Πολύ σπάνια βλέπουμε τέτοιου είδους ταινίες στον κινηματογράφο. Ταινίες στις οποίες εξαιτίας της απίστευτης ψυχαγωγίας που σου προσφέρουν, η ιστορία τους είναι το τελευταίο πράγμα που σε ενδιαφέρει καθώς τις παρακολουθείς. Μια τέτοια ταινία είναι το «Επιχείρηση: Χάος». Μια καταιγιστική ταινία δράσης και τίποτε άλλο. Κάτι που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι υπέρ-αρκετό. Εξαιρετικά έντονη κι αγωνιώδης από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, η ταινία είναι αναμφίβολα μια από τις καλύτερες ταινίες δράσης των τελευταίων δεκαετιών, όπως πολύ εύστοχα υπερηφανεύεται και η αφίσα της ταινίας. Αφήστε πίσω οτιδήποτε θα σας έκανε να μην πατέ να την δείτε (χωρά προέλευσης, γλωσσά, άγνωστοι συντελεστές) και τρέξτε γρήγορα στο πλησιέστερο σινεμά για 101 λεπτά καθαρής και αγνής δράσης. Με σκηνές που θα αποτελούν σημείο αναφοράς στο πάνθεον της κινηματογραφικής ιστορίας, το έργο κλιμακώνεται σταδιακά και φτάνει να αγγίζει το απόλυτο της διασκέδασης, κάτι που έκανε όλη την αίθουσα να το επευφημεί σε ολόκληρη τη διάρκεια της παραφροσύνης του.
Τι είναι όμως αυτό που κάνει το «Επιχείρηση: Χάος» να είναι τόσο εξωφρενικά διασκεδαστικό; Απλό. Οι σκηνές ξύλου είναι οι καλυτέρα χορογραφημένες σκηνές που έχω δει ποτέ σε ταινία δράσης και η επιδεξιότητα με την οποία απεικονίζονται στην οθόνη, τόσο από τους ηθοποιούς όσο κι από τους κινηματογραφιστές, είναι απαράμιλλη συγκριτικά με άλλες σύγχρονες ταινίες δράσης. Με τη μια εξαιρετικά δημιουργική σκηνή να διαδέχεται την άλλη, όλες δεμένες με ένα εκπληκτικό μοντάζ, η αίσθηση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν σε αυτό το λουτρό αίματος ανεβάζει την αδρεναλίνη σου στα ύψη. Με την κάμερα, εφευρετική χωρίς ποτέ να αποσπά την προσοχή, να βρίσκεται πάντα στην καρδιά της βίας, ο θεατής είναι μόνο λίγα εκατοστά μακριά από κεφάλια που κόβονται και δέρματα που σκίζονται από κάθε είδους αιχμηρά αντικείμενα, καθώς οι ένοικοι του κτιρίου επιτίθενται στους αστυνομικούς με μια μανιώδη, απερίσκεπτη δολοφονική φρενίτιδα.
Με σαφή την ικανότητα σύλληψη κι απόδοσης της ακατέργαστης φυσικής ενέργειας που απαιτείται για μια τέτοια μεγάλη ταινία δράσης, λοιπόν, η ταινία είναι βέβαιο ότι θα αποκτήσει εχθρούς λόγω έλλειψης σεναρίου. Όντως, με εξαίρεση ενός και μόνο από τους χαρακτήρες της ταινίας, όλο το υπόλοιπο καστ αποτελείται είτε από μοχθηρούς αναλώσιμους τύπους, είτε από τρομπαρισμένους με αναβολικά action-heroes. Αν προσθέσουμε εδώ και μια μάλλον πρόχειρη και φαινομενικά τελευταίας απόπειρας κοινωνικοπολιτική κριτική για τη διαφθορά και τη σημασία της, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό που μας μένει είναι, τυπικά, μια ταινία που στερείται ουσιαστικής ουσίας. Δεκτό σαν επιχείρημα. Σε μια καθαρά προσωπική άποψη, όμως, πιστεύω ότι το φιλμ και ιστορία διαθέτει και χαρακτήρες. Όλα δοσμένα μέσα από το δικό του ξεχωριστό στυλ. Και τι εννοώ, εκτός από την εναρκτήρια σκηνή, όπου ο Rama αφήνει έγκυο τη σύντροφό του για να πάει στη δουλειά, όλη η ταινία λαμβάνει χώρα σε σχεδόν πραγματικό χρόνο. Η πλοκή του έργου και οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στο χάος του τσιμεντένιου πύργου. Η ταινία έχει τον τίτλο που έχει για κάποιο λόγο. Και αυτό είναι γιατί καταγράφει ένα γεγονός, όχι μια ιστορία, και η έλλειψη αναδρομών στο παρελθόν ή σκηνών με απώτερο νόημα επιτρέπουν στο έργο να μοιάζει πιο συγκρατημένο.
Το «Επιχείρηση: Χάος» είναι στην τελική μια πολύ έντονη εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε. Ένα παγκόσμιας κλάσης παράδειγμα τού πως πρέπει να είναι οι ταινίες δράσης και συνάμα μια βιτρίνα για την ανάδειξη ενός νέου σούπερ σταρ πολεμικών τεχνών με τη μορφή του Iko Uwais.
Σε τσίτωνε τρελά αυτή η ταινία!
ΑπάντησηΔιαγραφή