η Alicia Vikander για ακόμη μία φορά είναι εξαιρετική, πιστοποιώντας πλέον ότι αποτελεί το νέο μεγάλο αστέρι του Χόλιγουντ. Στο υποστηρικτικό καστ, η Elizabeth Debicki είναι μια εντυπωσιακή παρουσία και χτυπά ακριβώς τη σωστή νότα ως η κακία της ιστορίας, ενώ ο Hugh Grant εμφανίζεται με το γνωστό του ύφος σε ένα extended-cameo, θυμίζοντάς σου το πόσο καλός είναι.

Όλα τα παραπάνω δεν θα ήταν εφικτά όμως χωρίς τη συμβολή του σκηνοθέτη Guy Ritchie. Αφήνοντας πίσω τις βιρτουόζικες τεχνικές σκηνοθεσίας, ο βρετανός σκηνοθέτης, χωρίς παραφουσκωμένες υπερβολές, καταφέρνει και κινηματογραφεί με απαράμιλλο στυλ και μπρίο γνωρίζοντας ξεκάθαρα την έννοια του «τόσο όσο». Ναι μεν υπάρχει δράση, ναι μεν υπάρχουν καταδιώξεις κι ανταλλαγές πυροβολισμών, αλλά καμία από αυτές τις σκηνές δεν κυριαρχεί. Χάρη στις αισθητικές επιλογές του, αλλά και το γεμάτο χιούμορ κι οξυδέρκεια στους διαλόγους σενάριο (ας μην ξεχνάμε ότι ο 46χρονος δημιουργός συνεισφέρει και σε αυτό), καταφέρνει και υποστηρίζει το ψυχαγωγικό κομμάτι της ταινίας σε σκηνές όπως εκείνη όπου ένας χαρακτήρας ακούει μουσική και απολαμβάνει ένα ποτήρι κρασί, ενώ η δράση εκτυλίσσεται στο παρασκήνιο. Πράγμα σπάνιο για χολιγουντιανή ταινία και γι` αυτό αξίζει όλους τους επαίνους.

Δεν μιλάμε για αριστούργημα, αλλά μιλάμε σίγουρα για ένα δίωρο που θα ικανοποιήσει ακόμα και τον πιο περίεργο θεατή. Το «Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E.» είναι η καλύτερη πρόταση για να κλείσετε το καλοκαίρι σας στο σινεμά. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

The Transporter Refueled [0/5]

Η πρώτη φορά που άκουσα για το πιθανό, άκρως περιττό, reboot της ημι-αποτυχημένης σειράς ταινιών «Transporter», ήταν το 2014 όταν ο ηθοποιός Ed Skrein άφησε τον ρόλο του στην τηλεοπτική υπερπαραγωγή «Games of Thrones». Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η ερώτηση «γιατί;», ακολουθούμενη από σκέψεις σχετικά με την έλλειψη δημιουργικών, πρωτότυπων ιδεών στον σύγχρονο κινηματογράφο. Δυστυχώς, μετά τη θέαση της ταινίας, η απάντηση στο ερώτημα αν χρειαζόμασταν άλλη μία νέα ταινία Transporter στη ζωή μας, είναι ένα μεγάλο βροντερό Όχι.

Ξεκάθαρα αναγεννημένο από την εταιρία παραγωγής του Besson, EuropaCorp (υπεύθυνη για τη χρηματοδότηση αρκετών απολαυστικών ταινιών δράσης όπως το «Lucy» και το «Taken»), επειδή μυρίστηκε πιθανό χρήμα, το «Transporter Refueled» ζέχνει από όποια πλευρά και να το δεις. Δανειζόμενο στοιχεία από χιλιάδες άλλες περιπέτειες, το δυσάρεστο με την ταινία του Camille Delamarre είναι ότι διαθέτει κάθε πιθανό κλισέ που μπορείς να φανταστείς. Γκάνγκστερ Ανατολικής Ευρώπης, εμπορία ανθρώπων, κυνηγητά με αμάξια, σκηνές σε γιοτ και γυναικεία οπίσθια είναι όλα εδώ, εξοπλισμένα και προσαρμοσμένα στο ίδιο μοντέλο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ξανά και ξανά.

Η ύπαρξη ενός τόσο τετριμμένου σεναρίου πραγματικά σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί χρειάστηκαν τρεις σεναριογράφοι για τη σύνθεση του. Κάπου ανάμεσα σε ένα περίτεχνο σχέδιο όπου οι πόρνες επαναστατούν κατά των νταβατζήδων τους, απαίσιες ατάκες, ηλίθιο χιούμορ και σκηνές που δεν βγάζουν νόημα εναλλάσσονται η μία μετά την άλλη σε μια 96 λεπτών θλιβερή ταινία δράσης που όσο την αναλύεις, τόσο συνειδητοποιείς το προφανές. Η ίδια η υπόσταση του «The Transporter Refueled» αποτελεί κατάφωρη προσβολή προς όλους όσους θα πληρώσουν για να την παρακολουθήσουν. Αν παρόλα αυτά αποφασίσετε να τη δείτε, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε…

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Inside Out [5/5]

Η Pixar Animation Studios μέχρι και φέτος έχει δημιουργήσει 12 παραγωγές με ιδιαίτερη επιτυχία, τόσο καλλιτεχνική όσο και εμπορική. Υπήρξε όμως μια απότομη πτώση στην ποιότητα της εταιρείας από το «Toy Story 3» του 2010 και μετά. Η ύπαρξη του «Αυτοκίνητα 2», του «Μπαμπούλες Πανεπιστημίου» και, σε μικρότερο βαθμό, του «Brave», έκανε τους εκατομμύρια θαυμαστές της να ανησυχούν ότι απομακρύνεται από το είδος των τολμηρών και λαμπρών ταινιών που συνήθιζε να δημιουργεί. Ευτυχώς, όμως, όλα αυτά ήρθε να τα αλλάξει το «Τα Μυαλά που Κουβαλάς». Είναι πραγματικά αφάνταστα ικανοποιητικό να παρακολουθούμε ταινία της Pixar, η οποία διαθέτει την απαραίτητη μαγεία που έχουμε συνηθίσει από αυτήν. Με τη συγκεκριμένη ταινία, η διάσημη εταιρία ασχολείται με την πολυπλοκότητα όχι του μυστικού κόσμου των παιχνιδιών, των τεράτων, των ζουζουνιών ή της ζωής στη θάλασσα, αλλά του ίδιου του ανθρώπινου εγκεφάλου και των ετοιμοπόλεμων συναισθημάτων μας, εντυπωσιάζοντας μας εκ νέου και υπενθυμίζοντας μας την αξία της στον χώρο του σινεμά.

Ηρωίδα της ταινίας είναι η 11χρονη Riley, της οποίας το μυαλό είναι ένας πολύπλοκος κόσμος. Πέντε πρωτογενή συναισθήματα (η Χαρά, η Θλίψη, ο Φόβος, η Αηδία και ο Θυμός) βοηθούν στην καθημερινή επίβλεψη του, φέρνοντας εις πέρας τις λειτουργίες του. Όταν η Riley και οι γονείς της αποφασίζουν να μετακομίσουν στο Σαν Φρανσίσκο, τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν και τα συναισθήματα έρχονται σε σύγκρουση σχετικά με τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης της νέας πόλης, του καινούργιου σπιτιού και του νέου σχολείο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια αναποδιά θα οδηγήσει τα πράγματα σε ακραίες καταστάσεις…

Διαβάζοντας απλά την παραπάνω περίληψη, μπορούμε ευκολά να αντιληφθούμε ότι μιλάμε για μια αρκετά πολύπλοκη ταινία όσον αφορά το θέμα της. Σύνηθες για την Pixar, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι οι καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων δεν είναι μόνο διασκέδαση και εντυπωσιασμός, αλλά χρειάζονται να είναι και θεματικά συναρπαστικές. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θα δούμε ότι πέρα από την ψυχαγωγία, η τριλογία του «Toy Story» ασχολούταν με την αποδοχή της αλλαγής και την απώλεια, το «Ψηλά στον Ουρανό» με το παρελθόν και την καταπολέμηση της προσκόλλησης σε αυτό και το «Ψάχνοντας τον Νέμο» με την ατελείωτη αγάπη που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους και την επιθυμία τους να τα κρατήσουν ασφαλή. Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Σε αυτό το πλαίσιο, ξαφνιάζει ευχάριστα το γεγονός ότι τα «Μυαλά που Κουβαλάς» είναι μία από τις πιο προσωπικές ταινίες της Pixar, αγγίζοντας ορισμένα από τα θέματα των άλλων ταινιών της, προσθέτοντας όμως κάτι που είναι εντελώς νέο: την απώλεια της αθωότητας και την ωρίμανση.

Δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω ούτε στα νοήματα με τα οποία ασχολείται η ταινία, ούτε με τον τρόπο που τα μεταδίδει, γιατί θα χαλάσω μερικά από τα πιο έξυπνα και πνευματώδη στοιχεία του έργου, αλλά θα πω ότι ο κόσμος που φτιάχνει ο Pete Docter είναι πρωτοφανής. Καθώς το φιλμ ξετυλίγεται, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια συναρπαστική, συχνά ξεκαρδιστική, πάντα οπτικά και τεχνικά πανέμορφη και βαθιά συγκινητική βόλτα μέσα στα πιο απόκρυφα σημεία του μυαλού. Ξεκάθαρα μία από τις πιο καλογραμμένες ταινίες στην πρόσφατη μνήμη, το «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» είναι σε τέτοιο βαθμό μεγαλειώδες, που, όπως το «Toy Story» άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τα παιχνίδια, αυτό το υπέροχο κινούμενο σχέδιο καταφέρνει και φέρνει μια νέα οπτική στο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα μας (!).

Και το κάνει τόσο απατηλά απλά. Ως ένα εκθαμβωτικό έργο δημιουργικής σκέψης, είναι ο ορισμός της σωστής αφήγησης αριστοτεχνικά εκτελεσμένης. Δεν μπορώ πραγματικά να φανταστώ κάποιο άλλο στούντιο να λέει την ίδια ιστορία το ίδιο εξαιρετικά και κατανοητά. Η απλότητα της, η ευκολία στην παρακολούθηση της και η φυσική της ανάπτυξη είναι σε επίπεδα μεγαλοφυή. Πρόκειται για μια ταινία που θα σταματήσει την καρδιά σας με έναν μόνο αναστεναγμό και στη συνέχεια θα την ξεκινήσει εκ νέου χάρη στο γέλιο που θα σας προκαλέσει. Μιλάμε πραγματικά για ένα φωτεινό κομμάτι της ιστορίας του κινηματογράφου, γεμάτο ευφυΐα, φαντασία, ρυθμό και μια βαθιά ταυτιζόμενη με τις εμπειρίες μας πλοκή που αγγίζει μικρούς και μεγάλους.