Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The SpongeBob Movie: Sponge Out of Water [3/5]


Αποτελώντας εγγύηση για παιδική (και όχι μόνο) κωμωδία κινουμένων σχεδίων από το 1999, ο «Μπομπ Σφουγγαράκης» αποτελεί πλέον ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας. Λέγοντας αυτό, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας αναφέρω ότι ο μικρός πορώδης τύπος δεν θα απογοητεύσει τους οπαδούς του στη δεύτερη περιπέτεια του στη μεγάλη οθόνη. Σκηνοθετημένο και γραμμένο (μαζί με άλλους τρεις) από τον Paul Tibbitt, η ταινία εστιάζει σε ένα παλιό ζήτημα για τον Βυθό του Μπικίνι, την κλοπή και το μυστήριο για το πού πήγε η συνταγή του Καβουροπάτυ. Η απώλεια της οδηγεί σε ένα υποθαλάσσιο χάος που αναγκάζει τους ήρωες να βγουν μέχρι την επιφάνεια.

Το πρώτο πράγμα που θα εκτιμήσει κανείς βλέποντας την ταινία είναι η επιμονή να διατηρήσει την 2D εμφάνιση για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας της. Το μάρκετινγκ και οι αφίσες μπορεί να προβάλλουν μια πιο ψηφιακή 3D περιπέτεια, η οποία όμως στην πραγματικότητα δεν λαμβάνει χώρα παρά μόνο στο τέλος της ταινίας και για λίγο, κάτι που βρήκα πολύ θετικό. Ακόμα ένα στοιχείο που απολαμβάνεις παρακολουθώντας την είναι πόσο αμέριμνος και πολύχρωμα διασκεδαστικός είναι ο κόσμος του Μπομπ Σφουγγαράκη. Παρόλο που τα προφανή αστεία και το χονδροειδές χιούμορ δεν λείπουν, κλείνοντας το μάτι σε ένα μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό, το εν λόγω έργο διαθέτει έξυπνο χιούμορ για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα.

Υπάρχουν φυσικά και οι πτυχές της ταινίας που δεν λειτουργούν και αφορούν κυρίως τα live-action στοιχεία της. Ο Antonio Banderas ως ο πειρατής Burger-Beard είναι αρκετά αντιπαθητικός, ενοχλητικός και ας μην γελιόμαστε άχρηστος σαν χαρακτήρας. Καταλαμβάνοντας ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, εκείνος και οι γλάροι το μόνο που καταφέρνουν, με τα όχι και τόσο επιτυχημένα αστεία τους, είναι να σε πετάνε έξω από την πλοκή που ούτως ή άλλως έχει πρόβλημα από μόνη της. Διαθέτοντας απλότητα στο σημείο της σύγχυσης, η ταινία αποφασίζει στα μέσα του έργου να το γυρίσει στην «τρέλα», οδηγώντας το φιλμ σε μια ψυχαγωγική μεν, αλλά άνιση εμπειρία.

Αφήνοντας τις επικρίσεις στην άκρη και με πλήρη εντιμότητα, το συμπέρασμα είναι ότι το «Μπομπ Σφουγγαράκης: Εξω απ`τα Νερά του» είναι επιτυχία σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αφοσίωση στο πρωτότυπο. Οι φωνές είναι υπέροχες, το animation είναι οπτικά τέλειο και η κωμωδία είναι τόσο απολαυστική όσο περιμένεις. Αν είστε οπαδός της τηλεοπτικής εκπομπής, θα την καταευχαριστηθείτε. Αν δεν είστε εξοικειωμένοι, είναι πιθανό το έργο να μην σας κερδίσει, καθώς είναι απαρέγκλιτα πιστό στις ρίζες του.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...

Three Billboards outside Ebbing, Missouri ★★★★

Μετά το εξαιρετικό «Αποστολή στην Μπριζ» και το άκρως ενδιαφέρον «Επτά ψυχοπαθείς», ο ιρλανδικής καταγωγής Μάρτιν Μακ Ντόνα έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο λαμπρούς κινηματογραφιστές της εποχής μας. Η έντονη αίσθηση του αντίκτυπου των λέξεων, των χειρονομιών και των εικόνων που διαθέτει είναι σπάνια στο σημερινό τοπίο του κινηματογράφου και συμβαδίζει με την πρωτοφανή επιμέλεια του στην κατασκευή των λεπτομερέστατων, σύνθετων αφηγήσεών του. Με δεδομένη την έκφραση “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, ως ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Μακ Ντόνα πήρε το χρόνο του για ετοιμάσει το νέο του κινηματογραφικό πόνημα. Και μετά από πέντε χρόνια σιωπής επιστρέφει με το «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» ένα άλλο μικρό θαύμα αφηγηματικής ισορροπίας όπου ο βαθύς πόνος και το λακωνικό χιούμορ, οι απροσδόκητες ανατροπές, η οργανική ροή δράσης και οι χαρακτήρες που αλλάζουν αλλά πάντα παραμένουν οι ίδιοι, δένουν αρμονικά. Η ιστορία απλή: Η κόρη της...