Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Beauty and the Beast 3D [5/5]

Η «Πεντάμορφη και το Τέρας» είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα κλασσικά της Ντίσνεϊ. Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή την ταινία. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε να κάνουμε με την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Εντελώς δικαιολογημένα, κατά την άποψη μου, αφού όλα τα θετικά στοιχεία των προηγούμενων μεγάλου μήκους ταινιών της Ντίσνεϊ, στην «Πεντάμορφη» συνδυάζονται και μας δίνουν ένα καθαρό αριστούργημα.

Αυτό που κάνει την «Πεντάμορφη» μια τόσο λαμπρή ταινία είναι το γεγονός ότι η σχέση μεταξύ των δύο χαρακτήρων του τίτλου δεν μοιάζει τεχνητή ή μονοδιάστατη, ακόμα κι αν είναι από χαρτί. Σε αντίθεση με άλλα διάσημα παραμύθια, το συγκεκριμένο είναι αρκετά ρεαλιστικό ως προς τον ορισμό της αγάπης. Η ιστορία σπάει όλες τις συμβάσεις, καθώς δεν ακολουθεί τον δρόμο του «έρωτας με την πρώτη ματιά», αλλά αφήνει τον ρομαντισμό να εξελίσσεται με έναν λογικό ρυθμό. Η Belle αποδεικνύεται επίσης μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ηρωίδες της Ντίσνεϊ, δεδομένου ότι δεν ταιριάζει στο πρότυπο της τυπικής πριγκίπισσας, όπως η Χιονάτη και η Ωραία Κοιμωμένη. Διαθέτει προσωπικότητα και επιδιώκει να κάνει πολλά περισσότερα από απλά να παντρευτεί έναν πρίγκιπα. Το Τέρας είναι επίσης ένας αρκετά πεισματάρης αλλά αξιαγάπητος χαρακτήρας που παρά το σκληρό παρουσιαστικό του, διαθέτει μια καλοσύνη που η Belle ανακαλύπτει σιγά-σιγά.

Ακόμα ένα στοιχείο που κάνει την ταινία ακόμα καλύτερη είναι τα τραγούδια των Alan Menken (σύνθεση) και Howard Ashman (στοίχοι). Αν και οι δύο έκαναν καταπληκτική δουλειά στην Μικρή Γοργόνα, η μουσική τους εδώ είναι η καλύτερη τους στιγμή. Το τραγούδι του τίτλου είναι πολύ πιθανόν ένα από τα πιο ρομαντικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, συνδυάζοντας όμορφους στίχους με μια αξέχαστη μελωδία. Αυτό το τραγούδι ενισχύει την περίφημη σκηνή χορού της ταινίας. Τα υπόλοιπα τραγούδια σφύζουν από ενέργεια και χιούμορ και συμβάλουν κι αυτά στην ταινία σε μεγάλο βαθμό. Πιθανώς, όμως, το σημαντικότερο συστατικό που κάνει την «Πεντάμορφη» να ξεχωρίζει είναι το εκπληκτικό animation της. Οι σχεδιαστές της Ντίσνεϊ έκαναν καταπληκτική δουλειά στο να είναι απολύτως τέλεια τα πάντα, από τα σχέδια των χαρακτήρων μέχρι τα φόντα και τα σκηνικά. Κάθε χαρακτήρας έχει την προσωπικότητα του, είτε κωμική είτε δραματική, καθώς οι σχεδιαστές τούς επιτρέπουν να αναπνέουν συνδυάζοντας εκπληκτικά την φωνή του ηθοποιού με τα κινούμενα σχέδια. Η ταινία είναι φωτεινή και πολύχρωμη καθώς και σκοτεινή ή θλιβερή όταν είναι απαραίτητο. Ιδιαίτερη μνεία στο κάστρο του Τέρατος. Το γοτθικό κάστρο έχει σχεδιαστεί τόσο πολύ στην εντέλεια, που ξεχνάς ότι βλέπεις μια ταινία κινουμένων σχεδίων.

Η επανέκδοση της ταινίας σε 3D δίνει τη δυνατότητα σε μικρούς και μεγάλους να τη δουν στην μεγάλη οθόνη για πρώτη ή για δεύτερη φορά, αντίστοιχα. Να πω εδώ, βέβαια, ότι το 3D δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, αλλά αξίζει να δεις την ταινία γιατί μετά από τόσα χρονιά παραμένει μια συναισθηματικά συγκινητική εμπειρία. Η «Πεντάμορφη» θα είναι μία από εκείνες τις ταινίες που θα θυμόμαστε για πάντα και ξέρω ότι πρόκειται για μια ταινία που θα δείξω στα παιδιά μου μια ημέρα. Μια ιστορία τόσο παλιά, με ένα μήνυμα τόσο αγέραστο όσο και καθολικό: αγάπα τον συνάνθρωπο σου και μην κρίνεις τους άλλους από την εμφάνιση τους. Κι αφήστε στην Ντίσνεϊ να το παρουσιάσει με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να αγκαλιαστεί και να κατανοηθεί από μικρούς, όσο και μεγάλους. Μερικές από τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων στον κόσμο προέρχονται από τα στούντιο του Ντίσνεϊ και η «Πεντάμορφη και το Τέρας» μπορεί να καταταχτεί επάξια στην λίστα με τα αριστουργήματα τους.

Σχόλια

  1. Εξαιρετική ταινία!Μακάρι να γίνουν κι άλλες τέτοιες ταινίες και τα κινούμενα να έχουν λιγότερη βία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...