Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

All Is Lost [4/5]

Ο αμερικανός σκηνοθέτης J.C. Chandor εμφανίστηκε πρώτη φορά στα κινηματογραφικά δρώμενα με την υποψηφία για Όσκαρ ταινία του, «Ο Δρόμος του Χρήματος», η οποία, με τη χρήση διαλογών κι ομιλιών προσπάθησε να παρουσιάσει και να μας εξηγήσει την οικονομική κρίση σαν να ήμασταν «ένα μικρό παιδί». Η νέα του ταινία «Όλα Χάθηκαν» δεν έχει σχεδόν καθόλου ομιλία. Υπάρχει ένας σύντομος μονόλογος (που χρησιμεύει ως πρόλογος) και κάνα δύο φωνές, αλλά μέχρι εκεί.

Η υπόθεση θέλει τον Robert Redford να παίζει έναν ανώνυμο και μοναχικό ιστιοπλόο που ξυπνά ένα πρωί για να βρει το σκάφος του να έχει πέσει πάνω σε ένα κοντέινερ, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρροή νερού στην καμπίνα του. Διαθέτοντας μια εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρεια, η ταινία επικεντρώνεται στην προσπάθεια επιβίωσης του πρωταγωνιστή, καθώς ήρεμα αλλά με προσοχή κάνει τα σωστά πράγματα, ξεπερνώντας μια σειρά από καταστροφικά και δραματικά γεγονότα, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι δεν θα πεθαίνει στη μέση του ωκεανού. Κι εδώ κρύβεται η δύναμη της. Στο εντελώς μη δραματοποιημένο τρόπο με τον οποίο ο χαρακτήρας τα βγάζει πέρα με κάθε πρόβλημα. Δεν υπάρχουν δάκρυα ή κατηγόριες, δεν υπάρχουν εκλύσεις στον Θεό ή στροφή προς την προσευχή. Δεν κολλάει στην κατάσταση του, αλλά προσπαθεί να βγει από αυτήν. Μπορεί να μην είναι γρήγορος, αλλά η ηλικία του είναι ένα πλεονέκτημα. Είναι ένας άνθρωπος από μια γενιά που ξέρει πώς να κάνει πράγματα και ο Redford το αποδίδει αυτό υπέροχα.

Και μπορεί η πρώτη εντύπωση να είναι πως μιλάμε για μια απλή ιστορία ενός άνδρα που χάνεται στην θάλασσα, όμως το «Όλα Χάθηκαν» είναι πολλά παραπάνω. Φέρνοντας στο μυαλό το μυθιστόρημα «Ο Γέρος και η Θάλασσα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ όσον αφορά την απεικόνιση του ανθρώπου ενάντια στα στοιχειά της φύσης, το φιλμ του Chandor είναι ένα πρωτότυπο και συγκλονιστικό πορτρέτο ενός ανθρώπου που μάχεται για τη ζωή του. Οι μεταφορές και οι οπτικές λεπτομέρειες που βρίσκονται κρυμμένες μέσα στην απλοϊκότητα του θέματος, είναι σε τέτοιο βάθος που είναι πραγματικά εντυπωσιακό και καθηλωτικό όταν κάτσεις να το σκεφτείς. Η ρεαλιστικότητα, τώρα, με την οποία είναι όλα αποτυπωμένα, μετατρέπει το έργο σε μια συναρπαστική και γεμάτη σασπένς περιπέτεια.

Ως ο μοναχικός χαρακτήρας, ο Robert Redford παραδίδει μια αξιοθαύμαστη ερμηνεία. Χωρίς άλλους ανθρώπους γύρω του, δεν αρθρώνει λέξη, ενώ για χάρη της πίστης του Chandor στους θεατές και την ικανότητα τους να καταλάβουν από μόνοι τους τα πράγματα, δεν υπάρχει ούτε καν αφήγηση του ήρωα για να εξηγήσει τι σκέφτεται κι αισθάνεται. Αντ’ αυτού, είναι το πρόσωπό του και οι ενέργειές του που αντικαθιστούν την ομιλία. Εκεί που ένας άλλος ηθοποιός θα έμπαινε στον πειρασμό να υπερβάλλει, ο Redford διατηρεί μια απίστευτη στωικότητα, γεγονός που καθιστά τις στιγμές που ξεσπάει ακόμα πιο ισχυρές. Όμως, πέρα από αυτή τη στωικότητα, μπορούμε πάντα να δούμε ότι το μυαλό του λειτουργεί, ότι έχει ένα σχέδιο. Είναι μια αριστοτεχνική απόδοση από έναν θρύλο του Χόλιγουντ, που θα τον οδηγήσει σίγουρα σε βραβεύσεις.

Συνοψίζοντας, το «Όλα Χάθηκαν» είναι ένα εξωφρενικά εντυπωσιακό επίτευγμα του Chandor. Μια εκπληκτικά ώριμη και βαθιά ιστορία για τη δύναμη της φύσης, τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και τη δύναμη της θέλησης που έχουμε όλοι μέσα μας προκειμένου να αντιμετωπίσουμε αυτή τη δύναμη και τις δυσκολίες και να επιβιώσουμε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...