Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Closet Monster [2.5/5]

Οι ταινίες ενηλικίωσης δεν είναι κάτι νέο, έτσι είναι σπάνιο όταν κάποιος εμφανίζεται από το πουθενά παρουσιάζοντας μας μια φρέσκια και πρωτότυπη εκδοχή μιας κοινής ιστορίας. Τέτοια είναι η περίπτωση της πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 27χρονου Στίβεν Νταν, «Closet Monster». Ένα πραγματικά ευφάνταστο παραμύθι για το πώς μια τραυματική εμπειρία σε πολύ μικρή ηλικία μπορεί τελικά να εξορκιστεί από μια προβληματισμένη ψυχή.

Πιο σκοτεινή και πιο ιδιοσυγκρασιακά ευρηματική απ` ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψης, η ταινία αντανακλά το εκσυγχρονισμένο κλίμα ομοφοβίας αρκετά αποτελεσματικά, και χτίζει μια μάλλον εντυπωσιακή οπτική απεικόνιση του ψυχολογικού φορτίου που απαιτεί η διαδικασία της σεξουαλικής αφύπνισης. Ντροπή, ενοχή και το φάντασμα της βίας στοιχειώνουν το πλαίσιο μεταδίδοντας στον θεατή μια χειροπιαστή απειλή που παραδόξως και απολαυστικά ενισχύεται από την περίεργη σχέση του πρωταγωνιστή με το χάμστερ του, Μπάφι, που μιλάει με τη φωνή της Ιζαμπέλα Ροσελίνι (σεναριακό εύρημα επηρεασμένο από τη σειρά μικρών ταινιών με τον τίτλο «Green Porno» της ηθοποιού).

Ένα από τα πιο δυνατά σημεία του έργου είναι ότι σκηνοθετικά δεν οδηγείται σε αδιέξοδο. Η γραφή του Νταν αφήνει την ταινία ανοικτή όσον αφορά το ύφος διαθέτοντας στοιχεία δράματος, κωμωδίας, ακόμη και τρόμου και φαντασίας. Οι διάφορες πτυχές της ταινίας ρέουν μαζί, έτσι ώστε τίποτα δεν φαίνεται άστοχο και υπερβολικό. Το ίδιο δυστυχώς δεν μπορεί να ειπωθεί και για την ιστορία αυτή καθαυτή. Ο περιορισμός από ένα σημείο και μετά της πλοκής μέσα σε στενά οικογενειακά πλαίσια, δεν αφήνει χώρο στην ταινία να ανασάνει, οδηγώντας την αφήγηση σε αυτό που θα λέγαμε «κλισέ στιγμές πανέμορφα παρουσιασμένες» με νέον φώτα, ένα παλλόμενο σκορ και χρήση του slow-motion.

Ερμηνευτικά, ο Κόνορ Τζέσαπ, ο οποίος ήταν ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2012, διαθέτει τα απαραίτητα ερμηνευτικά εφόδια για να απεικονίσει το άγχος, τη σύγχυση και την πραγματική αποστροφή που αισθάνεται ο χαρακτήρας του για τον εαυτό του, επιδεικνύοντας μια συγκρατημένη αλλά και συναισθηματική απόδοση ενός πολύπλοκου χαρακτήρα. Με το βραβείο της καλύτερης καναδικής ταινίας από το Φεστιβάλ του Τορόντο στις αποσκευές του, μπορεί η ιστορία του «Closet Monster» να μη διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται διαθέτει αρκετή καινοτομία και φαντασία για να την κάνουν να ξεχωρίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου