Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

21 Jump Street [0.5/5]

Η δημοφιλής αστυνομική σειρά «Ομάδα Δράσης 21», αποτέλεσε σημείο αναφοράς της pop κουλτούρας τη δεκαετία του 1980, αναδεικνύοντας το αστέρι του Johnny Depp. Ο τίτλος είναι η μόνη σχέση τής τότε σειράς με την τωρινή μεταφορά της στο σινεμά, αφού είναι ελάχιστα έως καθόλου τα πράγματα που τη θυμίζουν έστω και λίγο.

Και μπορεί το ντουέτο Jonah Hill και Channing Tatum να είναι έξυπνη επιλογή και να διαθέτει πετυχημένη χημεία, δυστυχώς η ταινία ακολουθεί την κλασσική πεπατημένη των αστυνομικών buddy-movies με τα γνωστά τρεχαλητά και τις αναμενόμενες δόσεις περιπέτειας. Όλα στην πιο light εκδοχή τους, φυσικά, αφού απευθύνονται, ξεκάθαρα, στη νέα γενιά teenagers της Αμερικής. Αυτό που με στενοχώρησε περισσότερο, όμως, ήταν το σενάριο της και η εξάρτηση του χιούμορ της από αισχρολογίες. Αν βρίσκετε τις λέξεις «πέος» και «πουλί» αστείες ή πλάκες για δύο τυπάδες που μιλούν για το σεξ σάς κάνουν να ξεκαρδίζεστε στα γέλια, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα γελάσετε περισσότερο απ’ όσο εγώ. Κι ενώ είμαι πρόθυμος να παραδεχθώ ότι υπάρχει κοινό που απολαμβάνει αυτού του είδους το χιούμορ, σίγουρα δεν είναι το στυλ της κωμωδίας που προτιμώ, θεωρώ ότι τα σεξιστικά αστεία είναι το πιο εύκολο που μπορείς να γράψεις για να προκαλέσεις ένα στοιχειώδες γέλιο. Και εδώ τα «καλαμπούρια» είναι μόνο τέτοιου είδους.

Αστεία που έχουν να κάνουν με τα γεννητικά όργανα αντρών και γυναικών διαδέχονται το ένα το άλλο. Αφού μετά το 21ο τέτοιο αστείο, πραγματικά ήθελα να φύγω από την αίθουσα. Κι όταν επιτέλους τέλειωσαν τα αστεία της συγκεκριμένης θεματολογίας, περάσαμε σε χωρατά που αφορούν περιττώματα. Καμιά πρωτοτυπία, καμιά καυστικότητα, τίποτα. Ήταν τόσο χάλια που αναρωτιέμαι αν οι σεναριογράφοι ξέρουν να γράφουν πια. Δηλαδή είναι υπερβολικό να αναζητάς ένα έξυπνο λογοπαίγνιο ή μια ωραία ατάκα από μια κωμωδία. Και συγχωρέστε με αλλά το «νομίζω ότι τα έκανα στο παντελόνι μου» δεν είναι ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου. Υπάρχει περισσότερη εξυπνάδα σε ένα εικοσάλεπτο επεισόδιο οποιασδήποτε αμερικανικής κωμικής σειράς απ’ ότι σε ολόκληρα τα 109 τού «21 Jump Street». Τα σενάρια σήμερα φαίνεται να είναι το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τους σκηνοθέτες της κωμωδίας και αυτό είναι κρίμα.

«Περιέργως», η ταινία έσκισε στα σινεμά της Αμερικής αποφέροντας πάνω από 120 εκατομμύρια δολάρια. Πράγμα που σημαίνει ότι ένα σίκουελ είναι παραπάνω από δεδομένο. Ας ελπίσουμε (πράγμα σπάνιο για σίκουελ) ότι η δεύτερη φορά θα είναι καλύτερη και πάνω κάτω ένα εκατομμύριο φορές εξυπνότερη…

Σχόλια

  1. 0/5 tha ebaza egw ...apaksiw kai na ti dw, to jump street 21 itan seira stathmos , otidipote allo pou ferei to titlo tis einai ierosulia :-P ....xwsta George

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...