Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία της Ana Lily Amirpour είναι cool. Από την ασπρόμαυρη φωτογραφία μέχρι την electro-pop μουσική επένδυση της, όλα συνθέτουν μια επαναστατική, arty ατμόσφαιρα που θέλοντας και μη θα σε κερδίσει. Κάθε κάδρο της είναι τόσο προσεκτικά κι εξαιρετικά επιμελημένο που φτάνεις σε σημείο να θέλεις να πατάς συνεχώς pause για να την εκτιμήσεις στο έπακρο. Επηρεασμένη ξεκάθαρα από το «Άσε το Κακό να Μπει» αλλά και το «Eraserhead» στο στυλ, η σκηνοθέτης προτιμάει, αντί να διαθέτει εξάρσεις του gore ή αόριστα σασπένς, να φτιάξει μια ήρεμη indie ταινία εκμεταλλευόμενη όλη την κινηματογραφική μαεστρία που διαθέτει. Καταφέρνει και δημιουργεί, λοιπόν, μια ταινία άκρως ενδιαφέρουσα οπτικά αλλά όχι κατ` ανάγκην σημαντική.
Αυτό συμβαίνει γιατί πέρα από το cool χρειάζεται και ουσία. Τα στοιχειώδη συστατικά του σεναρίου λειτουργούν κυρίως ως ένα όχημα προκειμένου να γυριστεί η ταινία σε αυτό το ύφος, και όχι γιατί θέλει να πει κάτι μέσω των χαρακτήρων. Μπορώ να καταλάβω τη διατήρηση της κεντρικής ηρωίδας ως ένα μεγάλο σιωπηλό αίνιγμα, ακόμα κι αυτό όμως είναι έτσι καμωμένο που λειτουργεί μειονεκτικά και κάνει το φιλμ να περπατάει χωρίς να ξέρει τι θέλει να είναι. Αυτή η ασάφεια επεκτείνεται και στην πολιτική του έργου. Το να βάλεις απλά ένα κορίτσι βαμπίρ στο Ιράν ναι μεν χορηγεί στην ταινία μια πολιτική διάσταση, αντιστρέφοντας τις προσδοκίες της θηλυκότητας αλλά και της θέσης των γυναικών σε ένα θεοκρατικό ισλαμικό κράτος, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεσαι και κάποια πλοκή, με την οποία ο θεατής θα μπορέσει να εμπλακεί.
Συνοψίζοντας, το «Ένα Κορίτσι Γυρίζει Σπίτι Μόνο του τη Νύχτα» αξίζει να το δει κάνεις γιατί θα εκτιμήσει το στυλ και θα είναι παρών στην πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια μιας πολλά υποσχόμενης φωνής. Ωστόσο, βγαίνοντας από την αίθουσα, η έλλειψη κάτι πρωτότυπου και ουσιώδους θα σε κάνει να αισθάνεσαι πως η ταινία είναι ημιτελής.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου