Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Battleship [1/5]

Τι κοινό έχουν τα Αρμαγεδδών, Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει, Τζουράσικ Παρκ, Αδίστακτα/Πρόσωπα και πολλές ακόμα ταινίες σαν αυτές μεταξύ τους; Είναι ταινίες blockbuster. Είναι ταινίες προερχόμενες εξ Αμερικής. Είναι ταινίες έξυπνες, ακόμα κι αν είναι απίστευτες σαν σενάρια. Και πάνω από όλα, είναι διασκεδαστικές. Δυστυχώς το «Battleship: Ναυμαχία» δεν τις πλησιάζει καν. Τεχνικά η ταινία είναι σαφέστατα άρτια, με εφέ που αγγίζουν το τέλειο. Βέβαια, με ένα budget 200 εκατομμυρίων δολαρίων, αυτό έλειπε και να μην είναι. Τίποτα άλλο, όμως, δεν δικαιολογεί ούτε μισό αστεράκι παραπάνω. Και όχι, δεν δέχομαι το επιχείρημα του στυλ «έλα μωρέ, τι περίμενες να δεις;». Γιατί αυτό που είδα, δεν το περίμενα με τίποτα…

Για αρχή, παρόλο που σε τέτοιες ταινίες δεν σε νοιάζει η υπόθεση της, παρά μόνο η δράση της, μου είναι αδύνατο να παραβλέψω τα τεράστια σεναριακά προβλήματα της. Μπορώ να δεχτώ τους εξωγήινους και άλλα στοιχεία φαντασίας σε μια ταινία, αλλά μερικά κομμάτια της υπόθεσης είναι απολύτως αδύνατα. Ακόμα κι όταν προσπαθούσα να τα αγνοήσω, απλά κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό. Επιπρόσθετα, το απίστευτα κακό μοντάζ έκανε τα πράγματα χειρότερα, σε τέτοιο βαθμό που σε ορισμένα σημεία απλά δεν μπορούσα να καταλάβω πού βρισκόμουν. Σκηνές που έβγαζαν ελάχιστο νόημα και διαδραματίζονταν σε διάφορες τοποθεσίες, εναλλάσσονταν με έναν γρήγορο τρόπο ενώ κάθε λίγο και λιγάκι γινόταν και μια έκρηξη. Οι εξωγήινοι εισβολείς, δε, από τη μια μας παρουσιάζονται ως εξελιγμένα οντά και από την άλλη νικιούνται από την πιο απλή βλακεία που μπορείς να φανταστείς. Και το σημαντικότερο περί εξωγήινων, δεν έχω καταλάβει αν είναι καλοί ή κακοί, πράγμα αδιανόητο για μια ταινία. Επιπλέον, σαν κεντρικό χαρακτήρα έχουμε έναν αντιπαθέστατο, από όλες τις απόψεις, πρωταγωνιστή που μαζί με όλους τους υπόλοιπους ξεστομίζει ατάκες που είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι κάποιος έγραψε. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν μια απίστευτα αναληθοφανή ταινία που θα σε κάνει να γελάς. Θα μου πείτε, σε όλα τα blockbuster υπάρχουν αναληθοφάνειες και ασυνέχειες, αλλά θα σας απαντήσω ότι δεν είναι τόσο εμφανέστατες όσο εδώ.

Και ερχόμαστε στα μεγαλύτερα για μένα προβλήματα της ταινίας. Ξεκινώ με το ποσοστό της διασκέδασης. Σε αυτές τις ταινίες δεν πας ούτε για τους χαρακτήρες, ούτε για την υπόθεση. Πας για τη δράση και τα εφέ. Φοβάμαι, όμως, πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, από ψυχαγωγική πλευρά, μιλάμε για μια ήπια περιπέτεια. Τα πρώτα 45 λεπτά δεν γίνεται τίποτα, έχουμε μια μεγάλη μάχη στη μέση, για να κλείσουμε με ένα γλυκανάλατο και politically-correct τέλος. Αυτό είναι το έργο. Και κλείνω με το γεγονός του ότι δεν απευθύνεται σε εμάς. Ούτε στο ελάχιστο. Δεν θα μιλήσω για προπαγάνδα, γιατί πιστεύω ότι κι εμείς σαν χωρά αν είχαμε τα μέσα, την ισχύ και τη δυνατότητα, τέτοιες ταινίες ή και ακόμα χειρότερες θα γυρνούσαμε. Θα πω απλά ότι το target-group της είναι αποκλειστικά το αμερικανικό κοινό προκειμένου να τονώσει το ηθικό τους. Πατριωτικές σκηνές εναλλάσσονται με γρήγορο κι άκομψο ρυθμό. Υπέρ του Πολεμικού Ναυτικού της Αμερικής, στο απόλυτο. Πραγματικά, δεν νομίζω ότι μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ. Θυμηθείτε την τελική σκηνή στο Μέρα Ανεξαρτησίας με τον Αμερικανό πρόεδρο να θυσιάζεται για τη σωτηρία του κόσμου και πολλαπλασιάστε την με το 100. Για τέτοιο πατριωτισμό μιλάμε!

Καθώς έβγαινα από την αίθουσα, άκουσα κάποιους να λένε ότι είναι καλό εάν απενεργοποιήσετε το μυαλό σας. Σας συμβουλεύω, λοιπόν, να βάλετε το μυαλό να δουλέψει και να πατέ να δείτε καμιά ταινία της προκοπής. Και για να το πω ακόμα πιο απλά: Υπερπαραγωγή; Ναι. Ηλίθιο; Ναι. Διασκεδαστικό; Όχι τόσο…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου