Νήsos 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού [1/5]

Κι εκεί που το Νήsos αποτελούσε μια άνιση μεν αλλά με αρχή, μέση και τέλος ελληνική ταινία που διέθετε μια πλοκή στην οποία είχε πέσει μια κάποια δουλειά, έρχεται το «Νήsos 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού» να μας διαλύσει όλες τις ελπίδες για καλό «εμπορικό» ελληνικό σινεμά.

Με ένα σενάριο που δεν βοηθά καθόλου τους μονοδιάστατους χαρακτήρες να αναπτύξουν κάτι αξιόλογο, ολόκληρη η ταινία κινείται σ’ ένα παρόμοιο επίπεδο με την πρώτη. Αλλά ότι έμοιαζε έξυπνο και πρωτότυπο στο πρώτο μέρος, εδώ χάνει την άξια του και μοιάζει αναμασημένο έτοιμο προϊόν προς άμεση κατανάλωση.

Με τη διαδρομή από την αρχή μέχρι το τέλος να μην επιφυλάσσει εκπλήξεις, στο «Νήsos 2» είναι εντονότατη η αίσθηση του φιλμ που είναι χτισμένο στη λογική τού προσλαμβάνουμε 5-6 τηλεοπτικά αναγνωρίσιμα πρόσωπα, βάζουμε και δυο-τρία χοντροκομμένα αστεία και έχουμε έτοιμο το υλικό να βγει στις αίθουσες. Μονό που στην συγκεκριμένη περίπτωση, η ταινία δεν έχει και πολύ πλακά. Ολόκληρη η πλοκή της βασίζεται στην αφέλεια, τα κυνηγητά και τις συμπτώσεις υποβιβάζοντας το θέαμα στα επίπεδα τηλεοπτικού σίριαλ.

Φωτεινές στιγμές στην ταινία που βγάζουν γέλιο είναι όταν εμφανίζεται η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου γιατί μόνο τότε το χιούμορ είναι έξυπνο, ενώ απίστευτα low-point είναι οι δυο μικρού μήκους ταινίες που παρεμβάλλονται στη διάρκεια της. Κρίμα γιατί, όπως και στη πρώτη ταινία, μου είναι αδύνατο να διώξω από το μυαλό μου τη σκέψη τού πόσο καλή ταινία θα μπορούσε να είναι.