Ο Tarsem Singh (τον οποίο πρωτογνωρίσαμε ως σκηνοθέτη το 2000 με το "Κελί") δανειζόμενος την αισθητική των "300" και του πιο πρόσφατου "Η Τιτανομαχία" και συνδυάζοντας τον με την δικιά του πρόσφατη ταινία "Εξωπραγματικότητα" (The Fall), καταφέρνει να φτιάξει ένα πρωτότυπο σύμπαν σε μνημειώδη κλίμακα όπου χωριά βρίσκονται σε πανύψηλους βράχους και ακρωτήρια, με θέα απέραντες πεδιάδες και εγκαταλελειμμένες εκτάσεις κάτω από τον τεράστιο ουρανό στον οποίο κατοικούν οι θεοί. Ένας κόσμος που καμία σχέση δεν έχει με την Ελλάδα βέβαια, αλλά υποστηρίζεται από μια εξαιρετική καλλιτεχνική επιμέλεια αποτελώντας το μοναδικό κομμάτι που εγώ βρήκα ενδιαφέρον σε μια κατά τα αλλά μέτρια ταινία.
Σεναριακά έχουμε να κάνουμε με την κλασσική πανομοιότυπη σε τέτοιους είδους ταινίες ιστορία, όπου θέλει των ήρωα μας να είναι ο τελευταίος του χωριού, που όμως μεταμορφώνεται σε ήρωα θρυλικών διαστάσεων, έχοντας πάντα στο πλευρό του τον στην αρχή άπιστο μα στην συνέχεια καλύτερο του φίλο (όπου εδώ τον έμπιστο φίλο τον λένε... Σταύρο!!!), και λίγο πριν την τελική μάχη να δίνει τον κλασσικό λόγο εμψύχωσης στους υπόλοιπους. Ρίξτε στο πλάι και την σουπερ-ντούπερ γκόμενα και να σου η ταινία έτοιμη να βγει στα διάφορα multiplex του κόσμου.
Στους ηθοποιούς τώρα, ο Henry Cavill κάνει μια πρόβα τζενεράλε σε μεγάλες παραγωγές καθώς ετοιμάζεται για τον επερχόμενο ρόλο του ως Σούπερμαν, ο John Hurt προσθέτει κύρος, η Freida Pinto μιλάει τα ελληνικά με προφορά τουρίστριας και περιφέρεται κάνοντας την ωραία, ενώ τέλος ο Mickey Rourke παίζει τον ρόλο που έχει σε όλη σχεδόν την μετά-Παλαιστής εποχή, εδώ όμως στο πιο αιμοβόρο και αρχέγονο.
Την αλήθεια: διαθέτοντας άφθονες σκηνές δράσης (με αποκορύφωμα την μάχη μεταξύ Θεών και Τιτάνων) και το αίμα να ρέει άφθονο, το Αθάνατοι θα κρατήσει ευχαριστημένο τον θεατή. Το θέμα είναι ότι την επομένη μέρα θα έχει ξεχάσει ότι την είδε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου