Το φιλμ στον πυρήνα του διαθέτει τη συνηθισμένη «πατέρας εναντίον νέου φίλου της κόρης του» αφήγηση παρουσιάζοντας τη ζωή του Νεντ Φλέμινγκ, ο οποίος έχει ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με τον πιθανό γαμπρό του. Και ενώ αυτό το σενάριο δύο ανδρών που μειώνουν τον εαυτό τους πέρα από τα όρια της αξιοπρέπειας θα έπρεπε να παρέχει πολλές κωμικές ευκαιρίες, ο Χάμπεργκ είναι τόσο αποφασισμένος να διατηρήσει τους δυο πρωταγωνιστές του συμπαθείς, που η κωμωδία πεθαίνει προτού να μπορέσει ακόμα να ξεκινήσει. Με μια τόσο άκαμπτη προσέγγιση στους χαρακτήρες, η ιστορία όχι μόνο μοιάζει σαν να μην πηγαίνει πουθενά, αλλά αναλώνεται στην ύπαρξη σταθερών καταστάσεων που δημιουργούνται και επιλύονται με όσο το δυνατό λιγότερο ικανοποιητικό τρόπο μέχρι να φτάσουμε στο αναπόφευκτο και τετριμμένο φινάλε.
Αποτελεσματικά και μην μπορώντας να βασιστεί στους υποανάπτυκτους χαρακτήρες, η ταινία ακολουθεί για ακόμα μία φορά την εύκολη λύση: ακουμπά στο άξεστο για την υποστήριξη. Κάθε αστείο είναι τονισμένο ή στηρίζεται σε βωμολοχίες σε τέτοιο βαθμό που από ένα σημείο και μετά εγκαταλείπεται εξολοκλήρου η πλοκή προς όφελος τεμπέλικων καλαμπουριών που αισθάνονται βεβιασμένα και επαναλαμβανόμενα. Αυτό που είναι πραγματικά αξιοπερίεργο επίσης στο «Γιατί Αυτόν» είναι η προσπάθεια διατήρησης μιας δύσκολης κατάστασης για όσο το δυνατόν περισσότερο με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος, χωρίς τίποτα χιουμοριστικό να βγαίνει από αυτήν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή στην τουαλέτα. Ακόμα κι έτσι, το σύνολο του καστ κάνει ό,τι καλύτερό για να σώσει την ταινία (Κράνστον και Μάλαλι μακράν οι καλύτεροι) από το να είναι μια σειρά από σκηνές αφημένες στην τύχη, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό. Όπως έχουν τα πράγματα, το «Γιατί Αυτόν» μετατρέπεται εύκολα σε «γιατί σ` έμενα;» μετά τη θέαση του…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου