Σεναριακά, η ταινία απλά στερείται σεναρίου. Παρόλο που καταπιάνεται με θέματα επίκαιρα (οικογένεια, χρέη, ευθύνες, χρεωκοπία κ.τ.λ.), δεν καταφέρνει να σου τραβήξει το ενδιαφέρον ούτε ένα λεπτό. Και αυτό γιατί είναι όλα δοσμένα στον θεατή με έναν τρόπο βαρετό και μονότονο. Με ελάχιστους διαλόγους και μια αφήγηση που σπάνια σου προκαλεί έκπληξη, το «Η Κόρη» κουράζει από τα πρώτο μισάωρο. Αντιλαμβάνομαι ότι η απλότητα στον λόγο αποτελεί ένα καλό χαρακτηριστικό για ορισμένα φιλμ, στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως η κατάσταση μοιάζει να ξέφυγε. Τίποτα δεν λέγεται ευθέως κι όλα εννοούνται με έναν τρόπο αλληγορικό, αφήνοντας τον θεατή να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει το νόημα και την αλήθεια μέσα στα ερωτήματα και τα διλήμματα που προκύπτουν. Είναι τέτοια η δομή του σεναρίου, όμως, που τα περισσότερα ζητήματα με τα όποια καταπιάνεται το έργο (για να μην πω όλα) μένουν ανολοκλήρωτα.
Πέρα από όλα αυτά, ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (για άλλη μια φορά) βρήκα στην σκηνοθεσία, η οποία ακολουθεί πια την πεπατημένη. Ανέκφραστο ύφος, αργόσυρτα πλανά χωρίς ίχνος δράσης και γενικώς στο σύνολο μια ανέμπνευστη σκηνοθεσία την οποία σώζει σε πολλές περιπτώσεις η εξαιρετική φωτογραφία. Και όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες, επειδή η σκηνοθεσία είναι αυτή που είναι, παρασέρνει μαζί της και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Η Savina Alimani κι ο Άγγελος Παπαδήμας δεν προσδίδουν τίποτα ρεαλιστικό στους χαρακτήρες τους, μιλώντας με έναν τρόπο αμήχανο και καθόλου αληθοφανή. Ενώ οι Γιώργος Συμεωνίδης, Ιερώνυμος Καλετσάνος και Θεοδώρα Τζήμου θα μπορούσες να πεις ότι είναι αξιοπρεπείς στους πολύ μικρούς ρόλους που έχουν.
Η ταινία, λοιπόν, του Θάνου Αναστόπουλου στερείται έμπνευσης και ρυθμού και δεν ξεφεύγει από τα κλισέ των ταινιών του νέου ελληνικού κινηματογράφου, τα οποία, εγώ προσωπικά, θεωρώ κουραστικά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου