Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Intouchables [3.5/5]

Παρόλο που σεναριακά η ταινία θα μπορούσε, να το πω απλά, να πλακωθεί κάτω από το βάρος των κλισέ στοιχείων της (όπερες, φιλότεχνοι πλούσιοι, ιδιωτικά τζετ, γκέτο περιοχές, κτλ, κτλ), με κάποιο τρόπο τα αφήνεις όλα αυτά στην άκρη και στο τέλος αυτό που σου μένει είναι ένα συναρπαστικό, καλογραμμένο και με εξαιρετικές ερμηνείες έργο, το οποίο σε συνεπαίρνει. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Γάλλου εκατομμυριούχου Philippe Pozzo di Borgo που έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω, μετά από ένα ατύχημα με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Αλλά και του Abdel Sellou που μόλις είχε βγει από τη φυλακή για ένοπλη ληστεία τράπεζας, όταν δέχτηκε την δουλειά του φροντιστή του Borgo πετυχαίνοντας εκεί όπου άλλοι απέτυχαν: στο να τον κάνουν να αισθάνεται πλήρως σαν ένα ανθρώπινο ον και πάλι.

Δυο ολωσδιόλου αντίθετοι κόσμοι θα βρεθούν να συμβιώνουν κάτω από την ίδια σκέπη. Ο καλομαθημένος, αλλά και γεμάτος νευρώσεις από τον εσωτερικό πόνο που προκαλεί η παραλυσία, πλούσιος σύντομα θα μειώσει αντιστάσεις και θα δεχτεί σαν ευλογία την παρουσία του ολοζώντανου βοηθού του, που θα του μάθει τρόπους ζωής που μέχρι χθες απέρριπτε. Από την άλλη, ο ξεγραμμένος από την οικογένεια του και χωρίς ουσιαστικό μέλλον νοσοκόμος, θα αρχίσει να δίνει σημασία στις δικές του ικανότητες και δεξιότητες, μετά το φροντιστήριο που θα περάσει στο πλάι του μορφωμένου άντρα. Η φιλία του ντουέτου αναπτύσσεται με ένα αξιόπιστο κι ελκυστικό ρυθμό. Δεν απομακρύνεται από τους σκληρούς, φυσικούς περιορισμούς της τετραπληγίας, αλλά δεν φοβάται να τη χρησιμοποιήσει για κωμικούς σκοπούς. Δείχνει πώς είναι δυνατόν για δύο «αουτσάιντερ» να σφυρηλατήσουν μια φιλία που τους επιτρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους δικούς τους χώρους στον κόσμο, χωρίς συμβιβασμούς στην ατομικότητα τους, παίρνοντας παράλληλα την εκδίκηση τους προς εκείνους που τους εδίωξαν χωρίς να τους υπολογίζουν. Όλα αυτά, εν μέσω γέλιων.

Η απλότητα της ταινίας είναι απολαυστικά παραπλανητική. Το δημιουργικό ντουέτο Toledano και Nakache, ανατρεπτικοί και γεμάτοι εκπλήξεις, φτιάχνουν μια ταινία διαφορετική, γεμάτη ελπίδα και δικαίωμα στο όνειρο. Εύσημα πρέπει να δοθούν γενικώς σε όλους τους εμπλεκόμενους στο φιλμ, που κατάφεραν μια τέτοια παλιά φόρμουλα να την κάνουν να μοιάζει τόσο φρέσκια. Το σημαντικότερο ατού της, όμως, είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο Francois Cluzet και Omar Sy στους ρόλους των Philippe και Driss αντίστοιχα, οι οποίοι παίρνουν το απόλυτο άριστα στις ερμηνείες τους. Ο Cluzet φέρνει μια ήσυχη βαρύτητα στον ρόλο του, απεικονίζοντας τέλεια τον άνδρα ο οποίος συνειδητοποιεί ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από την κινητικότητα. Οι επιθυμίες του να ξεφύγει από τα όρια που του επιβλήθηκαν λόγω της αναπηρίας του, πραγματοποιούνται μέσω Driss. O Omar Sy είναι εξίσου άψογος στον ρόλο τού σκληρού, μοναχικού άνθρωπου που μαθαίνει τη σημασία της ευθύνης και της φιλίας.

Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ανησυχούν για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι ωραίο να έχουμε τέτοιες κωμωδίες που μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε για λίγες ώρες τη θλιβερή πραγματικότητα. Και το Intouchables το πετυχαίνει αυτό. Είναι μια θαυμάσια εμπειρία, μια ταινία υπέρ της ζωής, που παρόλο που θα σας κάνει να βουρκώσετε, θα σας κρατήσει συνεχώς ευδιάθετους και χαρούμενους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου