Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Le Chat du Rabbin [1.5/5]

Η ιστορία εξελίσσεται στην Αλγερία το 1920 κι έχει σαν κεντρικούς ήρωες έναν ραβίνο, την κόρη του και τη γάτα τους. Η γάτα από την στιγμή που τρώει έναν ομιλούντα παπαγάλο είναι σε θέση και η ίδια να μιλήσει. Τα πρώτα λόγια που λέει είναι ένα ψέμα, αλλά παράλληλα αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον και να θέλει να μάθει για τον Ιουδαϊσμό. Η παρουσία, τώρα, ενός Ρώσου θα τους οδηγήσει σε ένα αξέχαστο ταξίδι.

Γοητευτικό κινούμενο σχέδιο που προέρχεται από ένα δημοφιλές γαλλικό κόμικ του ίδιου του σκηνοθέτη, Joanne Sfar. Σίγουρα προϊόν αγάπης, λοιπόν, το «Le Chat Du Rabbin» είναι ευχάριστο και πολύχρωμο, πάσχει όμως από μια μεγάλη αδυναμία που όσο παίρνει η ώρα τόσο πιο έντονη γίνεται. Μοιάζει ανολοκλήρωτο. Η αρχή της ταινίας, όταν η γάτα μόλις έχει αρχίσει να μιλάει, είναι σίγουρα το καλύτερο κομμάτι της. Είναι απλά υπέροχο να βλέπεις την ταινία να ξεδιπλώνονται και να μην ξέρεις τι να περιμένεις. Η γάτα είναι ο παραμυθάς μας. Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της. Η ιστορία εδώ μοιάζει να είναι πολύ προσωπική, ειδικά σε ότι αφορά τις στιγμές όπου η γάτα αρχίζει να απορεί και να αναρωτιέται για θέματα θρησκείας, αγάπης και περί σύγχρονης επιστήμης, ψάχνοντας να βρει πού ανήκει. Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε περάσει από περιόδους αμφισβήτησης, προσπαθώντας να βρούμε τον δρόμο μας στον κόσμο, γεγονός που καθιστά τη γάτα έναν τόσο κοντινό σε εμάς χαρακτήρα. Το σενάριο, δε, είναι αρκετά έξυπνο και η ταινία μοιάζει πολλά υποσχόμενη. Όλα αυτά μέχρι την μέση περίπου. Από εκεί και μετά, ο Sfar και η συν-σεναριογράφος Sandrina Jardel αποφασίζουν να εισάγουν κι άλλους, πολλούς χαρακτήρες (δυο Ρώσους, έναν γάιδαρο, έναν Άραβα…), οι όποιοι εμπλέκονται σε πολλές περίεργες καταστάσεις. Το αφηγηματικό κομμάτι του έργου ασθενεί και σιγά-σιγά η ταινία αρχίζει όλο και περισσότερο να χάνει το νόημα της. Προκειμένου να μην αδικήσει καμιά από τις απόψεις που θέλει να περάσει, καταλήγει να είναι ένας αχταρμάς ιδεών.

Ενώ διαθέτει αρκετά ενδιαφέροντα περιστατικά κι έξυπνους διάλογους, η ταινία μοιάζει να είναι πολλά διαφορετικά, εφευρετικά επεισόδια που όμως αδυνατούν να συγχωνευτούν σε ένα συνεκτικό σύνολο. Διαθέτει μεν ένα συνεπές όραμα για το δικαίωμα στη διαφορετικότατα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο. Κρίμα, γιατί πραγματικά ήθελα να μου αρέσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου