Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Cabin in the Woods [3.5/5]

Ένα βέβαιο μελλοντικό cult-classic, το «Μικρό Σπίτι στο Δάσος» είναι τόσο διασκεδαστικό όσο κι απολύτως παράλογο. Στην επιφάνεια μπορεί να μοιάζει σαν μια παραδοσιακή «νέοι σε ένα απομονωμένο σπίτι στο δάσος» ιστορία, συμβαίνουν τόσα πολλά περισσότερα όμως που την μετατρέπουν σε μια άκρως πρωτότυπη ταινία.

Το φιλμ των Whedon, Goddard ξεπερνά στιλ και είδη και σπάει τους κανόνες. Ακριβώς όπως το Scream έπαιζε με τις ταινίες τρόμου στη δεκαετία του ενενήντα, έτσι κάνει και το συγκεκριμένο. Θα μπορούσε εύκολα να μην λειτουργήσει σαν εγχείρημα, εντούτοις με ένα μείγμα εξαιρετικού κάστινγκ, σκηνοθεσίας και τέλειου μαύρου χιούμορ είναι ίσως ότι πιο διασκεδαστικό μπορείτε να δείτε στον κινηματογράφο. Το ύφος της φρίκης, κάποιες συμβάσεις κι ορισμένα αρχέτυπα διατηρούνται και τιμούνται δέοντος από τους σεναριογράφους, αλλά η ιστορία διαθέτει πολλά περισσότερα στρώματα από τα τετριμμένα. Έχουμε να κάνουμε με ένα έργο που είναι μια παρωδία, ένας φόρος τιμής και παράλληλα κάτι τελείως διαφορετικό και φρέσκο. Και αυτή η φρεσκάδα διατηρείται καθόλη τη διάρκεια, με τον τόνο της ταινίας να πηγαίνει με μεγάλη ευκολία από την αγωνία στην αυτό-αναφορική κωμωδία, χωρίς ποτέ να λείπουν οι συναισθηματικές προκλήσεις.

Συναρπαστικό, έξυπνο και πραγματικά αστείο, το «Μικρό Σπίτι στο Δάσος» είναι ένα έργο που θα πρέπει να το δεις χωρίς να ξέρεις τίποτα γι’ αυτό. Κέφι και τρόμος συνδυάζονται απόλυτα κάτω από το πέπλο της τρέλας. Δείτε την, πραγματικά.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Three Billboards outside Ebbing, Missouri ★★★★

Μετά το εξαιρετικό «Αποστολή στην Μπριζ» και το άκρως ενδιαφέρον «Επτά ψυχοπαθείς», ο ιρλανδικής καταγωγής Μάρτιν Μακ Ντόνα έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο λαμπρούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Η έντονη αίσθηση του αντίκτυπου των λέξεων, των χειρονομιών και των εικόνων που διαθέτει είναι σπάνια στο σημερινό τοπίο του κινηματογράφου και συμβαδίζει με την πρωτοφανή επιμέλεια του στην κατασκευή των λεπτομερέστατων, σύνθετων αφηγήσεών του. Με δεδομένη την έκφραση “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, ως ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Μακ Ντόνα πήρε το χρόνο του για ετοιμάσει το νέο του κινηματογραφικό πόνημα. Και μετά από πέντε χρόνια σιωπής επιστρέφει με το «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» ένα άλλο μικρό θαύμα αφηγηματικής ισορροπίας όπου ο βαθύς πόνος και το λακωνικό χιούμορ, οι απροσδόκητες ανατροπές, η οργανική ροή δράσης και οι χαρακτήρες που αλλάζουν αλλά πάντα παραμένουν οι ίδιοι, δένουν αρμονικά. Η ιστορία απλή: Η κόρη της...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν. Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα