Μια ταινία που σαφέστατα μιλά για μια γυναίκα που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητα της, που μέσα από τις συνεντεύξεις συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα αυτά τα κορίτσια είναι ότι η ίδια δεν είναι: ανεξάρτητες, περιπετειώδης, επαναστατικές και φιλόδοξες. Εκτός από αυτό, όμως, εμένα η ταινία μου έβγαλε και κάτι άλλο. Κάτι πιο σύνθετο. Μια κριτική για τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει και να υπομείνει τα πιο διαστροφικά πράγματα για χάρη των δυο πραγμάτων, που κατά την γνώμη μου, κυβερνούν τον κόσμο τη δεδομένη στιγμή: το χρήμα και το σεξ. Στον βωμό αυτών των δυο, ο άνθρωπος είναι ικανός να αφήσει στην άκρη ηθικές κι αξίες. Και το χειρότερο, βλέποντας τις (πολλοί θα τις χαρακτηρίσουν ως ωραιοποιημένες) ερωτικές σκηνές, έπιασα ακόμα και τον εαυτό μου να μην του είναι ξένες σαν εικόνες. Και αυτό γιατί έχουμε κορεστεί από το θέαμα που δεν σου κάνει εντύπωση πια. Πράγμα αδιανόητο. Ακόμα και η επιλογή του περιοδικού που δουλεύει η ηρωίδα, δεν την βρήκα τυχαία. Είναι ένα από εκείνα τα περιοδικά που υποσυνείδητα διασύρουν και αντικειμενοποιούν τη γυναίκα, ενώ παράλληλα της περνούν την ιδέα ότι τόσο η υλική όσο και η οικονομική ανάπτυξη τους αποτελεί το μοναδικό κλειδί της επιτυχίας και της αποδοχής. Όλα αυτά, όμως, δυστυχώς στην πρώτη πράξη του «Elles». Από εκεί και μετά, το υποκείμενο πλέον είναι η εγκαταλελειμμένη μεσήλικας, που πάνω στις μαρτυρίες των κολ-γκερλ, βρίσκει λύσεις στο δικό της ζήτημα.
Παρόλο που αναγνωρίζω ότι δεν είναι η πιο καινοτόμα ταινία σαν θέμα, με αρκετά προβλήματα τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά, το «Elles» είναι σίγουρα μια εξαιρετικά έντονη και ενοχλητική ταινία που προσωπικά μου άρεσε. Ακόμα, λοιπόν, κι αν την δείτε με άλλο μάτι απ’ ότι εγώ, αξίζει να της ρίξετε αυτή τη ματιά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου