Έχοντας στον πυρήνα του ένα τέτοιο δύσκολο θέμα, το «Miss Violence» ανοίγει εντυπωσιακά. Ένα μινιμαλιστικό διαμέρισμα διακοσμημένο με παστέλ κι απαλά χρώματα αποτελεί τον τόπο διεξαγωγής του πάρτι γενεθλίων ενός κοριτσιού. Λίγο μετά το κόψιμο της τούρτας και καθώς η μουσική παίζει για τη μικρή εορτάζουσα, η εντεκάχρονη Αγγελική πηδάει απροσδόκητα από το μπαλκόνι του διαμερίσματος. Με ένα πέπλο μυστήριου να καλύπτει τους λογούς αυτή της η πράξης, το υπόλοιπο της ταινίας ακολουθεί την οικογένεια καθώς προσπαθεί να κρύψει τα, άξια θανάτου, μυστικά που κρύβει.
Θυμίζοντας την αισθητική του «Κυνόδοντα», η ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά αφήνει την ιστορία της να εξελιχτεί σίγα-σίγα, αναπτύσσοντας και παρουσιάζοντας τις σχέσεις των χαρακτήρων μεταξύ τους, αλλά και με βάση τους κανόνες του κόσμου που ζούμε. Χάρη στην επιδέξια σκηνοθεσία του Αβρανά (ο οποίος έχει και χρέη συν-σεναριογράφου), καθώς οι ανομολόγητες πράξεις της οικογενείας αποκαλύπτονται, τόσο αυξάνεται και η ένταση. Κι όσο αυτά ξεσκεπάζονται, τόσο πιο πολύ έρχεται στο φως η τρομακτική πραγματικότητα. Σχεδόν κάθε σκηνή αποκαλύπτει κάποιο παράξενο νέο κομμάτι του παζλ και μέχρι να φτάσεις στον λόγο που έκανε την Αγγελική να αυτοκτονήσει, είσαι εξολοκλήρου απορροφημένος από την αφήγηση.
Αν και το κοινό θα μπει στον πειρασμό να τοποθετήσει την ιστορία στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το «Miss Violence» είναι μια ταινία για την εξουσία, την ενδοοικογενειακή βία, τη σάπια και διεφθαρμένη καρδιά της οικογενειακής μονάδας, καθώς και τον τρόπο που η κοινωνία και τα άτομα παραμένουν αδιάφοροι σε ό,τι γίνεται γύρω τους.
Σκληρό και σοκαριστικό, διαθέτοντας ρυθμό και υποκριτική δύναμη από όλο το καστ, το «Miss Violence» είναι μια ακόμα (μετά το φετινό «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού») εξαιρετική προσθήκη σε αυτό που αποκαλούμε νέο ελληνικό σινεμά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου