Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

The Amazing Spider-Man 2 [1.5/5]

Δύο χρόνια από την πρώτη άσκοπη επανεκκίνηση της ιστορίας του Spider-Man, η ακόμα πιο άσκοπη συνέχεια έφτασε. Μόνο που μέχρι να φτάσει στους κινηματογράφους, τα ματάκια μας είδαν όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις καλές και πνευματώδεις ταινίες με υπερήρωες («Iron Man 3», «Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος» και «Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα»), κάτι που σημαίνει ότι πέρα από την αναπόφευκτη σύγκριση με τα παλαιότερα Spider-Man, το «The Amazing Spider-Man 2» πλήττεται σε μεγάλο βαθμό κι από τη σύγκριση με αυτές. Μοιάζοντας σαν μια ταινία βγαλμένη από μια εποχή όπου οι ταινίες βασισμένες σε κόμικς ήταν για να περνάς την ώρα σου τα μεσημέρια του Σαββάτου και χιλιόμετρα μακριά από τα έξυπνα, γεμάτα δράση, δράματα επιστημονικής φαντασίας που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σήμερα, το όλο εγχείρημα. για άλλη μια φορά, δεν είναι και τόσο «amazing».

Με την επιείκεια μου να έχει εξαντληθεί στην «τρία στα πέντε» βαθμολογία της πρώτης ταινίας, εδώ είναι ξεκάθαρο και πού πάει το πράγμα και με τι ποιότητας προϊόν έχουμε να κάνουμε. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να κάνεις μια ταινία απλά για να περνάει η ώρα, εφόσον βέβαια η ώρα που θέλεις να «κάψεις» αγγίζει τα 136 λεπτά. Με τον Marc Webb να βρίσκεται ξανά στη σκηνοθετική καρέκλα και με τη βοήθεια των πολλών (πάρα πολλών θα έλεγα γι` αυτό το αποτέλεσμα) σεναριογράφων, είναι σαφές ότι το έργο θέλουν, από το πρώτο κιόλας λεπτό, να αντιμετωπιστεί από κοινό και κριτικούς, τουλάχιστον εν μέρει, ως ένα σοβαρά δράμα. Συνεπώς, αποφάσισαν γύρω από την καρτουνίστικη δράση που κυριαρχεί στο φιλμ να στριμώξουν και το μυστήριο της μοίρας των γονέων του Peter Parker ή αλλιώς Spider-Man. Δυστυχώς, όμως, δεν τους βγαίνει καθόλου.

Και αυτό γιατί είναι αρκετά δύσκολο να αγνοήσει κάνεις πόσο σε αντίθεση είναι αυτές οι λίγες δραματικές στιγμές σε σχέση με το τι συμβαίνει γύρω τους: είναι σαν να έχουν εισαχθεί από άλλη ταινία. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να αδιαφορήσει κανείς για τις γελοιότητες που παρακολουθείς να συμβαίνουν μεταξύ του Spider-Man και των καρικατουρίστικων κακών. Μα είναι δυνατόν να βλέπουμε, σε τέτοιου επιπέδου ταινία, τον υπερήρωα, αφού νικά έναν κακό, να του τραβάει κάτω το παντελόνι για να αποκαλύψει ένα «αστείο» μποξεράκι; Για να μην αναφερθώ στην, ξεχασμένη από του σενάριο, φίλη του Spider-Man, Gwen Stacy (Emma Stone), που μόνη της δουλειά είναι να στέκεται και να περιφέρεται με την πανέμορφη γκαρνταρόμπα της για την ευχαρίστηση του Peter, αλλά και του αρσενικού κοινού φυσικά. Βέβαια, για να μην είμαι άδικος, σε κάποιες στιγμές της έρχονται και μια-δυο αναλαμπές και πετάει κάποιες ιδέες που και τον Spider-Man βοηθούν, αλλά κι εξελίσσουν την, με καμία συνοχή, πλοκή του έργου. Κι όλα αυτά είναι ένα δείγμα μόνο από τον αχταρμά που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια σου.

Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα που να σε κάνει να ενθουσιαστείς με αυτήν την ταινία. Ίσως (και γι` αυτό το «ενάμιση στα πέντε») οι ηθοποιοί και το love-story μεταξύ των πρωταγωνιστών. Το δεύτερο λειτουργεί χάρη στους ηθοποιούς και, όπως και στο «The Amazing Spider-Man», οι περισσότεροι είναι πολύ καλοί. Ο Garfield είναι από εκείνους τους ηθοποιούς οπού όλα φαίνονται στο πρόσωπο του όλη την ώρα. Πραγματικά πολύ καλός. Από την άλλη, η Emma Stone κάνει για ακόμα μια φορά ό,τι καλύτερο μπορεί με τον μέτρια γραμμένο ρόλο που έχει. Η Sally Field είναι, φυσικά, μια κινηματογραφική θεά. Ο Jamie Foxx δεν παίζει στην ταινία γιατί είναι ολόκληρος φτιαγμένος από CGI, άρα δεν έχουμε να του προσάψουμε τίποτα. Ο Paul Giamatti είναι χάλια, τελεία. Και δυστυχώς, ο Dane DeHaan δεν ξέρω αν θα μπορέσει να πετάξει από πάνω του τη χαζή εικόνα που έχει εδώ. Μέτριος και δεν το περίμενα.

Μιλάμε λοιπόν για ένα είδος ταινίας, στην οποία ένας τρελός επιστήμονας φοράει πραγματικό κραγιόν και eyeliner. Στην ίδια ταινία και οι δύο σούπερ κακοί γίνονται από φίλοι του Spider-Man εχθροί του και είναι κακοί γιατί απλώς είναι κακοί. Μα το χειρότερο όλων είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια ταινία στην οποία ούτε ο ίδιος ο ήρωας ούτε η ιστορία έχει αμφιβολίες για το ποιος θα υπερισχύει. Τέτοιου είδους, λοιπόν, απλοϊκές ιστορίες του καλού και του κακού μπορεί να ικανοποιήσουν τα μικρά παιδιά, αλλά όσοι από εμάς περιμένουμε περισσότερα από τους μεταλλαγμένους και τους μασκοφόρους μας, δεν ικανοποιηθήκαμε ούτε μία στιγμή.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

The Zero Theorem [2.5/5]

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Terry Gilliam έκανε μια αναμφισβήτητα καλή ταινία. Παιγμένη στο διαγωνιστικό κομμάτι του φετινού φεστιβάλ της Βενετίας, η πρώτη ταινία του Gilliam μετά το «Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ. Παρνάσους» του 2009 έχει ως πρωταγωνιστή τον πάντα εξαιρετικό Christoph Waltz σε μια συνεργασία που μοιάζει σαν κινηματογραφικός χρυσός, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ενδιαφέρον μεν, αλλά κακοσχεδιασμένο χάος. Το έργο θέλει τον πρωταγωνιστή Qohen Leth (Christoph Waltz) να βρίσκεται σε ένα ρετρό-φουτουριστικό, έντονα χρωματιστό και παράξενα οπτικό Λονδίνο, όπου εκεί περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του περιμένοντας ένα τηλεφώνημα, το οποίο θα του εξηγήσει το νόημα της ζωής.

Όπως είναι προφανές από αυτή τη σύντομη σύνοψη, ο οποιοσδήποτε με ελάχιστη αδυναμία στο έργο του Gilliam θα βρει πολλά να του αρέσουν εδώ. Από την αρχή, η ζωντάνια του στυλ του σκηνοθέτη σάς χτυπά στο μάτι. Δεν μιλάμε για ακόμα ένα συμβατικά κομψό όραμα για το μέλλον, αλλά για το όραμα; του Gilliam, όπου ο καθένας φαίνεται να είναι ξεχωριστή οντότητα, αλλά παράλληλα υπακούει στα πρότυπα συμπεριφοράς που υπαγορεύονται επάνω του. Ένα μέλλον που απεικονίζει έναν κόσμο ανθρώπων που σπάνια κοιτάζει προς τα πάνω, φορά περίεργες στολές και ζει σε μια πόλη με συνεχή θόρυβο. Πολλά θα σας φανούν γνώριμα αν έχετε παρακολουθήσει το «Μπραζίλ» και ακόμα περισσότερα αποτελούν έναν συνδυασμό από τις προηγούμενες ταινίες του (κάτι μεταξύ «Μπλέηντ Ράνερ» και «Idiocracy»), αλλά ακόμα και έτσι υπάρχει μια ζωντανή φαντασία πίσω από όλα αυτά. Ο Gilliam, στην προσπάθεια του να επιδείξει ένα χαοτικό μέλλον που δεν είναι καθόλου ευχάριστο, ίσως προκαλέσει τη δυσαρέσκεια μερικών, άλλα ειδικά στο πρώτο μισό διαθέτει πολλές έξυπνες σατιρικές νύξεις, από την «Εκκλησία του Batman» μέχρι τα κουτιά πίτσας που τραγουδάνε, που σαν σύνολο μετατρέπουν το φιλμ σε μια άκρως ενδιαφέρουσα οπτικά ταινία.

Σε αντίθεση με το συντριπτικό οπτικό στυλ, το αφηγηματικό κομμάτι της ταινίας του Gilliam είναι επίπεδο. Δεδομένου ότι το «Θεώρημα Μηδέν» έχει ως κεντρικό του πρόσωπο τον Qohen και την αναζήτηση του για τον σκοπό της ζωής, είναι πολύ λίγα τα πράγματα που τελικά καταφέρνουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του θεατή. Όλες οι μικρές λεπτομέρειες του Gilliam είναι διασκεδαστικές και υπάρχουν και κάποιες ωραίες στιγμές, αλλά η ίδια η πραγματική ιστορία δεν είναι ποτέ συναρπαστική. Είναι δε πολύ αστείο, να αποφασίζεις να γυρίσεις μια ταινία που θα ασχολείται με ανεξήγητα θέματα όπως το νόημα της ζωής, και η ταινία αυτή να μην καταφέρνει τίποτα άλλο από το να αναμασάει την πλέον κουραστική θέση που μας θέλει να ζούμε σε μια κοινωνία που έχει μεγάλη εμμονή με την τεχνολογία, κάτι που μας αποτρέπει από το να απολαύσουμε τη ζωή μας και να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας. Τίποτα το φρέσκο, λοιπόν!

Ερμηνευτικά, ο Christoph Waltz είναι θαυμάσιος στον κεντρικό ρόλο. Ενσαρκώνει με ακρίβεια την σύγχυση του χαρακτήρα του Qohen. Η Melanie Thierry είναι συμπαθέστατη ως φουτουριστική πόρνη που αρνείται να κάνει σεξ, η Tilda Swinton είναι σταθερή υποκριτική άξια σε οποιοδήποτε ρόλο, σε οποιαδήποτε ταινία, ο Lucas Hedges είναι αξιοπρεπέστατος ως ένα αγόρι ιδιοφυΐα, ενώ τέλος ο Matt Damon κλέβει την παράσταση και σαν παρουσία και σαν ερμηνεία.

Δύσκολα βαθμολογήσιμο, το «Θεώρημα Μηδέν» είναι ένα γεμάτο με ιδέες, εύκολο στο μάτι κι όχι ιδιαίτερα βαρετό έργο, που όμως το σποραδικά ενδιαφέρον σενάριο και το παλιομοδίτικο μήνυμά του το μετατρέπουν σε μια ταινία με πολλές συμπτωματικές απολαύσεις, αλλά λίγη ουσία. Ή αλλιώς, μια άνευ ιδιαίτερων αξιώσεων ταινία από έναν θρυλικό σκηνοθέτη. Κρίμα!

The Nut Job [1/5]

Με χρώματα έντονα και ζωηρά και με ένα ανεπαρκές σε λεπτομέρειες, αλλά αξιοπρεπέστατο animation, το «Ένας Σκίουρος Σούπερ-Ήρωας» μπορεί να μην είναι η χειρότερη ταινία κινουμένων σχεδίων, κυμαίνεται όμως σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Διαθέτοντας πολύ λίγους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, έναν κεντρικό χαρακτήρα που είναι τόσο αντιπαθητικός όσο κι ενοχλητικός και μια χιλιοειπωμένη ιστορία χωρίς κανένα ισχυρό ηθικό μήνυμα, η ταινία θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον στα παιδιά από 6 χρονών και κάτω, αλλά για οποιονδήποτε άλλον τα βογκητά της αγανάκτησης θα είναι πολλά. Όταν εκπληκτικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, όπως το «Ψυχρά κι Ανάποδα», βγαίνουν στο σινεμά, γιατί να σπαταλήσετε τον χρόνο ή τα χρήματά σας σε μια τέτοια ταινία; Περιμένετε λοιπόν να βγει σε dvd, και όση ώρα το βλέπουν τα παιδιά σας να κάνετε κάτι άλλο. Έτσι αξίζει η ταινία!

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Τα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου: Θρίαμβος για την Μικρά Αγγλία

Ολόκληρος ο κινηματογραφικός κόσμος βρισκόταν χθες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών οπού έλαβαν χώρα τα 5α βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Ο προσκεκλημένος Υπουργός Πολιτισμού μπορεί να έλειπε αλλά ταλέντα από το κινηματογραφικό παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον έδωσαν το παρόν προκειμένου να τιμήσουν έναν κινηματογράφο που συνεχίζει να παλεύει για άλλη μία χρονιά με την κρατική υποχρηματοδότηση αρνούμενος πάντα να παραιτηθεί και να μιζεριάσει.

Συνολικά είκοσι ταινίες υποβλήθηκαν φέτος στην Ακαδημία, με τις δώδεκα από αυτές να λαμβάνουν τουλάχιστον μια υποψηφιότητα! Μεγάλος νικητής από άποψη συνολικών βραβείων ήταν όπως αναμενόταν η "Μικρά Αγγλία" του Παντελή Βούλγαρη, η οποία συγκέντρωσε 6, χάνοντας όμως σε σημαντικές κατηγορίες όπως η σκηνοθεσία και το σενάριο από την ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου "Ο Εχθρός μου" που διακρίθηκε και στην κατηγορία του Μοντάζ.

Σε μια από τις εκπλήξεις τις βραδιάς, οι πρωταγωνίστριες της "Μικράς Αγγλίας", Σοφία Κόκκαλη και Πηνελόπη Τσιλίκα, έχασαν το βραβείο Α` Γυναικείου Ρόλου από την Κόρα Καρβούνη πρωταγωνίστρια του "September". Το βραβείο Β` ανδρικού Ρόλου δόθηκε στον Νίκο Γεωργάκη για την ταινία "Να Κάθεσαι και να Κοιτάς". Μεγάλος χαμένος της βραδιάς, η διπλά βραβευμένη στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας, "Miss Violence", η οποία αρκέστηκε στα βραβεία Α` ανδρικού και Β` γυναικείου ρόλου για τους εξαιρετικούς ομολογουμένως Θέμη Πάνου και Ρένα Πιττακή.

Όσον αφορά τα παραλειπόμενα της τελετής, μπορεί να διακρίναμε μια προχειρότητα στην οργάνωση, αλλά σαν σύνολο μπορούμε να πούμε ότι μιλάμε για μια αξιόλογη προσπάθειά. Η παρουσιάστρια της τελετής Μίνα Ορφανού μπορεί να τα θαλάσσωσε στην αρχή αλλά με την εμφάνιση, στα μέσα περίπου της τελετής, του Μάκη Παπαδημητρίου τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο.

Στις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς το παρατεταμένο χειροκρότημα και το standing ovation στον Κώστα Γαβρά που βραβεύτηκε για την συνολική του προσφορά, τα αγαπημένα κινηματογραφικά ζευγάρια που παρουσίαζαν τα βραβεία και ειδικά η εμφάνιση του Γιάννη Βόγλη και της Άννε Λόνμπεργκ από την ταινία "Κορίτσια στον ήλιο" του Βασίλη Γεωργιάδη ενώ τέλος ακόμα μια δυνατή στιγμή της τελετής ήταν η τιμητική βράβευση του Γιώργο Στάμου, επικεφαλή των εργαστηρίων της Φίνος Φιλμ.

Και του χρόνου λοιπόν.

Οι νικητές:

Βραβείο Ειδικών Εφφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
Από την ταινία Από τη Γη στη Σελήνη ο Άγγελος Σπάρταλης.

Βραβείο Μακιγιάζ
Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Εύη Ζαφειροπούλου.

Βραβείο Ήχου
Από την ταινία Μικρά Αγγλία οι Στέφανος Ευθυμίου, Κώστας Βαρυμποπιώτης και Τάκης Γιαννόπουλος.

Βραβείο Ενδυματολογίας
Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Γιούλα Ζωιοπούλου.

Βραβείο Σκηνογραφίας
Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Αντώνης Δαγκλίδης.

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
Από την ταινία Οι Αισθηματίες ο Αλέξανδρος Βούλγαρης.

Βραβείο Μοντάζ
Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιώργος Μαυροψαρίδης.

Βραβείο Φωτογραφίας
Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Σίμος Σαρκετζής.

Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου
Από την ταινία Miss Violence η Ρένα Πιττακή.

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου
Από την ταινία Να Κάθεσαι και να Κοιτάς, ο Νίκος Γεωργάκης.

Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου
Από την ταινία September η Κόρα Καρβούνη.

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
Από την ταινία Miss Violence ο Θέμης Πάνου.

Βραβείο Σεναρίου
Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιάννης Τσίρος.

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Από την ταινία Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά η Ελίνα Ψύκου.

Βραβείο Σκηνοθεσίας
Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος.

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
Από την ταινία «Washingtonia» η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη 

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ
Από την ταινία Λάμπουν στο Σκοτάδι οι Παναγιώτης Ευαγγελίδης και Αμάντα Λιβανού.

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
Από την ταινία Μικρά Αγγλία οι Κατερίνα Χελίώτη και Γιάννης Ιακωβίδης.

Ειδικό Τιμητικό Βραβείο της Ακαδημίας στον Γιώργο Στάμου.
Βραβείο Nova στον Κώστα Γαβρά, για το σύνολο της καριέρας του.
Βραβείο "Λουκία Ρικάκη" στον Παναγιώτη Ευαγγελίδη για Λάμπουν στο Σκοτάδι.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Michael Kohlhaas [2/5]

Με κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης, που διαδραματίζεται τον 16ο αιώνα την εποχή της φεουδαρχίας, τον Michael Kohlhaas, έναν έμπορο αλόγων που αναζητά το δίκιο του, η ταινία του Arnaud des Pallieres έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σπουδαίας ταινίας, δυστυχώς όμως στην πορεία κάπου το χάνει.

Βασισμένη σε μια νουβέλα του 1808, γραμμένη από τον Γερμανό συγγραφέα Heinrich von Kleist, η ταινία είναι σίγουρο πως θα δοκιμάσει την υπομονή μερικών. Αναπτυσσόμενο ως μια ιστορία εξέγερσης σε στυλ Braveheart, η ταινία υπόσχεται μάχες κι έναν αγώνα για τη δικαιοσύνη με κάθε κόστος, αλλά, αντίθετα, μοιάζει να παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά και αναλώνεται σε ομιλίες και βαρύγδουπες σκηνές. Η ύπαρξη και κυρίως η διατήρηση ενός υπερβολικά σοβαρού ύφους οδηγεί τον Pallieres σε έναν πολύ μετρημένο σκηνοθετικό ρυθμό και μια σκληρή αισθητική, με αποτέλεσμα τη μείωση του δραματικού κινήτρου που υπάρχει εγγενώς μέσα στην ιστορία και την ωθεί.

Χάρη στη μη αλλαγή του τόνου, η μεγάλη διάρκεια του έργου δεν μπορεί να στηρίξει μια τέτοια έλλειψη ουσιαστικής δράσης, έχοντας ως συνέπεια οι σκηνές που λειτουργούν και σε κρατούν σε εγρήγορση να αναδεικνύουν τελικά τη μονοτονία του όλου εγχειρήματος. Ακόμη και η παρουσία ενός αξιοσέβαστου ηθοποιού στον κεντρικό ρόλο αποτυγχάνει να ανυψώσει αυτό το, αγωνιζόμενο για να σου προκαλέσει το ενδιαφέρον, δράμα εκδίκησης. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Δανός Mads Mikkelsen είναι κακός, το εντελώς αντίθετο μάλιστα, αφού καταφέρνει και παρέχει σε μια χούφτα βασικές σκηνές την απαραίτητη βαρύτητα που χρειάζονται.

Πατώντας, λοιπόν, πάνω σε μια ευρύτερη δραματική πλοκή και διαθέτοντας πολυσύνθετα μηνύματα για το άδικο, την εκδίκηση, την εξουσία, την ηθική και ούτω καθεξής, η ταινία του Arnaud des Pallieres δεν αναφλέγεται ποτέ. Καλά τα μηνύματα και η ουσία, αλλά όταν κάθε σκηνή είναι τόσο βαριά όσο η προηγούμενη, η πλήξη είναι το συναίσθημα που σε διακατέχει.

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Υποψηφιότητες Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου


Βραβείο Ειδικών Εφφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
1. Από την ταινία Από τη Γη στη Σελήνη ο Άγγελος Σπάρταλης.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία οι Αντώνης Κοτζιάς και Αντώνης Νικολάου.
3. Από την ταινία Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος οι Κωστής Αντωνίνης και Βαγγέλης Παπαευαγγελίου.

Βραβείο Μακιγιάζ
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου η Δήμητρα Γιατράκου.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Εύη Ζαφειροπούλου.
3. Από την ταινία Miss Violence οι Ιωάννα Συμεωνίδη και Μαίρη Σταυρακάκη.

Βραβείο Ήχου
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου οι Στέφανος Ευθυμίου, Τσε Πανουσόπουλος και Γιώργος Μικρογιαννάκης.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία οι Στέφανος Ευθυμίου, Κώστας Βαρυμποπιώτης και Τάκης Γιαννόπουλος.
3. Από την ταινία September οι Ντίνος Κίττου και Γιώργος Μικρογιαννάκης.

Βραβείο Ενδυματολογίας
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου η Χριστίνα Χαντζαρίδου.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Γιούλα Ζωιοπούλου.
3. Από την ταινία Miss Violence η Δέσποινα Χειμώνα. 

Βραβείο Σκηνογραφίας
1. Από την ταινία Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά η Πηνελόπη Βαλτή.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Αντώνης Δαγκλίδης.
3. Από την ταινία Χειμώνας η Ελίζαμπεθ Σίουκ.

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
1. Από την ταινία Οι Αισθηματίες ο Αλέξανδρος Βούλγαρης.
2. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Άκης Δαούτης.
3. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Κατερίνα Πολέμη. 

Βραβείο Μοντάζ
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιώργος Μαυροψαρίδης.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Τάκης Γιαννόπουλος.
3. Από την ταινία Miss Violence ο Νίκος Χελιδονίδης.

Βραβείο Φωτογραφίας
1. Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Σίμος Σαρκετζής.
2. Από την ταινία Miss Violence η Ολυμπία Μυτιληναίου.
3. Από την ταινία September ο Γιώργος Μιχελής.

Βραβείο Β` Γυναικείου Ρόλου
1. Από την ταινία Το Δέντρο και η Κούνια η Μιριάννα Καράνοβιτς.
2. Από την ταινία Miss Violence η Ρένα Πιττακή.
3. Από την ταινία September η Μαρία Σκουλά.

Βραβείο Β` Ανδρικού Ρόλου
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιώργος Γάλλος.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία ο Χρήστος Καλαβρούζος.
3. Από την ταινία Να Κάθεσαι και να Κοιτάς ο Νίκος Γεωργάκης.

Βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου
1. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Σοφία Κόκκαλη.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Πηνελόπη Τσιλίκα.
3. Από την ταινία September η Κόρα Καρβούνη.

Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου
1. Από την ταινία Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά ο Χρήστος Στέργιογλου.
2. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Μανώλης Μαυροματάκης.
3. Από την ταινία Miss Violence ο Θέμης Πάνου.

Βραβείο Σεναρίου
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιάννης Τσίρος.
2. Από την ταινία Μικρά Αγγλία η Ιωάννα Καρυστιάνη.
3. Από την ταινία Miss Violence οι Αλέξανδρος Αβρανάς και Κώστας Περούλης.

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
1. Από την ταινία Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά η Ελίνα Ψύκου.
2. Από την ταινία Το Δέντρο και η Κούνια η Μαρία Ντούζα.
3. Από την ταινία Wild Duck ο Γιάννης Σακαρίδης.

Βραβείο Σκηνοθεσίας
1. Από την ταινία Ο Εχθρός μου ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος.
2. Από την ταινία Miss Violence ο Αλέξανδρος Αβρανάς.
3. Από την ταινία September η Πέννυ Παναγιωτοπούλου.

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
1. Από την ταινία Ο Έλβις είναι Νεκρός ο Στέργιος Πάσχος.
2. Από την ταινία Νικολέτα η Λίζα Κέντερμαν.
3. Από την ταινία Προάυλιο η Ρηνιώ Δραγασάκη.
4. Από την ταινία TravelExpress η Νατάσα Ξύδη.
5. Από την ταινία Washingtonia η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη 

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ
1. Από την ταινία Λάμπουν στο Σκοτάδι οι Παναγιώτης Ευαγγελίδης και Αμάντα Λιβανού.
2. Από την ταινία Ο Μανάβης ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος.
3. Από την ταινία Μήδεια οι Νίκος Γραμματικός, Βαγγέλης Μαυρίκης και Ρένα Βουγιούκαλου.

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
(6 υποψήφιοι, λόγω ισοψηφίας):
1. Από την ταινία Οι Αισθηματίες οι Μαρίνα Δανέζη και Νίκος Τριανταφυλλίδης.
2. Από την ταινία Ο Εχθρός μου η Ελένη Κοσσυφίδου.
3. Από την ταινία Μικρά Αγγλία οι Κατερίνα Χελίώτη και Γιάννης Ιακωβίδης.
4. Από την ταινία Miss Violence οι Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Βασίλης Χρυσανθόπουλος και Αλέξανδρος Αβρανάς.
5. Από την ταινία September οι Πέννυ Παναγιωτοπούλου και Θανάσης Καραθάνος.
6. Από την ταινία Wild Duck οι Νίκος Φράγκος, Βένια Βέργου και Γιάννης Σακαρίδης.