A Better Life [3.5/5]

Το όνειρο κάθε γονιού είναι να δώσει στα παιδιά του τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή (a better life). Αυτό ακριβώς θέλει κι ο Carlos για τον 14ων ετών γιο του, Luis. Παράνομος μετανάστης κι εργαζόμενος ως κηπουρός, αγωνίζεται να μεγαλώσει τον γιο του μόνος του. Προκειμένου να του δώσει όσα πιο πολλά μπορεί, αγοράζει ένα φορτηγό κι εργαλεία από τον εργοδότη του για να βγάλει περισσότερα χρήματα και να ζήσουν πιο καλά.

Το «Μια Καλύτερη Ζωή» είναι ένα όμορφο μικρό δράμα για τα απλά πράγματα που όλοι ψάχνουν, για τις καταστάσεις της ζωής και την λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ένα μονοπάτι καταστροφής ή μιας καλύτερης ζωής, πάνω στην οποία κάποιοι πρέπει να ισορροπήσουν. Με το θέμα της να περιστρέφεται γύρω από το αμφιλεγόμενο ζήτημα της μετανάστευσης, η ταινία του Weitz είναι κάτι περισσότερο από ακόμα μια ιστορία ενός μετανάστη που αγωνίζεται, αφού το σενάριο, ως επί το πλείστον, αποφεύγει την πολιτική πτυχή του θέματος. Σίγουρα, το γεγονός ότι ο Carlos αντιμετωπίζει τον φόβο της απέλασης καθημερινά, αναφέρεται, αλλά ο Weitz αυτό που πραγματικά θέλει να πει είναι μια ιστορία για έναν πατέρα και τον γιο του και όχι για τη μετανάστευση. Χρησιμοποιεί τη μετανάστευση ως υπόβαθρο κι αυτό κάνει την ιστορία ακόμη πιο ισχυρή.

Και ενώ από πολλούς μπορεί να θεωρηθεί κλισέ, και ναι είναι πιθανώς πολύ ανάλαφρο σε σύγκριση με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τις αξίες και τα ιδανικά που προέρχονται από αυτές τις πολύ συνηθισμένες καταστάσεις. Με μια απλή, ρεαλιστική ιστορία που αποφεύγει τους συναισθηματισμούς, αυτή η εξαιρετική ταινία μιλάει έντονα για την σχέση πατέρα/γιου καθώς και για το τι σημαίνει να είσαι πατέρας. Πετυχαίνει να μας παρουσιάσει μια σύγχρονη ιστορία αγάπης για την οικογένεια και το σπίτι. Σε αυτό βοηθά σε μεγάλο βαθμό ο Demian Bichir, ο οποίος δίνει μια πραγματικά σπουδαία ερμηνεία. Η απόδοση του ως Carlos δεν είναι υπερβολική στον θυμό ή τη θλίψη ακόμα κι όταν τα γεγονότα στην ζωή του απαιτούν τέτοια συναισθήματα. Η ερμηνεία του έχει να κάνει με την γλώσσα του σώματος του, μπορούμε να δούμε το μαρτύριο στο πρόσωπό του και την θλίψη στα μάτια του. Χωρίς τον γιο του, η ζωή του Carlos δεν θα είχε νόημα. Είναι τόσο θαυμαστό και συγκινητικό να βλέπεις πώς αυτός ο πατέρας αγωνίζεται παρά τις όποιες αναποδιές της ζωής. Κάτι άλλο που βρήκα εξαιρετικό είναι ότι ο χαρακτήρας του Bichir αφήνει περιθώρια ελπίδας, ότι το καλό μπορεί να επικρατήσει και ότι δεν είναι όλοι που μετατρέπονται σε κυνικούς κι ανέντιμους ανθρώπους .

Μια θαυμάσια και ουσιώδης ταινία που πραγματικά πέρασε απαρατήρητη. Ας ελπίσουμε ότι λόγω της υποψηφιότητας του Bichir, περισσότερος κόσμος θα παρακολουθήσει την ταινία, όχι τίποτα άλλο, απλά γιατί είναι μια ταινία που πραγματικά αξίζει να δεις.