The Great Wall [0.5/5]

Είναι ξεκάθαρο από το πρώτο κιόλας λεπτό ότι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης της συγκεκριμένης ταινίας είναι ένας και μόνο ένας. Το κορτάρισμα των στούντιο του Χόλιγουντ στην Κίνα. Μια χώρας που βρίσκεται σε ανοδική πορεία για να γίνει η μεγαλύτερη αγορά στο παγκόσμιο box-office μέσα σε δύο ή τρία χρόνια. Κάτι καθόλου επιλήψιμο αν το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν μια απίστευτα κοινότυπη ταινία με τέρατα, τόσο κακή που δεν θα πιστεύετε τι είδατε ακόμα και μετά την έξοδο σας από το σινεμά.

Με ένα σενάριο που δεν ξεπερνά ποτέ το επίπεδο του «μια φορά και ένα καιρό», o Γιμού και οι ΕΞΙ σεναριογράφοι δεν αφιερώνουν ούτε το ελάχιστον στο να δώσουν ταυτότητες ή ένα κάποιο ίχνος ιστορίας στους χαρακτήρες. Αντ` αυτού περιορίζονται σε απλοϊκά νοήματα και διδαχές σχετικά με τη σημασία της εμπιστοσύνης, στην προσπάθεια τους να δώσουν βαρύτητα σε κάθε πτυχή της ταινίας. Πώς όμως να εμφυσήσεις ζωή σε κάτι τόσο ηλίθιο. Πώς να κάνεις τον άλλο να ενδιαφερθεί όταν το έργο δεν διαθέτει απολύτως καμία συνοχή. Όταν είναι ξεκάθαρο ότι έχεις πουλήσει την ψυχή σου στον διάολο του κέρδους, προκειμένου να παρουσιάσεις όσο περισσότερο θέαμα μπορείς ανεξαρτήτου κόστους. Ναι υπάρχει η ιδιοφυΐα του Ζανγκ Γιμού να παράγει όμορφες εικόνες, δραματικές, πολύχρωμες και πλούσιες, κάνοντας την ταινία να λάμπει σαν ένα διαμάντι. Τι να το κάνεις, όμως, όταν όλο αυτό είναι μια ψευδαίσθηση;

Παραδομένο στους νόμους του CGI και γεμάτο ακραίες σεκάνς δράσης και ακροβατικά που μόνο γέλιο βγάζουν, το Σινικό Τείχος, το μεγαλύτερο σε έκταση ανθρώπινο οικοδόμημα και ένα από τα σύγχρονα επτά θαύματα του κόσμου, εδώ δεν είναι τίποτε άλλο πάρα μόνο η σύνδεση ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς, δύο κινηματογραφικά σύμπαντα διαμορφωμένα ώστε να καταναλωθούν στις δύο κουλτούρες και στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο.