Κλασσική «ταινία σαββατοκύριακου», όπου την πετυχαίνεις μεσημέρι και αν δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις, την παρακολουθείς. Σαν χαρακτηρισμός δεν είναι απαραίτητα κακός, στην συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, δεν είναι καλός. Στα θετικά της ταινίας είναι ότι βλέπεται ευχάριστα κυρίως από μικρά παιδιά, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι τα ζώα σού φτιάχνουν αρκετά τη διάθεση. Αρνητικά τώρα, είναι ένα από εκείνα τα έργα που εγώ ονομάζομαι «ταινίες κατά γράμμα». Ξέρεις ανά πάσα στιγμή τι θα γίνει παρακάτω. Γνωρίζεις ποιος θα βοηθήσει ποιον, ποιος θα αγαπήσει ποιον, πώς θα εξελιχτούν σχεδόν τα πάντα. Η υπόθεση του έργου κυλά σαν νεράκι κι εσύ μένεις να παρακολουθείς χωρίς να σε αγγίζει αφού όλα εξετάζονται επιδερμικά. Τα συναισθήματα των ηρώων, οι σκέψεις τους, ακόμα και οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι στο πιο απλό επίπεδο που θα μπορούσαν να είναι. Επιπλέον, παρόλο που ξαφνιάστηκα που είναι αληθινή, η ιστορία διαθέτει κάποιους εντελώς κλισέ χαρακτήρες (όπως η αρκετά ώριμη επτάχρονη κόρη του) και είναι πέρα για πέρα γλυκανάλατη με αποκορύφωμα το τέλος της ταινίας που είναι εντελώς μη-αληθοφανές.
Σκηνοθετημένο από τον Cameron Crowe, το «Ο Ζωολογικός μας Κήπος» είναι μια ανάλαφρη ταινία με ένα σενάριο που περιέχει όλα τα διάφορα του στοιχειά (κωμωδία, μελό, ρομαντισμό, θάνατο) συμφώνα με τις χολιγουντιανές φόρμουλες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου