It's a Movie Movie Movie World

Η δημοφιλής αστυνομική σειρά «Ομάδα Δράσης 21», αποτέλεσε σημείο αναφοράς της pop κουλτούρας τη δεκαετία του 1980, αναδεικνύοντας το αστέρι του Johnny Depp. Ο τίτλος είναι η μόνη σχέση τής τότε σειράς με την τωρινή μεταφορά της στο σινεμά, αφού είναι ελάχιστα έως καθόλου τα πράγματα που τη θυμίζουν έστω και λίγο. Και μπορεί το ντουέτο Jonah Hill και Channing Tatum να είναι έξυπνη επιλογή και να διαθέτει πετυχημένη χημεία, δυστυχώς η ταινία ακολουθεί την κλασσική πεπατημένη των αστυνομικών buddy-movies με τα γνωστά τρεχαλητά και τις αναμενόμενες δόσεις περιπέτειας. Όλα στην πιο light εκδοχή τους, φυσικά, αφού απευθύνονται, ξεκάθαρα, στη νέα γενιά teenagers της Αμερικής. Αυτό που με στενοχώρησε περισσότερο, όμως, ήταν το σενάριο της και η εξάρτηση του χιούμορ της από αισχρολογίες. Αν βρίσκετε τις λέξεις «πέος» και «πουλί» αστείες ή πλάκες για δύο τυπάδες που μιλούν για το σεξ σάς κάνουν να ξεκαρδίζεστε στα γέλια, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα γελάσετε περισσότερο απ’ όσο εγώ. Κι ενώ ...

Σκηνοθετημένο από την Πολωνή Malgorzata Szumowska, το «Elles» έχει σαν πρωταγωνίστρια την πάντα εξαιρετική Γαλλίδα ηθοποιό Juliette Binoche στον ρόλο της Anne, μιας γυναίκας της αστικής τάξης που εργάζεται ως δημοσιογράφος. Στο νέο της άρθρο κάνει μια ερεύνα γύρω από τις περιπτώσεις φτωχών φοιτητριών, που προκειμένου να βγάλουν τα δίδακτρα της σχολής τους, εκδίδονται έναντι αδράς αμοιβής. Όσο περισσότερο μιλά με τα κορίτσια, τόσο περισσότερο αρχίζει να αμφιβάλλει για τις δικές της αξίες σαν γυναίκα και σαν άνθρωπος. Μια ταινία που σαφέστατα μιλά για μια γυναίκα που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητα της, που μέσα από τις συνεντεύξεις συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα αυτά τα κορίτσια είναι ότι η ίδια δεν είναι: ανεξάρτητες, περιπετειώδης, επαναστατικές και φιλόδοξες. Εκτός από αυτό, όμως, εμένα η ταινία μου έβγαλε και κάτι άλλο. Κάτι πιο σύνθετο. Μια κριτική για τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει και να υπομείνει τα πιο διαστροφικά πράγματ...

Μετά από τις ως επί το πλείστον εξαιρετικές set-up ταινίες για όλους τους ήρωες της Marvel, η μεγαλύτερη πρόκληση για αυτήν την ταινία ήταν η σωστή αντιμετώπιση όχι ενός αλλά έξι χαρακτήρων. Ε λοιπόν, τα νέα είναι καλά. Τα κατάφεραν! Καιρό είχαμε να δούμε μια τόσο καλή, καθαρόαιμη περιπέτεια από εκείνες που μόνο το Χόλιγουντ ξέρει να φτιάχνει. Μια από τις καλύτερες ταινίες σούπερ ηρώων μέχρι σήμερα και μια από τις καλύτερες ταινίες δράσης στην πρόσφατη ιστορία. Τα εύσημα πρέπει να αποδοθούν σε όλους όσους εμπλέκονται στην δημιουργία της, με το έργο να αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς μια ταινία ποπ-κορν μπορεί και πρέπει να είναι. Πρώτο και σημαντικότερο, το σενάριο είναι τέλειο. Εισάγει τους χαρακτήρες με μια σημαντική, αλλά μικρή σκηνή και στη συνέχεια τους τοποθετεί σε ζευγάρια σε διαφορετικές καταστάσεις, κυρίως αντιπαραθέσεις, για να διαμορφώσει τελικά μια ομάδα. Αυτές οι σκηνές είναι τόσο άριστα γραμμένες κι αστείες, που πραγματικά το απολαμβάνεις. 143 λεπτ...

Ο Matt Damon υποδύεται τον Benjamin Mee. Όταν η σύζυγος πεθαίνει, έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα. Για να το αντιμετωπίσει, αποφασίζει να φύγει μακριά από όσα τη θυμίζουν και να μείνει αλλού, παρέα με τα δύο παιδιά του. Όταν τελικά βρει το σπίτι που θέλει, συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα είναι ένας ζωολογικός κήπος. Κλασσική «ταινία σαββατοκύριακου», όπου την πετυχαίνεις μεσημέρι και αν δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις, την παρακολουθείς. Σαν χαρακτηρισμός δεν είναι απαραίτητα κακός, στην συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, δεν είναι καλός. Στα θετικά της ταινίας είναι ότι βλέπεται ευχάριστα κυρίως από μικρά παιδιά, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι τα ζώα σού φτιάχνουν αρκετά τη διάθεση. Αρνητικά τώρα, είναι ένα από εκείνα τα έργα που εγώ ονομάζομαι «ταινίες κατά γράμμα». Ξέρεις ανά πάσα στιγμή τι θα γίνει παρακάτω. Γνωρίζεις ποιος θα βοηθήσει ποιον, ποιος θα αγαπήσει ποιον, πώς θα εξελιχτούν σχεδόν τα πάντα. Η υπόθεση του έργου κυλά σαν νεράκι κι εσύ μένεις να παρακολ...

Τι κοινό έχουν τα Αρμαγεδδών, Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει, Τζουράσικ Παρκ, Αδίστακτα/Πρόσωπα και πολλές ακόμα ταινίες σαν αυτές μεταξύ τους; Είναι ταινίες blockbuster. Είναι ταινίες προερχόμενες εξ Αμερικής. Είναι ταινίες έξυπνες, ακόμα κι αν είναι απίστευτες σαν σενάρια. Και πάνω από όλα, είναι διασκεδαστικές. Δυστυχώς το «Battleship: Ναυμαχία» δεν τις πλησιάζει καν. Τεχνικά η ταινία είναι σαφέστατα άρτια, με εφέ που αγγίζουν το τέλειο. Βέβαια, με ένα budget 200 εκατομμυρίων δολαρίων, αυτό έλειπε και να μην είναι. Τίποτα άλλο, όμως, δεν δικαιολογεί ούτε μισό αστεράκι παραπάνω. Και όχι, δεν δέχομαι το επιχείρημα του στυλ «έλα μωρέ, τι περίμενες να δεις;». Γιατί αυτό που είδα, δεν το περίμενα με τίποτα… Για αρχή, παρόλο που σε τέτοιες ταινίες δεν σε νοιάζει η υπόθεση της, παρά μόνο η δράση της, μου είναι αδύνατο να παραβλέψω τα τεράστια σεναριακά προβλήματα της. Μπορώ να δεχτώ τους εξωγήινους και άλλα στοιχεία φαντασίας σε μια ταινία, αλλά μερικά κομμάτια της υπόθεσης είναι απολύτω...

Για αρχή, θα δηλώσω ότι εμένα ο Mel Gibson μού αρέσει πολύ. Δεν αφήνω καμιά απολύτως προσωπική του ιστορία και κανένα κουτσομπολιό να με επηρεάσει για την αξία του ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι ο μόνος άνθρωπος που τόλμησε και γύρισε τις ταινίες του (Apocalypto, Τα Πάθη του Χριστού) στην πραγματική τους γλώσσα και δεν έβαλε τους ηθοποιούς να μιλούν αγγλικά με προφορά. Έχει γυρίσει το Braveheart. Και ας μην γελιόμαστε, είναι ο απόλυτος action-star του Χόλιγουντ. Και εδώ, αυτός ο action-star, έναν χρόνο μετά την κορυφαία του ερμηνεία στο Ο Άλλος μου Εαυτός, επιστρέφει σε μια γεμάτη τεστοστερόνη ταινία. Γραμμένο και χρηματοδοτημένο από τον ίδιο και σκηνοθετημένο από τον Adrian Grunberg, με τη βοήθεια του ίδιου, το «Οι Καλοκαιρινές μου Διακοπές» είναι ένα πολύ σκληρό φιλμ. Μην έχοντας καμία πίεση, ο Gibson έφτιαξε την ταινία που ήθελε, όσο βίαιη την ήθελε, χωρίς τις έγνοιες των συντηρητικών στούντιο. Η υπόθεση απλή: ο «Driver» (Mel Gibson) ή αλλιώς ο οδηγός χωρίς όνομα, αφού σπάει...

Μέσα από τους αιχμηρούς κοινωνικοπολιτικούς στίχους και την πιστή ότι η συγκεκριμένη μουσική μπορεί να ανοίξει τα βουλωμένα αυτιά και να ξυπνήσει τα κοιμισμένα μυαλά, η ταινία καταφέρνει να μην απευθύνεται μόνο στους σκληροπυρηνικούς φαν της ραπ. Σε συνδυασμό, τώρα, με την κατάσταση της Ελλάδας στην παρούσα φάση, το «Ανοιχτά Μικρόφωνα» δεν είναι μόνο ένα ντοκιμαντέρ για ένα μουσικό κίνημα, είναι πολλά περισσότερα. Κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα  αφού το βρήκα απίστευτα επίκαιρο. Εμπλουτισμένη με τραγούδια από διάφορους ράπερ και συγκροτήματα και έχοντας σαν βάση ένα είδος μουσικής που με το καταγγελτικό του λόγο κριτικάρει τα απανταχού κακώς κείμενα, η ταινία πατάει πάνω στην ραπ για να μιλήσει για την κατάσταση της Ελλάδας τη δεδομένη στιγμή. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες του χιπ-χοπ μιλούν για θέματα όπως η παγκόσμια οικονομική κρίση, το πολίτικο σύστημα, την παιδεία, τόσο μέσα από τα τραγούδια τους όσο και μέσω συνεντεύξεων των ίδιων. Προκειμένου να μην είναι μονόπλευρη σαν ...