Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

The Big Short [4/5]

Ένα καυστικό κατηγορητήριο, μια πολιτική σάτιρα, και ένα σοβαρό δράμα με κωμικά στοιχεία, το «Μεγάλο Σορτάρισμα» είναι ίσως η πιο ξεχωριστή ταινία του 2015. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, το έργο ακολουθεί μια ομάδα κυνικών, διορατικών και καιροσκοπικών μικροεπενδυτών, καθώς ανακαλύπτουν την επικείμενη κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Ερευνώντας, εξηγώντας, αλλά και «απολαμβάνοντας» τον παραλογισμό που οδήγησε στην κατάρρευση των ενυπόθηκων δανείων, η ταινία αποτελεί τη συμπύκνωση ενός απίστευτα περίπλοκου χρηματοπιστωτικού οργανισμού, μέσα σε ένα ανθρώπινο δράμα που κοσκινίζει τους πάντες και τα πάντα, φτάνοντας στην καρδιά του θέματος.

Γνωστότερος από κωμωδίες τύπου «Ο Παρουσιαστής: Ο Θρύλος του Ron Burgundy» και «Μπάτσοι από τον Πάγκο», ο σκηνοθέτης Adam McKay κάνει στροφή 180 μοιρών καταπιανόμενος με ένα τόσο σοβαρό θέμα. Κι όμως, μαζί με τον σεναριογράφο Charles Randolph καταφέρνουν και φτιάχνουν μια διασκεδαστική, τολμηρή κι αδυσώπητα βάναυση στην επιδίωξη της αλήθειας ταινία που μοιάζει μοναδική. Τόσο ο «Δρόμος του Χρήματος» το 2011, όσο κι ο «Λύκος της Wall Street» το 2013 εξιστορούσαν μια παρόμοια ιστορία, αλλά είναι λες και το «Μεγάλο Σορτάρισμα» κατάφερε να την πει πραγματικά. «Δεν βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία, είναι μια», η ταινία προλογίζει, ξεκινώντας μια βουτιά σε μια από τις χαμηλότερες στιγμές της Αμερικής εδώ και δεκαετίες. Και η μεγαλύτερη δύναμη του McKay εδώ είναι η διαφάνεια. Το «Μεγάλο Σορτάρισμα» ξέρει τι θέλουν οι θεατές, καταλαβαίνει πώς να το πακετάρει, ενώ παράλληλα διατηρεί τη σημαντικότητα της. Δεν έχει σημασία πόσο κυνικοί ήσασταν ή είστε απέναντι στο οικονομικό μας σύστημα, το φιλμ θα σας κάνει να νευριάσετε ή να συγκινηθείτε, ενώ γελάτε.

Για κάποιους, οι εκκεντρικότητες της ταινίας μπορεί να είναι λίγο υπερβολικές. Το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου, αλλά και η cameo εμφάνιση διασήμων που εξηγούν χρηματοοικονομικούς όρους, συμβάλλουν μεν στη μοναδικότητά της, αλλά μπορεί επίσης να έχουν ως συνέπεια μια αίσθηση αποπροσανατολισμού από τη συνολική αφήγηση. Χάρη στο απίστευτα ταλαντούχο καστ, όμως, το κοινό ποτέ δεν αισθάνεται χαμένο. Όλοι τους, ανεξάρτητα από το πόσο μικρός η μεγάλος είναι ο ρόλος, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, διαθέτοντας το ακριβές πάθος που ο McKay απαιτεί. Υπάρχει όμως ένας καθαρός νικητής, και το όνομά του είναι Steve Carell. Με τους υπόλοιπους χαρακτήρες να είναι εντυπωσιασμένοι με την ίδια τους την εξυπνάδα ή επικεντρωμένοι στα χρήματα που θα βγάλουν, ο Carell προσδίδει στον χαρακτήρα την ανθρωπιά. Το σοκ και ο θυμός του είναι αισθητός σε κάθε σκηνή. Ο σκηνοθέτης τον χρησιμοποιεί για να μας υπενθυμίσει ότι ενώ γελάμε με την ηλιθιότητα και την απερισκεψία της Wall Street, στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι καταστράφηκαν.

Χωρίς να είναι βαρετή ούτε για ένα δευτερόλεπτο, αυτή η σύγχρονη ιστορία της ηθικής ασχολείται με ένα πολύ σοβαρό θέμα, αλλά το κάνει με ευχάριστο τρόπο. Το χιούμορ παραμένει άθικτο, ακόμη κι αν η σοβαρότητα της ιστορίας έχει ολέθριες συνέπειες. Ίσως είναι το ταλέντο του McKay για την κωμωδία που βοηθά στη διατήρηση της σάτιρας, χωρίς να αφαιρεί πόντους από το δράμα. Με άλλα λόγια, το «Μεγάλο Σορτάρισμα» ποτέ δεν προσπαθεί να είναι χαριτωμένο ή πολιτικά αμερόληπτο, και είναι αυτή η γλυκόξινη ποιότητά του που το μετατρέπει σε μία από τις καλύτερες, αλλά και πιο σημαντικές ταινίες της χρονιάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου