Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

The Wind Rises [2.5/5]

Η μυθιστορηματική βιογραφία του Jiro Horikoshi, ενός ανθρώπου παθιασμένου με τα αεροπλάνα που γίνεται μια σημαντική μορφή στην επιστήμη της αεροναυπηγικής χάρη στο σχεδιασμό τόσο του Mitsubishi A5M όσο και του διάσημου διάδοχου του, Mitsubishi A6M Zero, αποτελεί τον πυρήνα του κύκνειου άσματος του εξαιρετικού δημιουργού Hayao Miyazaki, πέντε χρόνια μετά την τελευταία σκηνοθετική του δουλειά («Ponyo»).

Πρώτα πρώτα, μια συμβουλή: μην πατέ να δείτε την ταινία περιμένοντας ένα ακόμα «Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων» ή «Το Κάστρο στον Ουρανό», γιατί δεν θα δείτε κάτι τέτοιο. Το νέο πόνημα του Miyazaki είναι, πρώτον, κάτι διαφορετικό που όμως την ιδία στιγμή καταφέρνει και διαθέτει την ιδία αισθητική των παλιότερων ταινιών και, δεύτερον, ένα χωρίς καμία αμφιβολία δυνατό φιλμ από έναν μάστερ του κινουμένου σχεδίου. Οι δυο αυτοί παράγοντες, όμως, πέρα από το θετικό τους στοιχείο, αποτελούν και το ίδιο το πρόβλημα της ταινίας. Οι φαν του Miyazaki (με εμένα να είμαι ένας από αυτούς) έχουν κάποιες προσδοκίες μεγαλείου στις δουλειές του και οτιδήποτε κατώτερο αυτών των προσδοκιών απογοητεύει.

Το «The Wind Rises» δεν είναι ακριβώς αυτή η ταινία, αλλά πλησιάζει επικίνδυνα στο να αντιμετωπιστεί ως μία ακόμα βιογραφία. Σίγουρα, εκτιμάς το όμορφο animation του και τα πολλά πανέμορφα αξιοθέατα, αλλά παράλληλα νιώθεις και μια δυσαρέσκεια με την απλή, γεμάτη με νοσταλγικό ρομαντισμό, παλιομοδίτικη ιστορία του. Για να μην παρεξηγηθώ, οι στιγμές μεγαλείου υπάρχουν και είναι εξαιρετικές, δυστυχώς όμως υπάρχει ένας αγώνας στην αφήγηση μεταξύ της κυριαρχίας των ρομαντικών και των επαγγελματικών στιγμών της ζωής του Jiro, ο οποίος μακροπρόθεσμα βλάπτει την ταινία. Ακόμα και το σκοτάδι του Β` Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένο με τη ζωή του ήρωα, μοιάζει σαν μια ασήμαντη υποσημείωση προσαρτημένη στην ιστορία.

Μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, θα βρει το κοινό στην έλλειψη μαγείας. Με τις παραδοσιακές προσδοκίες των ταινιών του στούντιο Ghibli να απουσιάζουν, το έργο μοιάζει βεβιασμένο στο να θυμίζει Miyazaki, αφού το σενάριο, χάρη στην προθυμότητα του να ακολουθήσει κατά γράμμα την αληθινή ιστορία του Jiro, αναγκάζεται να εμφυσήσει την ταινία με ασυνάρτητες φανταστικές σεκάνς που από ένα σημείο και μετά σε κάνουν να, αδιανόητο σε ταινία του Miyazaki, ελέγξεις το ρολόι σου στη μέση της προβολής. Τα ποσοστά της πλήξης ανεβαίνουν και οι χαρακτήρες του φιλμ είναι σαφέστατα λιγότερο ενδιαφέροντες σε σχέση με τους αξέχαστα πολύχρωμους ή πολύπλοκους χαρακτήρες που συναντάμε σε άλλα έργα του.

Σαν σύνολο, λοιπόν, το «The Wind Rises» δεν είναι μια κακή ταινία κινουμένων σχεδίων (και δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι). Η γεύση όμως που σου αφήνει, είναι αυτή ενός ανεπαίσθητου εντυπωσιασμού και πολύς απογοήτευσης, ειδικά αν είστε, σαν και εμένα, θαυμαστής των ταινιών κινουμένων σχεδίων του Miyazaki.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου