Trespass [0/5]

Με το ενδεχόμενο να είναι ίσως μια από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει, το Trespass αποτελεί την ταφόπλακα στις καριέρες τόσο του εδώ και δέκα ταινίες ξοφλήμενου πλέον Nicolas Cage, αλλά και του σκηνοθέτη Joel Schumacher που ζήτημα είναι να έχει γυρίσει και τρεις καλές ταινίες την τελευταία δεκαετία. Από την άλλη, πάνω που άρχισε να ξαναπαίρνει τα πάνω της μετά την περσινή οσκαρική υποψηφιότητα της (για το Απώλεια), η Kidman μας υπενθυμίζει πως μάλλον δεν ξέρει να διαλέγει σενάρια και πως άμα θέλει, μπορεί να γίνει μια πολύ κακή ηθοποιός (για επιβεβαίωση και στα δυο, δείτε και το Σύζυγος για Ενοικίαση).

Χαρακτηριζόμενη άδικα ως θρίλερ και με θέμα την εισβολή σε ένα σπίτι τεσσάρων κακοποιών που αναζητούν τα διαμάντια που έχει φυλαγμένα ο σπιτονοικοκύρης στο μεγάλο χρηματοκιβώτιο, το Trespass αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλα μα όλα τα επίπεδα. Γυρισμένη με μια άσκοπα φρενήρη σκηνοθεσία, γρήγορα κοψίματα κι άσχημη επεξεργασία εικόνας, με τη μουσική υπόκρουση στη διαπασών και με το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά κι όλους τους υπόλοιπους (Ben Mendelsohn, Cam Gigandet, Dash Mihok, Jordana Spiro και Liana Liberato) να αποτελούν την επιτομή του over-acting, θα αποτελέσει νομίζω άθλο για όποιον καταφέρει να το δει ολόκληρο. Επιπροσθέτως, η απουσία σοβαρής πλοκής χειροτερεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, αφού κραυγές, κλάματα, στριγκλιές, τσιρίδες και κούφιες απειλές συνθέτουν το 80% περίπου της ταινίας που βασίζεται σε ένα αφόρητα γελοίο σενάριο το οποίο δεν υπακούει σε καμία λογική και καμία συνοχή.

Ασχέτως από τα παραπάνω, όμως, η ταινία του Schumacher διαθέτει κι ένα προσόν που πιστέψτε με δεν το συναντάς εύκολα! Μπορείτε να φύγετε κυριολεκτικά από την αίθουσα για περίπου μισή ώρα και γυρίζοντας να διαπιστώσετε ότι δεν έχετε χάσει τίποτα απολύτως. Κάτι είναι και αυτό…

Με το tagline της ταινίας να λέει: «Όταν ο τρόμος είναι στο κατώφλι σου, θα κρυφτείς ή θα αντισταθείς;», ο μοναδικός τρόμος που θα νιώσεις σαν θεατής είναι όταν συνειδητοποιήσεις ότι ξόδεψες 8 ευρώ για να την δεις…