Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Zarafa [2.5/5]

Η δωρεά μιας καμηλοπάρδαλης από τον Μοχάμεντ Αλή Πασά της Αιγύπτου στον 10ο βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο είναι σίγουρα ένα αντισυμβατικό θέμα για να εμπνεύσει μια ταινία κινουμένων σχεδίων. Το Zarafa, όμως, αποδεικνύει ότι με έξυπνο χειρισμό ακόμα και οι πιο δύσκολες ιστορίες μπορούν να επιφέρουν μαγικά αποτελέσματα. Και οι δημιουργοί της ταινίας, Remi Bezancon και Jean-Christophe Lie, καταφέρνουν επιτυχημένα να τιθασεύσουν το υλικό και να μας παρουσιάζουν την περιπέτεια ενός αγοριού που το μονό που ήθελε ήταν να εκπληρώσει την υπόσχεσή του.

Με 150.000 σχέδια από 8 διαφορετικά στούντιο κινουμένων σχεδίων και 346 σχεδιαστές από όλο το κόσμο να συνεργάζονται για την ολοκλήρωση της ταινίας, αυτό το παραδοσιακό 2D παραμύθι είναι σίγουρα μαγευτικό στο να το παρακολουθείς. Και ενώ θα ήταν εύκολο για τους συντελεστές του να εφησυχαστούν στα υπέροχα κινούμενα σχέδια και την εξαίσια μουσική του έργου, αυτό δεν συμβαίνει. Τουναντίον, καταφέρνουν να φτιάξουν μια εξαιρετική, τόσο οπτικά όσο κι αφηγηματικά, ταινία. Χωρίς να μένουν πάντα πιστοί στο ιστορικό υπόβαθρο και παραβλέποντας ένα-δύο πραγματικά εξόφθαλμα λαθάκια (όπως η εμφάνιση της πειρατίνας Μπουμπουλίνας), η ιστορία, στο σύνολο της, κυλάει ωραία και με σωστό ρυθμό διαθέτοντας τις απαραίτητες ποσότητες δράματος και ψυχαγωγίας. Όσον αφορά το κομμάτι των ηθοποιών που δανείζουν την φωνή τους, επειδή την ταινία την παρακολούθησα στα ελληνικά, δεν μπορώ να ξέρω κατά ποσό είναι καλή ή όχι στην πρωτότυπη εκδοχή της. Προσωπικά, βρήκα την ελληνική μεταγλώττιση μέτρια, κυρίως λόγω έλλειψης συναισθηματικής χροιάς των φωνών.

Εν κατακλείδι και παρά τα όποια μειονεκτήματα του, το Zarafa διαθέτει μια γλυκιά ιστορία ειπωμένη μέσα από ένα πανέμορφο animation που χάρη στη χαριτωμενιά του και το διασκεδαστικό του ύφος θα ευχαριστηθούν όχι μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες επίσης.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα