Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Shark Night 3D [1/5]

Μετά το περσινό Piranha 3D, φέτος έχουμε το Shark Night 3D. Κι ενώ το πρώτο αποτελούσε το απόλυτο splatter με την διασκέδαση να φτάνει στο αποκορύφωμα της, φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και για το δεύτερο.

Μια ομάδα έξι κολεγιόπαιδων παίρνουν τα τέλεια σμιλεμένα σώματα τους, πηγαίνουν ανυποψίαστα για ένα χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο και... ναι, μάντεψες σωστά, αυτό ακριβώς που νομίζεις, συμβαίνει. Απλά σε 3D.

Σπαταλώντας πολύ χρόνο για τους αδιάφορους χαρακτήρες της ταινίας και με όλες αυτές τις επεξηγήσεις κι αναλύσεις για το πώς οι καρχαρίες βρέθηκαν στην λίμνη, τι ειδή καρχαριών υπάρχουν εκεί και ούτω καθεξής, οι σεναριογράφοι κάνουν ένα μέγα λάθος. Παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά χάνοντας την ευκαιρία να το διασκεδάσουν και μαζί να ψυχαγωγήσουν και τους θεατές, κάτι που οι δημιουργοί του περσινού Piranha ήξεραν καλά.

Όταν τελικά οι καρχαρίες κάνουν την εμφάνισή τους, πουθενά σε οποιαδήποτε από τις σκηνές δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος αγωνίας ή σοκ ή πρωτοτυπίας. Ενώ κάποιες σκηνές, τις οποίες πραγματικά θα ήθελα να περιγράψω για να καταλάβετε πόσο κακογραμμένο φιλμ είναι, απλά θα σου προκαλέσουν το γέλιο. Το αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι μια φτωχή παραγωγή, με κάπως άσχημα εφέ, χωρίς πολύ αίμα, χωρίς πολύ γυμνό και με ένα 3D να υπάρχει, επί της ουσίας, σε… μια σκηνή!!! Νοικιάστε ξανά τα Σαγόνια του Καρχαρία…

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Three Billboards outside Ebbing, Missouri ★★★★

Μετά το εξαιρετικό «Αποστολή στην Μπριζ» και το άκρως ενδιαφέρον «Επτά ψυχοπαθείς», ο ιρλανδικής καταγωγής Μάρτιν Μακ Ντόνα έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο λαμπρούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Η έντονη αίσθηση του αντίκτυπου των λέξεων, των χειρονομιών και των εικόνων που διαθέτει είναι σπάνια στο σημερινό τοπίο του κινηματογράφου και συμβαδίζει με την πρωτοφανή επιμέλεια του στην κατασκευή των λεπτομερέστατων, σύνθετων αφηγήσεών του. Με δεδομένη την έκφραση “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, ως ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Μακ Ντόνα πήρε το χρόνο του για ετοιμάσει το νέο του κινηματογραφικό πόνημα. Και μετά από πέντε χρόνια σιωπής επιστρέφει με το «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» ένα άλλο μικρό θαύμα αφηγηματικής ισορροπίας όπου ο βαθύς πόνος και το λακωνικό χιούμορ, οι απροσδόκητες ανατροπές, η οργανική ροή δράσης και οι χαρακτήρες που αλλάζουν αλλά πάντα παραμένουν οι ίδιοι, δένουν αρμονικά. Η ιστορία απλή: Η κόρη της...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν. Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα