Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Pawn Sacrifice [3/5]

Είναι δύσκολο να βρεις ένα άθλημα λιγότερο κατάλληλο για τον κινηματογράφο από το σκάκι. Ένα παιχνίδι το οποίο περιλαμβάνει δαιδαλώδη πνευματική στρατηγική και μεγάλα χρονικά διαστήματα, κατά τη διάρκεια των οποίων τίποτα δεν γίνεται. Και όμως, παρόλο που ο σκηνοθέτης Edward Zwick δεν καταφέρνει απόλυτα να βρει έναν τρόπο να αποδώσει οπτικά την ευστροφία και την πονηριά του παιχνιδιού, δημιουργεί ένα συμπαγές κι αρκετά ακριβές βιογραφικό δράμα που θα διασκεδάσει ακόμα κι όσους δεν γνωρίζουν πώς να παίζουν σκάκι.

Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το «Θυσιάζοντας ένα Πιόνι» θέλει τους υποψήφιους για Χρυσή Σφαίρα Tobey Maguire και Liev Schreiber να πρωταγωνιστούν ως ο αμερικανός Bobby Fisher και ο ρώσσος Boris Spassky. Δύο ανθρώπων των οποίων τα ονόματα θα είναι για πάντα συνδεδεμένα στην ιστορία για την αντιπαλότητα τους, τους επικούς αγώνες τους και, κυρίως, για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα του 1972 που έλαβε χώρα στην πολιτικά ουδέτερη περιοχή του Ρέικιαβικ στην Ισλανδία.

Φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο ώστε να μην μπορείς να του προσάψεις πολλά αρνητικά, το «Θυσιάζοντας ένα Πιόνι» είναι από την αρχή μέχρι το τέλος μια προσεκτικά κατασκευασμένη ταινία, τόσο από τεχνικής όσο κι ερμηνευτικής πλευράς. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάρα πολλά ζητήματα ή ελαττώματα που μπορεί κανείς να κριτικάρει. Εκεί που κάποιος μπορεί να σταθεί είναι στο σενάριο του Steven Knight. Εν μέρει πολιτικό θρίλερ με όλες τις ίντριγκες των ταινιών κατασκοπείας και εν μέρει η μελέτη ενός χαρακτήρα, το «Θυσιάζοντας ένα Πιόνι» είναι δομημένο με τέτοιον συντηρητικό τρόπο που δεν καταφέρνει να κάνει πλήρη χρήση όλων των δυνατοτήτων που εξ ορισμού διαθέτει χάρη στον κεντρικό ήρωα.

Επικεντρωμένο εξολοκλήρου στη ραγδαία επιδεινωμένη ψυχική κατάσταση του Fischer και τα αποτελέσματα της οξύθυμης προσωπικότητας στους ανθρώπους γύρω του, το φιλμ (όσο ενδιαφέρον κι αν είναι) μοιάζει, εν γνώσει του, να μην ασχολείται με πολύ βασικά και καίρια πράγματα που θα το έκαναν να ξεχωρίσει. Παραδείγματος χάριν, οι στιγμές εναντίον του Spassky, που προσπερνιούνται χωρίς ποτέ να έχουμε μια πλήρη αίσθηση των επιπτώσεων, τόσο για τον Fischer αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ή το γεγονός ότι δεν ασχολείται καθόλου με το θέμα της φήμης. Και πολλές άλλες τέτοιες λεπτομέρειες που παρακολουθώντας το εύχεσαι να άγγιζε έστω και λίγο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου