Ο Ethan Hawke δεν μου ήταν ποτέ συμπαθής σαν ηθοποιός κι εδώ αυτή η παθητική «βλακεία» του καθώς περιφέρεται γύρω από το Παρίσι κάνοντας ότι του πουν χωρίς να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις, είναι από μόνος του ένας λόγος που δεν λειτούργει η ταινία. Ένας άλλος είναι η παντελής έλλειψη αξιόπιστων κι ενδιαφερόντων χαρακτήρων με τους οποίους θα μπορούσες να ταυτιστείς. Και φυσικά υπάρχει το πρόβλημα ολοκλήρου του σεναρίου που συνοψίζεται με μια φράση: «Τι ακριβώς συνέβη;»! Η ταινία αποτελείται από μια σειρά από ανεξήγητα αινίγματα που περιμένεις πως φτάνοντας στο τέλος της ταινίας θα εξηγηθούν, έτσι ώστε να καταλάβεις τι γίνεται. Δεν είναι έτσι. Υπάρχει μία κομψότητα στην σκηνοθεσία του Pawel Pawlikowski και κάποιο χιούμορ για να ελαφρύνει το κλίμα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα εξακολουθεί να δίνει την εντύπωση ότι η ταινία γραφόταν καθώς γυριζόταν. Συχνά επικρατεί λίγη λογική σε ότι συμβαίνει με στοιχεία της ιστορίας να είναι εγκαταλελειμμένα ή ανεπίλυτα και νομίζεις ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών που βλέπεις μπορεί να είναι αποκύημα της φαντασίας του πρωταγωνιστή. Στο τέλος, όμως, πραγματικά δεν ήξερα τι στο καλό συνέβαινε και γιατί, αλλά το πιο σημαντικό, δεν με ένοιαζε κιόλας…
Το «Η Γυναίκα του Πέμπτου» έχει όλα τα σωστά συστατικά, αλλά όχι απαραίτητα στη σωστή σειρά. Βγαίνοντας από την αίθουσα μετά την προβολή της ταινίας, αισθάνθηκα μια σχεδόν πλήρη έλλειψη ενδιαφέροντος, μια έντονη απογοήτευση και μια μικρή προσβολή. Γιατί το έργο ή δεν συνειδητοποιεί πόσο ανόητο είναι ή το γνωρίζει αλλά πιστεύει ότι το κοινό του είναι ακόμα πιο ανόητο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου