Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Le Skylab [1/5]

Ένα σπίτι στην εξοχή, μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, παραμονή της προβλεπόμενης συντριβής του δορυφόρου Skylab. Θείοι, θείες και ξαδέλφια έχουν μαζευτεί για την επέτειο των γενεθλίων της γιαγιάς.

Πολλά παιδιά, νόστιμο φαγητό, ποτό και καθημερινές καταστάσεις που όλοι έχουμε ζήσει. Και αυτό ήταν. Η κριτική μου τέλειωσε! Είναι από τις λίγες φορές που πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω. Όχι επειδή η ταινία ήταν τόσο κακή, άλλα επειδή ήταν τόσο μα τόσο αδιάφορη. Ο τίτλος της είναι παντελώς άσχετος και στη μιάμιση ώρα που διαρκεί δεν γίνεται τίποτα. Και το εννοώ. Απολύτως τίποτα. Τρώνε, μιλάνε, τα παιδιά παίζουν, αρχίζει να βρέχει, μπαίνουν μέσα στο σπίτι, σταματά να βρέχει, βγαίνουν έξω, πάνε για μπάνιο κ.τ.λ. Υπάρχουν τρυφερές στιγμές, έντονες συζητήσεις, αστεία περιστατικά και είναι φανερό πως όλοι οι εμπλεκόμενοι το διασκεδάζουν. Ο τόνος, όμως, της ταινίας είναι άνισος. Η Delpy παρόλο που διαθέτει ένα εξαιρετικό καστ, δεν διαθέτει τις τεχνικές δεξιότητες, ακόμη τουλάχιστον, στο να φτιάξει ένα λογικό δράμα.

Έτσι, αυτό που μένει είναι μια παρατεταμένη οικογενειακή επανένωση γεμάτη τραγούδι, χαρά και φωνές. Και ναι, δεν λέω, σίγουρα το έργο σού προκαλεί μια νοσταλγία και σε κάνει να αναπολείς τις Κυριακές, που μαζευόσουν στην γιαγιά οικογενειακώς, και τα παιδικά σου χρονιά. Αλλά αυτό αρκεί; Όχι φυσικά. Τουλάχιστον για μένα.

1 σχόλιο: