This Means War [1/5]

Ακόμα μια ταινία για να αποδείξει η, βραβευμένη με Οσκαρ παρακαλώ, Reese Witherspoon ότι δεν έχει περάσει η μπόγια της και ότι μπορεί ακόμα να προσελκύσει κόσμο στις αίθουσες. Αυτό που μάλλον δεν έχει καταλάβει η, γλυκιά κατά τα άλλα, ηθοποιός, είναι ότι σημασία δεν έχει αν θα έχεις δίπλα συμπρωταγωνιστές σαν τον Tom Hardy, αλλά το προϊόν που πλασάρεις. Όσους Robert Pattinson κι αν βάζεις δίπλα σου να σε κορτάρουν, αν το έργο δεν βλέπεται, τότε το έχασες το παιχνίδι. Και δεν λέω ότι η ταινία δεν βλέπεται. Όχι, φυσικά και βλέπεται. Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο σπίτι σου, χαλαρός, ενώ έχεις και την δυνατότητα να κανείς ζάπινγκ…

Με την ταινία να είναι ένα περίεργο μείγμα δράσης, κωμωδίας και ρομάντζου και σκηνοθέτη τον τύπο με το ευφάνταστο όνομα McG, το «Αυτό θα Πει Πόλεμος» είναι μια πολύ αδύναμη ταινία. Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν αλλά κυρίως ήταν το απίστευτο, στα όρια της τρέλας, σενάριο που καταφέρνει με την μία να δώσει σε κάποιους καλούς ηθοποιούς την χειρότερη ταινία της φιλμογραφίας τους. Η υπόθεση έχει τόσους πολλούς ανόητους χαρακτήρες και μια απίστευτα γελοία πλοκή για μια τρομοκρατική εκδίκηση, που είναι σαν κάποιος να ανεβάζει το επίπεδο της «ηλιθιότητας» αργά και σταδιακά. Από τον θλιβερό χαρακτήρα της Lauren (Reese Witherspoon), τους κωμικοτραγικούς Foster (Chris Pine) και Tuck (Tom Hardy) μέχρι την «κολλητή» φίλη Trish (Chelsea Handler) που είναι η καθαρή έννοια του τι εννοούμε κλισέ και προσφέρει μερικές πραγματικά αξιολύπητες σκηνές γέλιου. Εάν με ρωτάτε, ολόκληρη η ταινία απλά δεν λειτούργει και μοιάζει περά για περά απίθανη. Πώς είναι δυνατόν δύο πράκτορες της ΣΙΑ, που δεν έχουν τίποτα να κάνουν, αποφασίζουν ότι είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιήσουν τους πόρους που έχουν στην διάθεση τους προκειμένου να παρακολουθήσουν και να σαμποτάρουν ο ένας τον άλλον; Είναι γελοίο και ίσως λίγο ανησυχητικό για την κατάσταση της άμυνας των ΗΠΑ. Από την άλλη, ποιος νοήμων άνθρωπος θα ήθελε να έχει μια σχέση με μια γυναίκα που γνωρίζει ότι τον απατάει; Στα 157.2 εκατομμύρια γυναίκες που υπάρχουν στην Αμερική, αυτοί οι δυο, με την εμφάνιση που έχουν κιόλας, αγωνίζονται ο ένας τον άλλο για την αγάπη τής μίας συγκεκριμένης. Όχι αλήθεια, ποιες είναι οι πιθανότητες;

Ίσως θα πρέπει να μην σκεφτόμαστε με αυτό τον τρόπο και να απολαύσουμε απλά το έργο, όταν όμως ο κάθε χαρακτήρας στην προσπάθειά του να θαμπώσει την Witherspoon εμφανίζεται με τα πιο εξωφρενικά κι απίθανα δώρα, νομίζω ότι χάνεται κάθε αίσθηση του ρεαλισμού. Προβλέψιμο, βαρετό και τραβηγμένο από τα μαλλιά νομίζω ότι ακόμα και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές θα θέλουν να το ξεχάσουν. Όσο για τον σκηνοθέτη, μπράβο κύριε, το σερί σας μένει ανέπαφο, ακόμα δεν έχετε κάνει μια καλή ταινία.