Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Eddie the Eagle [3/5]

Εκατοντάδες, ίσως ακόμη και χιλιάδες βιογραφίες κυκλοφορούν σε ετήσια βάση. Πολλές από αυτές είναι σκοτεινές και σοβαρές, ενώ άλλες βασίζονται στα γεγονότα και υπάρχουν μόνο για να μυήσουν το κοινό σε υποθέσεις που δεν γνωρίζει. Είναι πολύ σπάνιο μια βιογραφία να έχει δημιουργηθεί απλά και μόνο για τη διασκέδαση του κόσμου, χωρίς να χρειάζεται κάποιου είδους ανάλυση. Το «Έντι ο Αετός» είναι ακριβώς αυτό. Εξιστορώντας τη ζωή του Eddie Edwards, από την παιδική ηλικία του μέχρι τη στιγμή που θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που είχε αληθινή αγάπη για τον αθλητισμό και τίποτα περισσότερο, το έργο παρέχει αβίαστα γέλιο και συγκίνηση σε ισόποσες δόσεις.

Διαθέτοντας ένα soundtrack γεμάτο μουσική της δεκαετίας του 1980 και ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό δίδυμο, το φιλμ απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Αν και σαν ταινία κινείται σε όλη την διάρκεια της εκ του ασφαλούς, προς τιμήν της καταφέρνει και υψώνεται πάνω από τα κλισέ της και ξεχωρίζει. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν ενοχλητικοί χαρακτήρες που προσπαθούν να είναι αστείοι, ούτε ανόητα ρομαντικές δευτερεύουσες πλοκές ή μια υπερβολικά συναισθηματική ομιλία που δίνεται σε μια ομάδα από παίκτες λέγοντάς τους να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ίσως, πάλι, γιατί το ελαφρώς κωμικό concept και η παιχνιδιάρικη διάθεση της σου προσφέρει ένα άκρως απολαυστικό δίωρο. Ενδεχομένως, βεβαία, η άποψη που σχηματίζεις να είναι γιατί όλοι μας αγαπάμε καλές ιστορίες για ανθρώπους αουτσάιντερ που πέτυχαν, και οι αθλητικές ταινίες αποτελούν πάντα μια καλή οδό για να ευδοκιμήσουν.

Όπως και να έχει, το «Έντι ο Αετός» ξέρει τι πτυχή της ιστορίας θέλει να πει και αυτή αφηγείται χωρίς να στερείται έμπνευσης. Ελαφριά, άκρως ψυχαγωγική και με ένα σαφές μήνυμα για την απόκτηση της ζωής που επιθυμείς υπερπηδώντας τα εμπόδια και αποδεχόμενος τον αγώνα που χρειάζεται για να φτάσεις εκεί, η ταινία του Dexter Fletcher είναι η feel-good ταινία της σεζόν.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

The Amazing Spider-Man [3/5]

Reboot. Σε κινηματογραφικούς όρους ισοδυναμεί με την εν μέρει ή και ολική απόρριψη μιας υπάρχουσας ταινίας ή σειράς ταινιών και την επανεκκίνηση της με καινούργιες ιδέες, ιστορίες ή στυλ αφήγησης. Αλλιώς «πώς να βγάλουμε περισσότερα λεφτά», κάτι που δυστυχώς για το The Amazing Spider-Man τείνει να κλίνει προς, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι δεν διαθέτει αρετές. Από το 2005 έως το 2011 μόνο, τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά περιπτώσεις reboot έχουν πραγματοποιηθεί ή βρίσκονται στο στάδιο των γυρισμάτων. Κοινά χαρακτηριστικά σε όλες τις περιπτώσεις είναι ότι η όποια αφηγηματική συνέχεια προηγούμενων ταινιών με το ίδιο θέμα σβήνεται, με αποτέλεσμα ένα φρεσκαρισμένο franchise που και θα προσελκύσει ξανά ένα ευρύτερο κοινό και θα είναι και δικαιολογημένο. Και τι εννοώ με αυτό. Ας πάρουμε παράδειγμα το Batman Begins. Μιλάμε για ένα reboot το οποίο από όποια πλευρά και να το δεις, δικαιολογεί την ύπαρξη του. Χρονικά μεσολαβούσαν οκτώ χρόνια από την τελευταία ταινία Batman (το Batman &

Made in Italy ★

Κάποιος είπε κάποτε ότι η “ζωή” είναι αυτό που συμβαίνει όταν δεν περιμένεις κάτι να συμβεί. Και είναι τόσο αλήθεια. Ο ίδιος άνθρωπος όμως μάλλον δεν θα είχε δει ταινίες σαν αυτή, που περιμένεις κάτι να συμβεί αλλά τελικά τίποτα δεν συμβαίνει, και οι ώρες της ζωής σου σπαταλιούνται άσκοπα. Πριν την κριτική, η συγκεκριμένη ταινία απαιτεί να έχουμε κάποιο υπόβαθρο. Στο έργο πρωταγωνιστούν οι Liam Neeson και Micheal Richardson, πατέρας και γιος αντίστοιχα στην πραγματική ζωή. Όλοι γνωρίζουμε ότι το 2009 η Natasha Richardson, γυναίκα του Liam Neeson και μητέρα του Micheal Richardson, έφυγε από τη ζωή καθώς ο τραυματισμός της στο κεφάλι κατά τη διάρκεια ενός συνηθισμένου μαθήματος σκι για αρχαρίους απέβη μοιραίος. Η πλοκή της ταινίας τώρα αφορά έναν πατέρα και γιο που επιστρέφουν στην Ιταλία για να πουλήσουν το σπίτι που κληρονόμησαν από την αείμνηστη σύζυγο και μητέρα αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης της βίλας, θα γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους, βελτιώνοντας τη σχέση τους που

Contraband [1.5/5]

Το «Τελικό Χτύπημα» είναι η κλασσικού τύπου ταινία ληστείας, όπου καθώς προχωράει, τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα και που φυσικά έχουμε ξαναδεί εκατοντάδες φορές. Δεν έχει σημασία, βέβαια, αν μια ταινία «θυμίζει» μια άλλη ή έχει την αίσθηση του γνώριμου. Με βάση ένα κάλο σενάριο όλα αυτά ξεχνιούνται. Αλλά, αλίμονο, εδώ δεν υπάρχει η σωστή βάση, με αποτέλεσμα η ταινία να κατατάσσεται στην κατηγορία «το είδαμε, το ξεχάσαμε». Πρόκειται για μια ταινία δομημένη με μια απλή αρχή, ένα απλό τέλος κι ένα περίπλοκο μεσαίο κομμάτι. Το θέμα, όμως, είναι ότι στις ταινίες με ληστείες, καθώς και στα περισσότερα θρίλερ, ξέρουμε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, ίσως κάπου-κάπου να θέλουμε και να δούμε επιπλοκές προκειμένου να παρακολουθήσουμε την ομάδα των χαρακτήρων καθώς θα προσπαθεί να προσαρμοστεί και να τις ξεπεράσει. Το πρόβλημα είναι ότι στο παρόν φιλμ αυτές οι επιπλοκές δεν αισθάνονται τόσο πολύ ως φυσικές, αλλά περισσότερο σαν στοιχεία πλοκής από άλλες τέτοιες ται