Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

X-Men: Days of Future Past [4/5]

Είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι το «X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος» είναι η ταινία X-Men που όλοι περιμέναμε. Απαλλαγμένη από την απαραίτητη παρουσίαση κι επεξήγηση των χαρακτήρων, αυτή η επιδέξια και ταχύτατη ταινία αποτελεί μια επιστροφή στη δράση των κόμικς σε συνδυασμό με πλούσιο συναίσθημα, δημιουργώντας ένα ελκυστικό πακέτο για τους φαν του κόμικς, τους φαν των προηγούμενων ταινιών, αλλά και όσους αγαπούν το σινεμά.

Με τον σκηνοθέτη Bryan Singer στη σκηνοθετική καρέκλα, αυτή η φιλόδοξη περιπέτεια της Marvel χρησιμοποίει το στοιχείο του ταξιδιού στον χρόνο ως εφαλτήριο για το ξεδίπλωμα μιας αχαλίνωτης δημιουργικότητας και φαντασίας. Με τον Matthew Vaughn να έχει καλύψει στην προηγούμενη ταινία τη δεκαετία του 1960, ο Singer αναλαμβάνει τη δεκαετία του 1970 και τα δίνει όλα. Λαμπτήρες λάβας, στρώματα νερού, δερμάτινα μπουφάν, φωτοβολίδες και κιτς μαλλιά αφθονούν, οι τοποθεσίες αλλάζουν από τη Νέα Υόρκη στη Μόσχα, την Κίνα, το Βιετνάμ, το Παρίσι και την Ουάσιγκτον, για να φτάσουμε στην άκρως θεαματική και κλιμακούμενη σεκάνς μπροστά από τον Λευκό Οίκο, κάθε κομμάτι της δράσης αλλά και τα ειδικά εφέ χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση της αφήγηση, ενώ το καστ -τόσο από την κλασική τριλογία, όσο κι από το First Class- βρίσκεται σε άριστη κατάσταση, με τους Jackman, McAvoy, Fassbender και Lawrence να αποτελούν την καρδιά της ταινίας και να την ανυψώνουν στο μέγιστο.

Ίσως, όμως, το πιο εκπληκτικό πράγμα σε αυτή την ταινία να είναι το πόσο σημαντική είναι. Διατηρώντας την αίσθηση του κίνδυνου και της διασκέδασης σε υψηλή δοσολογία, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι για ακόμη μία φορά, αλλά πολύ πιο ουσιαστικά, το σενάριο της τελευταίας ιστορίας των X-Men είναι έντονα ανθρωπιστικό. Δεν μένει όμως μόνο στον παραλληλισμό του «μεταλλαγμένου» σε σχέση με τον παράλογο φόβο των ανθρώπων για ανθρώπους που είναι λίγο διαφορετικοί. Όχι, καταφέρνει και τονίζει τη σημασία ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον που διαμορφώνουμε τώρα. Τα πράγματα που κάνουμε τώρα έχουν σημασία και μπορεί να έχουν επιπτώσεις πολύ πιο πέρα από αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Και εκεί είναι το μεγαλείο της. Η πλοκή σαν πλοκή μπορεί περιστασιακά να αψηφά τη λογική, αλλά η λογική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αφού η λάμψη των ιδεών και η εκτέλεσή τους είναι κάτι περισσότερο από αρκετή για να κάνει αυτό το X-Men μια πέρα για πέρα εξαιρετική ταινία.

Φρέσκο και πολυεπίπεδο, το «X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος» είναι ένα καλά ισορροπημένο, έξυπνο κι ευφάνταστο σίκουελ που ανεβάζει τον πήχη στα ήδη γερά θεμέλια του συγκεκριμένου franchise. Ο Bryan Singer τιθασεύει ένα λαμπρό καστ, ανανεώνει τις απόψεις μας για τους X-Men και δημιουργεί μια ταινία με εκθαμβωτικά ειδικά εφέ, γρήγορο ρυθμό, τεταμένη σκηνοθεσία και σπουδαίο νόημα. Με λίγα λόγια: Καθηλωτική!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου