Εμπλουτισμένη με τραγούδια από διάφορους ράπερ και συγκροτήματα και έχοντας σαν βάση ένα είδος μουσικής που με το καταγγελτικό του λόγο κριτικάρει τα απανταχού κακώς κείμενα, η ταινία πατάει πάνω στην ραπ για να μιλήσει για την κατάσταση της Ελλάδας τη δεδομένη στιγμή. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες του χιπ-χοπ μιλούν για θέματα όπως η παγκόσμια οικονομική κρίση, το πολίτικο σύστημα, την παιδεία, τόσο μέσα από τα τραγούδια τους όσο και μέσω συνεντεύξεων των ίδιων. Προκειμένου να μην είναι μονόπλευρη σαν ταινία, βρήκα ιδιαίτερα έξυπνη την έκφραση διαφορετικών απόψεων από ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Οι δηλώσεις των Σώτη Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνου Τζούμα, Λίνας Νικολακοπούλου, Τζίμη Πανούση κι όλων των υπολοίπων για την Ελλάδα ήταν άπλα συναρπαστικές στο να τις ακούς.
Εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι βρήκα την ταινία τόσο ενδιαφέρουσα ίσως γιατί κατά βάθος δεν μιλάει απόλυτα για το χιπ-χοπ. Χρησιμοποιεί ένα μέρος του χιπ-χοπ (κυρίως του στίχους και το γεγονός ότι είναι ένα μέσο για να εκφραστεί η νέα γενιά) για να μιλήσει για άλλα θέματα. Εμένα μου άρεσε αυτό, δεν είμαι σίγουρος όμως ότι αυτό θα αρέσει και στους φαν της συγκεκριμένης μουσικής, που μπορεί να βρουν ότι η ταινία είναι μια απλή καταγραφή ενός μικρού μέρους τού τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο του χιπ-χοπ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι παρόλο που δεν είμαι γνώστης της συγκεκριμένης μουσικής, το έργο κατάφερε και με ενημέρωσε και μου κέντρισε το ενδιαφέρον για καινούργια ακούσματα όπως τις μουσικές των Razastarr, των Ορθολογιστών, του Ραψωδού Φιλόλογου κι πολλών άλλων.
Συμπερασματικά, λοιπόν, θεωρώ πως τα «Ανοιχτά Μικρόφωνα» είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που και να περάσει το μήνυμα της χιπ-χοπ κουλτούρας στο ευρύ κοινό καταφέρνει, ενώ μέσα από της ρίμες και τους ρυθμούς των ράπερ, καταπιάνεται με σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά θέματα που αφορούν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου