Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Cafe Society [2.5/5]

Τα τελευταία χρόνια μοιάζει να υπάρχει ένα δυαδικό σύστημα στο οποίο ανήκουν οι νέες ταινίες του Woody Allen: μείζονος και ελάσσονος σημασίας. Με αυτό το σκεπτικό, η νέα ταινία του 80χρονου δημιουργού βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτούς του δυο χαρακτηρισμούς. Δεν είναι από τις πολύ καλές δουλειές του, αλλά ούτε και μία που μπορείς να απορρίψεις ως κακή. Μέσα στις δεκάδες ταινίες ενός ανθρώπου ο οποίος έχει γράψει και σκηνοθετήσει τόσα πολλά, το «Cafe Society» είναι ό,τι είναι και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια απλή, αστεία, ελαφριά και τόσο δα συγκινητική ταινία.

Εμπλουτισμένη με στυλ, γκλάμουρ και δυο-τρεις γκάνγκστερ, η υπόθεση εξελίσσεται μέσα στον μαγικό κόσμο της κινηματογραφικής βιομηχανίας και έχει στον πυρήνα της ένα ερωτικό τρίγωνο. Τίποτα δεν είναι ιδιαίτερα σκοτεινό στην ιστορία του Bobby Dorfman, ο οποίος φτάνει στο Χόλιγουντ τη χρυσή δεκαετία του 1930 για να δουλέψει στο γραφείου του θείου του και μάνατζερ των αστέρων της εποχής. Εκεί συναντά τη γραμματέα του, Vonnie, και ξεκινάει αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς ως μια ανάλαφρη ρομαντική κωμωδία με κάποια πιο στοχαστικά στοιχεία. Είναι τρομερά πρωτότυπη; Όχι, όμως θα πιάσετε τον εαυτό σας να γελάει με το στακάτο και αιχμηρό χιούμορ που διαθέτει, θα την παρακολουθείτε με ευχαρίστηση καθώς δεν θα κουραστείτε ούτε λεπτό, και φυσικά, χάρη στον Allen, θα δείτε μια ελαφρώς πιο ώριμη ματιά αναφορικά με το τι έχουν να προσφέρουν οι σχέσεις στους ανθρώπους, αλλά και με το τι είναι αρκετό να κάνει τους ανθρώπους να συμβιβαστούν.

Σε όλα τα παραπάνω προσθέτει πόντους η υψηλής αξίας κινηματογραφία του Vittorio Storaro, ο εξαιρετικός σχεδιασμός παραγωγής του Santo Loquasto και οι ηθοποιοί. Αν και υπέροχοι ηθοποιοί όπως η Parker Posey κι ο Paul Schneider σπαταλούνται ως το κοσμικό ζευγάρι που μπαινοβγαίνει στη ζωή των πρωταγωνιστών, οι περισσότεροι έχουν την ευκαιρία να λάμψουν. Λάτρεψα την επανεμφάνιση της Jeannie Berlin που έχουμε να δούμε σε μεγάλο ρόλο από την υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας της στο «Παράξενο Ταξίδι του Μέλιτος» του 1972. H Anna Camp έχει μια σκηνή, αλλά δίνει τον καλύτερο εαυτό της, ο Corey Stoll είναι για ακόμα μία φορά εξαιρετικός. Η Blake Lively είναι πανέμορφη, και θυμηθείτε με θα εξελιχθεί σε μεγάλο αστέρι. Η ταινία όμως ανήκει στην Kristen Stewart, η οποία τον τελευταίο καιρό κατ` επανάληψη μας αποδεικνύει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον νευρόσπαστο χαρακτήρα που υποδυόταν στα «Twilight». Πιο όμορφη από ποτέ, αναδίδει μια ζεστασιά και αρκετή ψυχή που σε κάνει να κολλάς πάνω της κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη.

Σε γενικές γραμμές, βγαίνοντας από την αίθουσα αυτό που συνειδητοποιείς είναι ότι o Allen δεν έχει βρει απόλυτα τη φόρμα του, αν και σε αυτό το σημείο ποια είναι η φόρμα στην οποία πρέπει να επιστρέψει; H ταινία, χάρη στην ελαφρότητα που τη διέπει, βλέπεται άνετα και με ευχαρίστηση. Και μια και μιλάμε για την 47η ταινία του, αυτό νομίζω πως, προς το παρόν, αρκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου