Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Magic Mike [1/5]

Το μεγαλύτερο τρικ που κρύβει στο μανίκι του το «Magic Mike» είναι η ταχυδακτυλουργία με την οποία το τμήμα μάρκετινγκ έχει πλασάρει την ταινία, κάνοντας το κοινό να πιστεύει ότι πηγαίνοντας να τη δει, θα παρακολουθήσει μια κωμωδία γεμάτη από γυμνούς άντρες και ρομαντικά καμώματα. Ναι, και γυμνό υπάρχει και τα πράγματα μπερδεύονται, αλλά η ταινία δεν είναι ούτε πολύ διασκεδαστική, ούτε πολύ αστεία.

Και αυτό γιατί το «Magic Mike» δεν φαίνεται να ξέρει τι ταινία θέλει να είναι και τι ιστορία θέλει να πει. Ή για να το θέσω διαφορετικά, το κύριο πρόβλημα με το έργο είναι ότι δεν διαθέτει καν μια πειστική ιστορία. Αυτό που έχουμε εδώ είναι μια απλουστευτική και ηθικοπλαστική μάτια στον πολύ σκοτεινό κόσμο του ανδρικού στριπτίζ, πασπαλισμένη με αρκετές δόσεις Αμερικανικού Ονείρου και με τα απαραίτητα μηνύματα περί φιλίας, αγάπης, καριέρας, δόξας να δίνουν, κλασσικά, το παρόν.

Περά από το πολλά υποσχόμενο πρώτο μέρος, όπου η ταινία ισορροπεί ελαφριές χιουμοριστικές στιγμές με μια αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή, η στροφή στο ύφος της ταινίας κάπου στη μέση, με το χιούμορ να χάνεται προς τέρψιν μιας πιο σοβαρής ατμόσφαιρας, δεν είναι μια επιτυχημένη κίνηση. Έτσι, στο δεύτερο μισό είναι πλέον εμφανές ότι αυτή η πειραματική κι ελαφρώς αυτοσχέδια ταινία μοιάζει να είναι πολύ περισσότερο μια σταθερή ροή από «Instagram» φωτογραφίες που ούτε πολύ πρόστυχες όπως διαφημίζεται είναι, ούτε σου προκαλούν τη σκέψη.

Τέλος πάντων, με εμφανή τη προσπάθεια του να πουλήσει, το «Magic Mike» είναι ένα φλύαρο και συντηρητικό εργάκι που χρειάζεται καλοκαιρινά κέφια για να χωνευτεί πλήρως. Αν δεν τα έχετε, προσπεράστε το.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεσμά Αίματος [0/5]

Η πρώτη ψηφιακή ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που δεν μπορεί να περιγραφτεί. Θα πρέπει κάποιος να την δει για να καταλάβει το πόσο κακή είναι. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί από τον σκηνοθέτη του Αυτή η Νύχτα Μένει περιμένεις πολλά περισσότερα. Αναλογιζόμενος τώρα και την προηγούμενη συμμετοχή του, το Απ’ τά Κόκαλα Βγαλμένα, μια ομολογουμένως αξιοπρεπέστατη ταινία, σε κάνει άπλα να αναρωτιέσαι γιατί γύρισε το «Δεσμά Αίματος». Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε στο μυαλό του όταν τη γύριζε και τι προσπαθούσε να πει με αυτή του τη ταινία. Δυστυχώς, το έργο είναι ανούσιο και δεν πετυχαίνει ούτε μια στιγμή να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή ή να επιτύχει τον όποιο στόχο της. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Από άποψη παράγωγης, η ταινία είναι μια κλίμακα κάτω από την κατηγορία «ερασιτεχνική». Κάτι που δεν ταιριάζει όταν διαβάζεις τους συντελεστές, αλλά που πιστέψτε με ισχύει. Η σκηνοθεσία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη με τα κλασσικά α...
6 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Independence Day: Resurgence [0.5/5]

Η «Ημέρας Ανεξαρτησίας» παραμένει ακόμα και σήμερα μία από τις ταινίες ορόσημο της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγαλειώδες, σχεδόν ασύλληπτων διαστάσεων, sci-fi μπλοκ-μπάστερ που εδραίωσε τη «φόρμουλα» των συγκεκριμένων ταινιών, βρίσκοντας τη σωστή ισορροπία μεταξύ θεάματος και ευφυΐας. Είκοσι χρόνια μετά, οι εξωγήινοι επιστρέφουν στην οθόνη στο πολυσυζητημένο σίκουελ της ταινίας του Ρόλαντ Έμεριχ, με τον ευφάνταστο τίτλο «Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα Απειλή». Και δυστυχώς για όλους τους φαν, τόσο της ταινίας του 1996 όσο και των ταινιών μπλοκ-μπάστερ, απογοητεύει πέρα για πέρα, φτάνοντας πάτο. Όπως όλα τα τελευταία έργα του Έμεριχ («Λευκός Οίκος: Η Πτώση», «2012», «10.000 π.Χ.»), έτσι κι αυτό είναι κατά κύριο λόγο ένα 165 εκατομμύριων παιχνίδι, που μοναδική αποστολή του είναι το πόσα λεφτά θα βγάλει. Ως εκ τούτου, οι λίγες απλές απολαύσεις της αρχικής ταινίας έχουν παραμεριστεί, με τους συντελεστές της να ξεχνούν ότι «δημιουργούν» ένα φιλμ για το σύγχρονο κοινό χρησιμοποιώντας μοτίβα και δι...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Genius [2/5]

Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες που απεικονίζουν πραγματικές, αξιοσημείωτες ιστορικά, προσωπικότητες, προσεγγίζουν το θέμα τους με δυο τρόπους. Είτε επιλέγουν μια πιο λεπτή προσέγγιση εστιάζοντας σε μια σύντομη περίοδο της ζωής του ατόμου (πχ «Selma») ή διηγούνται όλη την ιστορία. Η επιλογή της δεύτερης προσέγγισης διαθέτει κάποιους κινδύνους, καθώς πολλές φορές οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των συντελεστών να εξυπηρετήσουν παράλληλα το υλικό που έχουν στα χέρια τους αλλά και τις απαιτήσεις του θεατή, οδηγεί το αποτέλεσμα στη σφαίρα της καρικατούρας αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Grandages δυστυχώς εμπίπτει στη δεύτερη επιλογή και, ενώ είναι μια ολοκληρωμένη ταινία, της λείπει οποιαδήποτε αίσθηση λεπτότητας κι ευαισθησίας. Καθώς υπάρχουν λίγα που δεν έχουμε ξαναδεί, κάποιος πρέπει να αποδομήσει την ταινία και να σταθεί στις λεπτομέρειες προκειμένου να την κριτικάρει. Πρώτο θετικό στοιχείο, το θέμα της. Το «Genius» εξιστορεί την ιστορία της δημο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα