Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Gravity [5/5]

Μετά από μια παρατεταμένη απουσία από την καρέκλα του σκηνοθέτη (7 χρόνια έχουν περάσει από το αξιόλογο Τα Παιδιά των Ανθρώπων), ο Alfonso Cuaron επιστρέφει στα κινηματογραφικά δρώμενα με το Gravity, μια ταινία που για να την περιγράψεις απαιτείται η χρήση λέξεων όπως «απίστευτη» και «πρωτοποριακή». Ως βίωμα θεωρώ ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πιο συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία που έχει επιτευχθεί ποτέ. Παρακολουθώντας την ταινία σε 3D, αυτό που νιώθεις είναι τόσο έντονο που με δυσκολία θα σηκώσετε τα γαντζωμένα χέρια σας από την καρέκλα.

Με ένα καστ των δύο, μια απλή πλοκή και διάρκεια 90 λεπτών, είναι πολλοί εκείνοι που θα υποστηρίξουν ότι η ταινία είναι στοιχειώδης, ασχολούμενη με κλασικές συμβολικές εικόνες και θέματα. Οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση κι ανάλυση όμως πάνω στο σενάριο, θα έπρεπε να περιέχει πολλά αποκαλυπτικά στοιχεία ικανά να σου καταστρέψουν τα πάντα.

Επομένως, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι εκτίμησα ιδιαιτέρως τον τρόπο που ο Cuaron ενσωματώνει εσκεμμένα μερικές από τις πιο βασικές και καθολικές ανθρώπινες ιστορίες που ειπώθηκαν ποτέ. Ενώ αξιέπαινο βρήκα και το γεγονός ότι το Gravity δεν γίνεται πότε ακόμα μια κλισέ ταινία, όπου μπορείτε να μαντέψετε τα πάντα, αλλά παραμένει, σε όλη τη διάρκεια του, ένα έξυπνο θρίλερ που σου κόβει την ανάσα προσπαθώντας να μαντέψεις τι θα συμβεί στη συνέχεια.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, κανείς δεν θα είναι σε θέση να αρνηθεί ό,τι έχει επιτευχθεί σε τεχνικό επίπεδο. Η σκηνοθεσία, τα οπτικά εφέ, οι ερμηνείες, το μουσικό σκορ και γενικώς τα πάντα συνθέτουν αυτό που μπορείς εύκολα να χαρακτηρίσεις ως εικαστική τελειότητα. Είναι τόσο καθηλωτικό το οπτικό αποτέλεσμα που βλέπεις στην οθόνη, που πραγματικά είναι δύσκολο να γράψεις γι’ αυτό.

Με πολλούς τρόπους, το Gravity είναι η ταινία που ο κινηματογράφος γεννήθηκε για να κάνει. Μια ισχυρή κινηματογραφική εμπειρία που ξεπερνά ακόμα και τις πιο υψηλές προσδοκίες. Μια ταινία «για τις μάζες», που συναγωνίζεται ακόμα και τα πιο μεγαλειώδη έργα τέχνης. Ένα υπέρτατο παράδειγμα επιδέξιας αφήγησης συγχωνευμένο με εκπληκτικές εικόνες. Κοινώς… ένα αριστούργημα!

1 σχόλιο:

  1. ιμαι φαν των ταινιων με διαστημα αν το graviti ειναι αριστο πρεπει να δειτε το 2001 οδυσεια του διαστηματος την δεκαετια του 60 και μετά το συζητάμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή