Και αυτό γιατί μεγάλο μέρος της ταινίας είναι εντελώς συμβατικό. Παρά την επιδέξια απεικόνιση του σκηνοθέτη James Watkins της νεφώδους και αιθάλης βικτωριανής Αγγλίας, το σενάριο δεν μας πάει πουθενά που δεν έχουμε ξαναπάει. Η ωραία ατμόσφαιρα ενθουσιάζει αλλά μέχρι ενός σημείου. Πόσες φορές δηλαδή πρέπει να τρομάξουμε σε ένα κοντινό πλάνο ενός πιθήκου παιχνιδιού ή στο ανοιγόκλεισμα μιας πόρτας; Χωρίς γνήσιο φόβο, το μεγαλύτερο πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στην υπόθεση της ταινίας. Ναι, δεν λέω, σε γενικές γραμμές η ιστορία είναι αξιοπρεπέστατη, αλλά πραγματικά δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι λίγο-πολύ όπως και κάθε άλλη ιστορία φαντασμάτων. Αν είστε ένας φανατικός θαυμαστής των ταινιών τρόμου όπως εγώ και έχετε δει και πέντε-έξι τέτοιες ταινίες στην ζωή σας, σας προετοιμάζω ότι δεν θα δείτε τίποτα καινούργιο και καινοτόμο. Η διάφορα με τέτοιου είδους ταινίες είναι το πόσο προσεγμένη και καλογυρισμένη είναι και πόσο άρτια είναι τεχνικά.
Η φωτογραφία είναι πραγματικά πολύ όμορφη. Τα τοπία, τα πλάνα, τα σκηνικά, η γενικά απόκοσμη κι απειλητική ατμόσφαιρα, η μουσική υπόκρουση, είναι όλα πρώτης ποιότητας. Συνδυασμένα όλα μαζί επιτυγχάνουν μια υπέροχη καλλιτεχνική αισθητική και δημιουργούν ένα σκοτεινό περιβάλλον. Ο James Watkins καταφέρνει όντως να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και με έξυπνες λήψεις και την χρήση αργόσυρτων πλάνων σίγουρα θα σου προκαλέσει ανατριχίλες και θα σε κάνει να πεταχτείς από το κάθισμα. Αυτό συμβαίνει, βέβαια, επειδή ο θεατής ακούει ξαφνικά δυνατούς θορύβους και «πράγματα» εμφανίζονται στην οθόνη. Η αντίδραση αυτή είναι μέχρι ενός σημείου φυσιολογική και δικαιολογημένη. Να μην τα πολυλογώ, ναι θα σας τρομάξει αλλά ούτε θα σας κάνει να χάσετε τον ύπνο σας, ούτε αξέχαστο θα σας μείνει. Επιτρέψτε μου εδώ να πω ότι η αρχή και το τέλος της ταινίας αποτελούν τις αγαπημένες μου σκηνές. Τώρα, αφού αγαπώ τον Harry Potter, ήταν πραγματικά ωραίο να βλέπεις τον Daniel Radcliffe σε κάτι διαφορετικό. Αν και θα ήθελα ο Arthur Kipps να είναι λίγο πιο ενδιαφέρον ως χαρακτήρας, ο Radcliffe κάνει αρκετά καλή δουλειά, παρόλα αυτά. Σε γενικές γραμμές, όλοι οι ηθοποιοί είναι αξιοπρεπέστατοι στους ρόλους τους και προσθέτουν πόντους στο όλο εγχείρημα.
Το «Η Γυναίκα με τα Μαύρα» δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι και τρομερό. Τα καλά νέα είναι ότι στιλιστικά ο σκηνοθέτης James Watkins καταφέρνει και φτιάχνει μια κομψή, ατμοσφαιρική και αρκετά ανατριχιαστική, ακόμα κι αν βασίζεται πολύ στα ηχητικά εφέ, ταινία. Τα κακά νέα είναι ότι δεν έχει την δεξιότητα να κάνει κάτι παραπάνω από αυτό το πρώτο άλμα από την καρεκλά μας με αποτέλεσμα να γίνεται λίγο κουραστικό και προβλέψιμο. Μέτρια εντυπωσιασμένος, λοιπόν, από αυτήν την ιστορία φαντασμάτων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου