Fifty Shades of Grey [2/5]

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι» είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα, γραμμένο από μια νοικοκυρά και διαβασμένο (με βάση τις πωλήσεις) από 100 εκατομμύρια κόσμο. Δεδομένης της απήχησής του, υπάρχουν πολλοί λάτρεις και οπαδοί και άλλοι τόσοι «haters» και επικριτές του. Προσωπικά, μην έχοντας διαβάσει το βιβλίο, αλλά γνωρίζοντας πλήρως τι πάω να δω, το συναίσθημα που είχα μετά το τέλος της προβολής ήταν έκπληξη. Και αυτό γιατί (αν δεν πας προκατειλημμένος) το έργο που θα παρακολουθήσεις δεν είναι κακό. Σαφέστατα δεν μιλάμε για αριστούργημα, αλλά στο πλαίσιο του είδους της έχουμε να κάνουμε με μια ιδιάζουσα κι ενδιαφέρουσα ταινία.

Κρίνοντας την πηγή αναφοράς που είχαν, τα εύσημα πρέπει πρώτα-πρώτα να δοθούν στη σκηνοθέτιδα της ταινίας, Sam Taylor-Johnson, και στη σεναριογράφο, Kelly Marcel. Οι δυο τους κατάφεραν και μετέφεραν το βιβλίο στον κινηματογράφο με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο λειτουργεί, αλλά σου παρέχει και μια υποβόσκουσα ευαίσθητη ιστορία αυτοανακάλυψης που σε ιντριγκάρει. Πέρα από αυτούς τους δυο, το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας. Οι Jamie Dornan και Dakota Johnson είναι εξαιρετικοί. Διαθέτοντας μια χημεία που είναι εμφανέστατη από την πρώτη κιόλας σκηνή, ερμηνευτικά και οι δυο τους τα καταφέρνουν περίφημα. Η Johnson καταφέρνει να σηκώσει στην πλάτη της τον δύσκολο ρόλο της, τόσο σωματικής όσο και συναισθηματικής έκθεσης στον φακό, χωρίς δυσκολία. Ο δε Dornan, πίσω και πέρα από την ομορφιά του, καταφέρει και προσδίδει στον χαρακτήρα του μια εσωτερική πάλη η οποία περνάει στο κοινό και σε κάνει να εμπλακείς.

Το πρόβλημα όμως είναι ένα και το εξής: για ένα βιβλίο που θεωρείται τόσο έντονο και γεμάτο με σεξ, το ομώνυμο «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι», η ταινία δεν πείθει. Είναι μεν τολμηρή, πάντοτε στα πλαίσια μιας mainstream στουντιακής παραγωγής, αλλά και με γνώμονα την εταιρία αξιολόγησης των ταινιών στην Αμερική (MPAA), αλλά δεν είναι αυτό που (αναγνώστες και μη) θα ήλπιζαν. Ένα επεισόδιο του «Sex and the City» είναι πιο R-rated. Θα μου πείτε, εκεί είναι το πρόβλημα, το πόσο γυμνό δείχνει; Και όμως ναι! Για μια ταινία που έχει πλασαριστεί με τον τρόπο που έχει πλασαριστεί, αν δεν σου παρέχει έστω και το ελάχιστο αυτού… ποιο το νόημα; Αν ήθελα να δω μια ρομαντική κωμωδία με μια δόση ήπιου ερωτικού δράματος, θα έβλεπα κάτι άλλο. Δεν βλέπουμε ποτέ ιδρώτα να κυλάει στα κορμιά των πρωταγωνιστών, ούτε κάποιον να φτάνει σε οργασμό. Όλα είναι με το σταγονόμετρο. Και το χειρότερο, αν αναλογιστούμε ότι μιλάει για έναν σεξουαλικό κόσμο που δεν συναντάς συχνά, τότε το έργο μοιάζει τρομερά ανεκμετάλλευτο.

Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ένα κομμάτι της pop κουλτούρας του σήμερα, φτιαγμένο να καταναλωθεί και να συζητηθεί, το οποίο θα σου πρότεινα να δεις για να σχηματίσεις άποψη. Η δικιά μου είναι μάλλον θετική.