Και μιλώ για τριλογία γιατί το τρίτο (και τελευταίο;) μέρος, με τον εξαιρετικό τίτλο «Πριν τα Μεσάνυχτα», έρχεται δυναμικά να εδραιώσει την άποψη περί οροσήμου. Εννέα χρόνια μετά το «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», η σχέση μεταξύ της Celine και του Jesse εξελίσσεται μέσα από μια πιο ώριμη οπτική γωνία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διατηρεί την οικειότητα και τον ρομαντισμό όπως και πριν. Κατασκευασμένη ως κάτι πολύ περισσότερο από δύο χαρακτήρες που περπατούν μέσα στην πόλη μιλώντας με ένα μοναδικό κίνητρο, η ταινία βασίζεται περισσότερο στις συγκρούσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών, με τον Jesse και τη Celine να ξοδεύουν ισάξιο χρόνο καυγαδίζοντας όσο και φλερτάροντας, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη είναι ένα πολύπλοκο πράγμα και ότι η νοσταλγική ρομαντική συνάντηση που ξεκινά μια σχέση ίσως να μην είναι αρκετή για να διατηρηθεί μια ζωή. Ακριβώς όπως και στις άλλες δύο συνέχειες, οι διάλογοι είναι τόσο καλά σχεδιασμένοι που είναι εντελώς αδύνατο να αποστασιοποιηθείς από το τι συμβαίνει σε αυτό το χαρισματικό ζευγάρι. Οι αμέτρητες λογομαχίες σχετικά με την εργασία, τα παιδιά, τη σεξουαλική ζωή και των γεγονότων του παρελθόντος γίνονται με ένα απόλυτα φυσικό και ανά στιγμές διασκεδαστικό τρόπο, ενώ είναι τέτοιος ο ρεαλισμός τους που πολύ λίγες ταινίες μπορούν να συγκριθούν, από άποψη αξιοπιστίας κι αυθεντικότητας, με το παρόν φιλμ.
Όλα τα παραπάνω, βέβαια, οφείλονται στην αγία τριάδα Hawke-Delpy-Linklater. Είμαι βέβαιος ότι όσο κι αν οι ταινίες αποτελούν ένα ταξίδι για τους χαρακτήρες του Jesse και της Celine, είναι μια εξίσου μαγευτική πορεία ζωής για τον Hawke και την Delpy. Αυτή η σειρά ταινιών θα είναι στα μάτια μου πάντα το μεγαλύτερο και καλύτερο έργο τους, οτιδήποτε άλλο κι αν κάνουν στο μέλλον. Από την ευαισθησία τους, το 1995, μέχρι την ωριμότητα τους το 2013, οι δυο τους ενηλικιώθηκαν επί της οθόνης, στο σενάριο και εκτός της ταινίας. Και στο «Πριν τα Μεσάνυχτα» ο Hawke και η Delpy είναι καλύτεροι από ποτέ. Ζητώντας τους να πάνε σε ένα διαφορετικό συναισθηματικό επίπεδο από ποτέ άλλοτε σε αυτή τη σειρά ή στην καριέρα τους, οι δυο τους είναι μαγευτικοί μαγνητίζοντας σε, σε κάθε σκηνή, σε κάθε στιγμή, σε κάθε δευτερόλεπτο, καθώς η μαγική κάμερα του Linklater τα καταγράφει όλα αβίαστα, επιτρέποντας στο κοινό να είναι απλά μύγες στον τοίχο τής πιο ακριβής σχέσης που ξεδιπλώθηκε ποτέ στη μεγάλη οθόνη.
Εν γένει, το «Πριν τα Μεσάνυχτα» είναι ένα ισχυρό παράδειγμα του αχειραγώγητου κινηματογράφου, εκεί όπου κάθε χαρακτήρας προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά σε μια οικεία πραγματικότητα χωρίς να εξαναγκάζει καταστάσεις, δημιουργώντας ένα συναισθηματικό «rollercoaster», απίστευτα ακριβές και σαφές στη σύλληψη της αγάπης και της σχέσης των ζευγαριών, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να βιώσετε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου