Contraband [1.5/5]

Το «Τελικό Χτύπημα» είναι η κλασσικού τύπου ταινία ληστείας, όπου καθώς προχωράει, τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα και που φυσικά έχουμε ξαναδεί εκατοντάδες φορές. Δεν έχει σημασία, βέβαια, αν μια ταινία «θυμίζει» μια άλλη ή έχει την αίσθηση του γνώριμου. Με βάση ένα κάλο σενάριο όλα αυτά ξεχνιούνται. Αλλά, αλίμονο, εδώ δεν υπάρχει η σωστή βάση, με αποτέλεσμα η ταινία να κατατάσσεται στην κατηγορία «το είδαμε, το ξεχάσαμε».

Πρόκειται για μια ταινία δομημένη με μια απλή αρχή, ένα απλό τέλος κι ένα περίπλοκο μεσαίο κομμάτι. Το θέμα, όμως, είναι ότι στις ταινίες με ληστείες, καθώς και στα περισσότερα θρίλερ, ξέρουμε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, ίσως κάπου-κάπου να θέλουμε και να δούμε επιπλοκές προκειμένου να παρακολουθήσουμε την ομάδα των χαρακτήρων καθώς θα προσπαθεί να προσαρμοστεί και να τις ξεπεράσει. Το πρόβλημα είναι ότι στο παρόν φιλμ αυτές οι επιπλοκές δεν αισθάνονται τόσο πολύ ως φυσικές, αλλά περισσότερο σαν στοιχεία πλοκής από άλλες τέτοιες ταινίες.

Οι χαρακτήρες είναι πανομοιότυποι με αυτούς που ξέρουμε. Έχουμε τον κεντρικό πρωταγωνιστή, έναν άνθρωπο με σκιερό παρελθόν, που έγινε νόμιμος κι έχει μια οικογένεια τώρα, αλλά για να την προστατεύσει σύρεται πίσω στο παρελθόν του. Πόσες φορές έχει χρησιμοποιηθεί τα τελευταία χρόνια αυτός ο χαρακτήρας; Οι υπόλοιποι: ο νέος που τα κάνει θάλασσα αλλά που χρησιμεύει ως καταλύτης, ο γονιός στη φυλακή που παρέχει μια προειδοποιητική ιστορία, ο πιότερα αξιόπιστος φίλος που τελικά αποδεικνύεται ότι είναι αναξιόπιστος και η γυναίκα του πρωταγωνιστή ή αλλιώς το θύμα. Τα περισσότερα κομμάτια αυτής της ταινίας, λοιπόν, μοιάζουν να είναι στον αυτόματο πιλότο. Από τη σκοπιά της δράσης, τώρα, οι συγκινήσεις σπάνια υλοποιούνται, ενώ κι όταν αυτό γίνεται, βασίζονται σε λάθη και συμπτώσεις που περιμένεις ότι θα συμβούν. Οπότε, πάει η όποια αγωνία. Την αλήθεια, δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που να ανησύχησα για έναν χαρακτήρα επί της οθόνης. Αυτό ίσως να έγινε γιατί δεν με ενδιέφερε και κανένας ή (πιο πιθανό) λόγω της σκηνοθεσίας του Baltasar Kormakur. Είναι σαν ο Kormakur να είχε μπροστά του μια δειγματοληψία όλων των στυλ, με τα οποία μπορεί κάποιος να γυρίσει μια ταινία δράσης, και δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιο να διαλέξει, επομένως σκέφτηκε ότι το πιο έξυπνο είναι να τα κάνει όλα μαζί. Λάθος.

Σε γενικές γραμμές, το «Τελικό Χτύπημα» ξεκινά κάπως ελπιδοφόρα άλλα καταλήγει να είναι μια μπερδεμένη ταινία όπου αισθάνεσαι ότι πηγαίνει κάπου, αλλά στην τελική δεν πάει πουθενά. Οπτικά μη εντυπωσιακό και ερμηνευτικά χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν υπάρχουν πολλά περισσότερα να πούμε.