Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Comme un Chef [2.5/5]

Ο Jacky Bonnot (Michael Youn) είναι ένας λαμπρός νέος σεφ που πότε δεν συμβιβάζεται και ως εκ τούτου δεν μπορεί να κρατήσει μια δουλειά, απογοητεύοντας συνεχώς την έγκυο φίλη του, Beatrice (Raphaelle Agogue). Κατά τη διάρκεια μιας έκτακτης δουλειάς ως ελαιοχρωματιστής, η τύχη του φαίνεται να αλλάζει και προσλαμβάνεται για μια δοκιμή από τon μεγάλο σεφ Alexandre Lagarde (Jean Reno), ο οποίος είναι υπό την απειλή να χάσει ένα από τα τρία αστέρια του, και μαζί τη δουλειά του στο εστιατόριο που φέρει το όνομα του, αλλά ανήκει σε έναν μεγιστάνα και τον εγωκεντρικό του γιο, Stanislas Matter (Julien Boisselier).

Απλές αλλά και υπερβάλλουσες κωμικές καταστάσεις συγχωνεύονται αρμονικά σε αυτήν την επιπόλαιη κωμωδία που εξελίσσεται στον κόσμο των εστιατόριων, στον οποίο η κουζίνα, οι σχέσεις και οι σταδιοδρομίες είναι ανακατεμένες μέσα σε ένα μπολ. Στον δρόμο της αναπόφευκτης σύγκρουσης καλού και κακού, το καλοχτισμένο σενάριο του Daniel Cohen προσφέρει μια καθαρή και τίμια ψυχαγωγία που εκμεταλλεύεται πλήρως το κωμικό ταλέντο του Jean Reno και κυρίως του Michael Youn που μαζί συνθέτουν ένα όμορφο ντουέτο.

Φυσικά, μην περιμένετε να δείτε κάποιο αριστούργημα ή οποιαδήποτε προσπάθεια για πρωτότυπη πλοκή ή κάτι τέτοιο. Αυτή εδώ είναι μια mainstream παραγωγή και αυτό που πρέπει να περιμένουμε από αυτήν είναι να είναι αστεία, καλογυρισμένη και χωρίς άσχημα συστατικά στη συνταγή της. Και αυτό ακριβώς είναι. Μια ωραία κωμωδία, με καλό ρυθμό, υποφερτούς διάλογους κι ωραίους και σαφείς χαρακτήρες, χορταστική από την αρχή μέχρι το τέλος.

Πραγματικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσω. Εκτός από το ότι ακόμα κι αν όλα ήταν αναμενόμενα όσον αφορά τη πλοκή, αυτό που δεν ήταν από την αρχή προφανές είναι ότι θα περνάγαμε τόσο ωραία βλέποντας το.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα