Prisoners [3.5/5]

Αν και με την πρώτη εντύπωση το Prisoners μοιάζει σαν μια στοιχειώδης ταινία γύρω από την απαγωγή, κάθε άλλο παρά τέτοια είναι. Χάρη στον αντισυμβατικό τρόπο αφήγησης, το περίπλοκο σενάριο και το γεγονός ότι προκαλεί συνεχώς την ηθική του θεατή, το Prisoners καταφέρνει και ξεχωρίσει υπενθυμίζοντας μας ότι οποιοδήποτε είδος πλοκής μπορεί να εξελιχτεί σε μια πολύ καλή ταινία, ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχει ειπωθεί.

Αν και κατά κύριο λόγο ένα θρίλερ αγωνίας, το είδος εκείνο στο οποίο καλούμαστε να «λύσουμε» την υπόθεση, το Prisoners διαφέρει γιατί μας προκαλεί συνεχώς σε μια επανεξέταση της ένοχης. Χωρίς να χάνει χρόνο και θέλοντας να βάλει το κοινό στο «παιχνίδι», το σενάριο του Aaron Guzikowski, από τα πρώτα κιόλας λεπτά, καταφέρνει να σκιαγραφήσει ρεαλιστικές προσωπικότητες με κίνητρα, ηθικές και αρχές, αφήνοντας όμως έξυπνα τον θεατή να αντιληφθεί τους χαρακτήρες όπως εκείνος θέλει και να πάρει το μέρος οποιουδήποτε επιθυμεί. Κάνοντας μας μάρτυρες των συγκλονιστικών πράξεων που διαπράττονται επί της οθόνης, μας αναγκάζει συνεχώς να εξετάσουμε αυτούς τους ελαττωματικούς χαρακτήρες από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ενώ εισάγοντας ευφυέστατες ενδείξεις καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, αποπροσανατολίζοντας την αντίληψη των πραγμάτων, καταφέρνει να κρατήσει ακόμα πιο αμείωτο το ενδιαφέρον μας.

Για έναν μη-αμερικανό σκηνοθέτη, η οπτική του Villeneuve για την αγροτική Αμερική είναι αρίστη κι οξυδερκής. Συλλαμβάνοντας πολύ όμορφα την τραυματισμένη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που ζουν εκεί και σε συνεργασία με την απίστευτη φωτογραφία του Deakins, ο Villeneuve μετατρέπει το Prisoners σε μια ταινία όπου κάθε πλάνο και κάθε λέξη γίνεται σημαντική, ακόμη κι αν η ίδια η ταινία είναι 15 με 20 λεπτά μεγαλύτερη απ’ ό,τι πρέπει. Μια ταινία που δεν φοβάται να εμβαθύνει στο σκοτάδι με το οποίο ασχολείται και σε αντίθεση με το τυπικό πρότυπο απαγωγή-εκδίκηση, δεν αναλώνεται σε ανόητες κι εύκολες απαντήσεις.

Μεγάλο ποσοστό στην επιτυχία της διεκδικούν οι ερμηνείες όλου του καστ. Στον πιο δυνατό ρόλο της ταινίας, ο Jackman καταπλήσσει ως πατέρας, του οποίου η απόγνωση γίνεται το καύσιμο που απαιτείται για την όλο και πιο αμείλικτη συμπεριφορά του. Εξίσου εξαιρετικός, αν και πολύ πιο πειθαρχημένος και λιγότερο επιδεικτικός, κι ο Jake Gyllenhaal στον ρόλο του ντετέκτιβ που προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Τέλος, οι Bello, Howard, και Davis είναι πειστικοί στους μικρούς αλλά ουσιώδης ρόλους τους.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα βαθιά ανησυχητικό και λεπτό παιχνίδι ηθικής και μετατρέπουν το Prisoners σε ένα πρώτης τάξεως θρίλερ μυστήριου και μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.