Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

See Girl Run [3.5/5]

Μια παντρεμένη γυναίκα, δυσαρεστημένη με την βαρετή ζωή της, ελπίζει ότι με το να γυρίσει στο πατρικό της και να ξανασυνδεθεί με τον νεανικό της έρωτα θα βρει ξανά την ευτυχία.

Το πιο πιθανό είναι να σκεφτείτε ότι ταινίες με παρόμοια υπόθεση έχετε δει αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Η διαφορά εδώ είναι ότι ο Meyer προσεγγίζει αυτή την ιδιόμορφη ανεξάρτητη ρομαντική κομεντί με σεβασμό και την μεταχειρίζεται ως ένα σοβαρό ρομαντικό δράμα. Αφαιρώντας όλα εκείνα τα ενοχλητικά κλισέ που συνήθως βρίσκουμε σε ταινίες τέτοιας φύσης (π.χ. η ύπαρξη ποπ τραγουδιών, ανούσιων δεύτερων χαρακτήρων, τραγελαφικών καταστάσεων κ.ο.κ.) ο Meyer στηρίζεται αποκλειστικά στο σενάριο και στους ηθοποιούς προκειμένου να μεταφέρει τα συναισθήματα της ιστορίας της.

Χωρίς να στερείται την αίσθηση του χιούμορ σπάνια προσφέρει γέλιο που δεν είναι συνδεδεμένο με κάποια οδυνηρή έκφραση του συμβιβασμού ή της απογοήτευσης. Εμπλουτισμένο με φυσικούς διάλογους και ρεαλιστικές καταστάσεις το έργο του Meyer διαθέτει μια ακατέργαστη συναισθηματική αίσθηση που δεν συναντάς σε τυπικές ταινίες του Χόλυγουντ αυτού του είδους. Παίρνει πάντα στα σοβαρά τόσο το βάθος των συναισθημάτων των χαρακτήρων όσο και την ίδια την κατάσταση στην όποια βρίσκονται. Αντανακλώντας, δε, την πραγματικότητα των ενεργειών των πρωταγωνιστών μέσα από τους περιφερειακούς χαρακτήρες το σενάριο του Meyer δίνει πνοή και στους δευτερεύοντες ρόλους πράγμα αξιοθαύμαστο.

Πηγαίνοντας ενάντια στην καθιερωμένη φόρμουλα, λοιπόν, καταφέρνει να δώσει μια αίσθηση φρεσκάδας σε ένα καταπονημένο είδος ταινιών. Χωρίς να φτάνει τα ύψη του πρόσφατου (500) Μέρες με τη Σάμερ, το «Παντρεμένη Γυναίκα Μόνη Ψάχνει» διαθέτει ικανή σκηνοθεσία, αγαπητούς χαρακτήρες και ένα ισχυρό σενάριο. Το αποτέλεσμα: μια διασκεδαστική, γεμάτη συναίσθημα, ταινία που θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον σε ολόκληρη τη διάρκειά της.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...