Der Mull im Garten Eden [3/5]

Η οικογένεια του Fatih Akin, από την πλευρά του πατέρα του, καταγόταν από το Camburnu, ένα χωριό περίπου τέσσερα μίλια από τη θάλασσα, του οποίου η οικονομία φαίνεται να εξαρτάται κυρίως από τη συγκομιδή των φύλλων τσαγιού. Πριν από δέκα χρόνια, οι περιφερειακές αρχές αποφάσισαν να μετατρέψουν το εγκαταλειμμένο ορυχείο χαλκού του χωριού σε έναν χώρο υγειονομικής ταφής (χωματερή) που θα κρατούσε τα απόβλητα από τις γύρω κοινότητες.

Και μόνο από το γεγονός ότι η οικογένεια του σκηνοθέτη είναι από τη συγκεκριμένη τοποθεσία, μπορείτε να καταλάβετε ότι το ντοκιμαντέρ σίγουρα δεν θα είναι αμερόληπτο, τείνοντας να χάσει την προοπτική του στόχου του. Μιλώντας με καθαρά κινηματογραφικούς ορούς, είναι βέβαιο πως αν το έργο διέθετε και την άποψη «της άλλης μεριάς» θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερο, γιατί θα μας έδινε μια πληρέστερη εικόνα του γεγονότος. Ο Akin, όμως, κρατάει σαφέστατα μια στάση υπέρ των κατοίκων και αυτό γιατί το ντοκιμαντέρ του, γυρισμένο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πέντε ετών, αυτό που πραγματικά θέλει και, ως ένα βαθμό, καταφέρνει να κάνει είναι να χρησιμεύσει ως μια ακόμη μαρτυρία για τη συστηματική ανοησία της ανθρωπότητας να οδεύει προς την αυτοκαταστροφή. Ένας επίμονος δήμαρχος, ειλικρινής κι εύγλωττοι χωρικοί, ένας τοπικός φωτογράφος κι αμήχανοι μηχανικοί είναι οι πρωταγωνιστές του Akin σε αυτό το χρονικό ενός παράδεισου που παρά τους αυστηρούς, στα χαρτιά τουλάχιστον, κανονισμούς και τις υποσχέσεις στον τοπικό πληθυσμό ότι όλα θα είναι ασφαλή, καθαρά και άοσμα, οδεύει προς την καταστροφή του.

Και στην τελική, μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις δεν λένε; Ε, και εδώ πέρα από οποιοδήποτε προφορικό επιχείρημα, η εικόνα των απορριμματοφόρων καθώς αδειάζουν τα σκουπίδια αποτελεί το πιο δυνατό και πειστικό επιχείρημα από όλα.