Με επίκεντρο την Λιν, που μαζί με τα προβληματικά παιδιά της θα κληθεί να περάσει ένα σαββατοκύριακο παρέα με τους νευρωτικούς συγγενείς της, o Levinson καταγράφει με δυνατά και έντονα συναισθήματα την απελπισία στην όποια οδηγείται η ηρωίδα του από την αδυναμία των ανθρώπων να την ακούσουν και να την καταλάβουν. Πιάνοντας τον παλμό της οικογένειας καταπιάνεται με όλες εκείνες τις καταστάσεις και τις στιγμές που συνθέτουν τη δυναμική της, ενώ χρήση ναρκωτικών, σωματική κακοποίηση, αποξένωση, αυτοτραυματισμοί κι ο θάνατος αποτελούν μόνο μερικά από τα θέματα τα οποία θίγονται. Τοποθετώντας, τώρα, μια πληθώρα χαρακτήρων που λίγο πολύ είναι όλοι τους προβληματικοί στον ίδιο χώρο, προσπαθεί να σκιαγραφήσει τα πιο σκοτεινά στοιχεία των ανθρώπινων σχέσεων. Και μπορεί η προσπάθεια του να είναι αξιέπαινη, είναι όμως ασταθής αφού το σενάριο χωλαίνει σε κάποιες λεπτομέρειες, με πρώτη και σημαντικότερη το γεγονός ότι δεν υπάρχει έστω κι ένας χαρακτήρας χωρίς κάποιο πρόβλημα, που να λειτούργει σαν αντίδοτο σε όλους τους υπόλοιπους. Επίσης, όλη αυτή η «ποιος έβλαψε περισσότερο τα συναισθήματα του αλλού» νοοτροπία του σεναρίου, μετά από έναν βαθμό κουράζει και κάνει δύσκολο για τον θεατή να ταυτιστεί απολύτως με κάποιον ήρωα.
Ερμηνευτικά τώρα, με την Ellen Barkin στον κεντρικό ρόλο να δίνει μια αξιοθαύμαστη κι ανθρώπινη ερμηνεία κι ένα θαυμάσιο καστ που αποτελείται από ονόματα όπως Ellen Burstyn, Demi Moore, Thomas Haden Church και πολλούς άλλους, η ταινία σού υπενθυμίζει με ιδιαίτερο, κυνικό και καυστικό τρόπο ότι το τοπίο της οικογένειας πολλές φορές μπορεί να γίνει αρκετά ζοφερό και πως όσο προχώρα η ζωή όλοι είναι τόσο απασχολημένοι με τη δική τους πραγματικότητα που κανείς δεν έχει χρόνο να ακούσει τους άλλους. Παρόλα αυτά, εάν υπάρχει οποιαδήποτε θετικό μήνυμα εδώ, είναι ότι ακόμα και στις πιο δυσλειτουργικές οικογένειες μπορεί να υπάρξει αγάπη και συμπόνια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου