Mission: Impossible – Ghost Protocol [2/5]

Το, περιέργως ακόμα συμπαθές, franchise αποτελεί ένα από τα πιο άνισα στην κινηματογραφική ιστορία, με την ποιότητα να ανεβοκατεβαίνει από το ένα έργο στο άλλο. Το πρώτο έργο του Brian De Palma, εγώ δεν το θυμάμαι ως μια ταινία δράσης. Ίσως η μνήμη μου είναι ελαττωματική αλλά ήταν λίγο πολύ ένα κατασκοπικό θρίλερ. Πιο αργό σε ρυθμό απ’ ότι οι συνέχειες που ακολούθησαν και περισσότερο εξαρτώμενο από την ένταση και την πονηριά, παραμένει ακόμα το καλύτερο της σειράς. Στην συνεχεία τον John Woo που εισήγαγε τη δράση δημιουργώντας το απαράδεκτο M:I2, ενώ την σκυτάλη πήρε αμέσως μετά ο J.J. Abrams ο οποίος κατάφερε να προσθέσει κάποια διασκέδαση και προσωπικότητα στο franchise, μετατρέποντας το αρκετά καλό Mission: Impossible 3 σε αυτό που πλέον είναι γνωστό ως «θεαματική δράση», με εντυπωσιακές σκηνές, με απίστευτα τεχνολογικά gadget και με έξυπνες δόσεις χιούμορ εκεί που πρέπει.

Με τις ερμηνείες σε αυτό το είδος να περνούν πάντα σε δεύτερη μοίρα, όλα τα συστατικά των τριών προηγούμενων επιστρέφουν, όχι όμως στον βαθμό που περιμένεις. Δράση υπάρχει αλλά όχι αρκετή, gadget υπάρχουν αλλά όχι πολύ επιτυχημένα, θεαματικές σκηνές υπάρχουν, με αποκορύφωμα αναμφίβολα το ήδη γνωστό Burj Khalifa κομμάτι στο Ντουμπάι, μια σκηνή που ειλικρινά σου κόβει την ανάσα, αλλά παρόλα αυτά φαντάζουν λίγες. Ο Brad Bird (στην πρώτη του live-action ταινία) σκηνοθετεί μια οπτικά εντυπωσιακή και άκρως ψυχαγωγική ταινία που όμως, όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, έχεις την αίσθηση ότι κάτι έλειπε. Και αυτό είναι ένα δυνατό στόρι. Η ταινία ξεκίνα δυναμικά με θετικό το γεγονός ότι όπως και στο πρώτο φιλμ, το τέταρτο μέρος εστιάζει λιγότερο στο χαρακτήρα του Ethan Hunt και περισσότερο στην δυναμική της ομάδας, δίνοντας την ευκαιρία στους χαρακτήρες να επιτύχουν το απίστευτο με τη χρήση ενός σούπερ υπολογιστή ή κάποιας άλλης εξαιρετικής συσκευής. Ξεφουσκώνει, όμως, πολύ γρήγορα αφού το ερώτημα που έχεις καθώς την παρακολουθείς είναι γιατί γίνονται όλα αυτά…

Φυσικά και υπάρχουν ανάλογου τύπου ταινίες που δεν δίνουν σωστές ή λογικές εξηγήσεις αλλά ακόμα κι αυτές δεν φαντάζουν τόσο ανούσιες όσο το «Πρωτόκολλο Φάντασμα». Αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ δεν εξηγούνται οι πραγματικοί στόχοι του κακού της υπόθεσης (πιο μονοδιάστατος ρόλος από αυτόν του Michael Nyqvist δεν έχει γραφτεί) αφού θέλει να φέρει ΗΠΑ και Ρωσία σε πόλεμο, απλά γιατί μπορεί! Χωρίς έναν αξιόλογο αντίπαλο αυτό που μένει είναι οι πρωταγωνιστές να παλεύουν να σώσουν τον κόσμο από κάτι που ξέρουμε εξαρχής ότι δεν θα καταφέρει να τους νικήσει. Αν μπορείτε να τα δεχτείτε όλα αυτά, τότε το μονό σίγουρο είναι ότι θα διασκεδάσετε.